نجم - ترجمه فولادوند

به نام خداوند رحمتگر مهربان
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

001. سوگند به اختر [= قرآن] چون فرود مى‏آيد؛
      وَالنَّجْمِ إِذَا هَوَى

002. [كه] يار شما نه گمراه شده و نه در نادانى مانده؛
    مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمْ وَمَا غَوَى

003. و از سر هوس سخن نمى‏گويد.
    وَمَا يَنطِقُ عَنِ الْهَوَى

004. اين سخن بجز وحيى كه وحى مى‏شود نيست.
      إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَى

005. آن را [فرشته] شديد القوى به او فرا آموخت؛
      عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوَى

006. [سروش] نيرومندى كه [مسلط] درايستاد.
    ذُو مِرَّةٍ فَاسْتَوَى

007. در حالى كه او (فرشته وحی) در افق اعلى (افق بالا) بود؛
    وَهُوَ بِالْأُفُقِ الْأَعْلَى

008. سپس (فرشته وحی) نزديك آمد و نزديكتر شد؛
    ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّى

009. تا [فاصله‏اش] به قدر [طول] دو [انتهاى] كمان يا نزديكتر شد؛
    فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَى

010. آنگاه (بوسيله آن فرشته وحی) به بنده‏اش (محمد)، آنچه را بايد وحى كند وحى فرمود.
    فَأَوْحَى إِلَى عَبْدِهِ مَا أَوْحَى

011. آنچه را دل ديد انكار[ش] نكرد.
      مَا كَذَبَ الْفُؤَادُ مَا رَأَى

012. آيا در آنچه ديده است با او جدال مى‏كنيد؟
     أَفَتُمَارُونَهُ عَلَى مَا يَرَى

013. و قطعا بار ديگرى هم او را (فرشته وحی را) ديده است،
    وَلَقَدْ رَآهُ نَزْلَةً أُخْرَى

014. نزديك سدرالمنتهى؛
    عِندَ سِدْرَةِ الْمُنْتَهَى

015. در همان جا كه جنة الماوى است (بهشت کنار آن است).
     عِندَهَا جَنَّةُ الْمَأْوَى

016. آنگاه كه درخت ‏سدر را آنچه پوشيده بود، پوشيده بود.
    إِذْ يَغْشَى السِّدْرَةَ مَا يَغْشَى

017. ديده [اش] منحرف نگشت، و [از حد] در نگذشت.
      مَا زَاغَ الْبَصَرُ وَمَا طَغَى

018. به راستى كه [برخى] از آيات بزرگ پروردگار خود را بديد.
      لَقَدْ رَأَى مِنْ آيَاتِ رَبِّهِ الْكُبْرَى

019. به من خبر دهيد از لات و عزى؛
    أَفَرَأَيْتُمُ اللَّاتَ وَالْعُزَّى

020. و منات آن سومين ديگر؛
    وَمَنَاةَ الثَّالِثَةَ الْأُخْرَى

021. آيا [به خيالتان] براى شما پسر است و براى او دختر؟
      أَلَكُمُ الذَّكَرُ وَلَهُ الْأُنثَى

022. در اين صورت اين تقسيم نادرستى است.
    تِلْكَ إِذًا قِسْمَةٌ ضِيزَى

023. [اين بتان] جز نامهايى بيش نيستند كه شما و پدرانتان نامگذارى كرده‏ايد؛
     [و] خدا بر [حقانيت] آنها هيچ دليلى نفرستاده است.
     [آنان] جز گمان و آنچه را كه دلخواهشان است پيروى نمى‏كنند،
     با آنكه قطعا از جانب پروردگارشان، هدايت برايشان آمده است.
     إِنْ هِيَ إِلَّا أَسْمَاء سَمَّيْتُمُوهَا أَنتُمْ وَآبَاؤُكُم مَّا أَنزَلَ اللَّهُ بِهَا مِن سُلْطَانٍ
     إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَمَا تَهْوَى الْأَنفُسُ وَلَقَدْ جَاءهُم مِّن رَّبِّهِمُ الْهُدَى

024. مگر انسان آنچه را آرزو كند دارد؟
    أَمْ لِلْإِنسَانِ مَا تَمَنَّى

025. آن سرا و اين سرا، از آن خداست.
      فَلِلَّهِ الْآخِرَةُ وَالْأُولَى

026. و بسا فرشتگانى كه در آسمانهايند [و] شفاعتشان به كارى نيايد،
     مگر پس از آنكه خدا به هر كه خواهد و خشنود باشد اذن دهد.
      وَكَم مِّن مَّلَكٍ فِي السَّمَاوَاتِ لَا تُغْنِي شَفَاعَتُهُمْ شَيْئًا إِلَّا مِن بَعْدِ أَن يَأْذَنَ اللَّهُ لِمَن يَشَاءُ وَيَرْضَى

027. در حقيقت كسانى كه آخرت را باور ندارند، فرشتگان را در نامگذارى به صورت مؤنث نام مى‏نهند.
    إِنَّ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ لَيُسَمُّونَ الْمَلَائِكَةَ تَسْمِيَةَ الْأُنثَى

028. و ايشان را به اين [كار] معرفتى نيست، جز گمان [خود] را پيروى نمى‏كنند،
     و در واقع گمان در [وصول به] حقيقت، هيچ سودى نمى‏رساند.
     وَمَا لَهُم بِهِ مِنْ عِلْمٍ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَإِنَّ الظَّنَّ لَا يُغْنِي مِنَ الْحَقِّ شَيْئًا

029. پس از هر كس كه از ياد ما روى برتافته و جز زندگى دنيا را خواستار نبوده است، روى برتاب.
    فَأَعْرِضْ عَن مَّن تَوَلَّى عَن ذِكْرِنَا وَلَمْ يُرِدْ إِلَّا الْحَيَاةَ الدُّنْيَا

030. اين منتهاى دانش آنان است.
     پروردگار تو، خود به [حال] كسى كه از راه او منحرف شده داناتر، و او به كسى كه راه يافته [نيز] آگاه‏تر است.
    ذَلِكَ مَبْلَغُهُم مِّنَ الْعِلْمِ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِيلِهِ وَهُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اهْتَدَى

031. و هر چه در آسمانها و هر چه در زمين است از آن خداست؛
      تا كسانى را كه بد كرده‏اند، به [سزاى] آنچه انجام داده‏اند كيفر دهد.
     و آنان را كه نيكى كرده‏اند، به نيكى پاداش دهد.
    وَلِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ لِيَجْزِيَ الَّذِينَ أَسَاؤُوا بِمَا عَمِلُوا وَيَجْزِيَ الَّذِينَ أَحْسَنُوا بِالْحُسْنَى

032. آنان كه از گناهان بزرگ و زشتكاريها، جز لغزشهاى كوچك،
      خوددارى مى‏ورزند؛ پروردگارت [نسبت به آنها] فراخ‏ آمرزش است.
     وى از آن دم كه شما را از زمين پديد آورد،
      و از همان‏ گاه كه در شكمهاى مادرانتان [در زهدان (رحم)] نهفته بوديد،
      به [حال] شما داناتر است، پس خودتان را پاك مشماريد؛
     او به [حال] كسى كه پرهيزگارى نموده داناتر است.
     الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبَائِرَ الْإِثْمِ وَالْفَوَاحِشَ إِلَّا اللَّمَمَ إِنَّ رَبَّكَ وَاسِعُ الْمَغْفِرَةِ هُوَ أَعْلَمُ بِكُمْ إِذْ أَنشَأَكُم مِّنَ الْأَرْضِ
     وَإِذْ أَنتُمْ أَجِنَّةٌ فِي بُطُونِ أُمَّهَاتِكُمْ فَلَا تُزَكُّوا أَنفُسَكُمْ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اتَّقَى

033. پس آيا آن كسى را كه [از جهاد] روى برتافت ديدى؟
    أَفَرَأَيْتَ الَّذِي تَوَلَّى

034. و اندكى بخشيد و [از باقى] امتناع ورزيد.
    وَأَعْطَى قَلِيلًا وَأَكْدَى

035. آيا علم غيب پيش اوست و او مى‏بيند؟
      أَعِندَهُ عِلْمُ الْغَيْبِ فَهُوَ يَرَى

036. يا بدانچه در صحيفه‏هاى موسى [آمده] خبر نيافته است؟
    أَمْ لَمْ يُنَبَّأْ بِمَا فِي صُحُفِ مُوسَى

037. و [نيز در نوشته‏هاى] همان ابراهيمى كه وفا كرد:
      وَإِبْرَاهِيمَ الَّذِي وَفَّى

038. كه هيچ بردارنده‏اى بار گناه ديگرى را بر نمى‏دارد.
     أَلَّا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى

039. و اينكه براى انسان، جز حاصل تلاش او نيست.
    وَأَن لَّيْسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَى

040. و [نتيجه] كوشش او به زودى ديده خواهد شد.
    وَأَنَّ سَعْيَهُ سَوْفَ يُرَى

041. سپس هر چه تمامتر، وى را پاداش دهند.
    ثُمَّ يُجْزَاهُ الْجَزَاء الْأَوْفَى

042. و اينكه پايان [كار] به سوى پروردگار توست.
      وَأَنَّ إِلَى رَبِّكَ الْمُنتَهَى

043. و هم اوست كه مى‏خنداند و مى‏گرياند.
    وَأَنَّهُ هُوَ أَضْحَكَ وَأَبْكَى

044. و هم اوست كه مى‏ميراند و زنده مى‏گرداند.
    وَأَنَّهُ هُوَ أَمَاتَ وَأَحْيَا

045. و هم اوست كه دو نوع مى‏آفريند، نر و ماده؛
    وَأَنَّهُ خَلَقَ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالْأُنثَى

046. از نطفه‏اى چون فرو ريخته شود.
     مِن نُّطْفَةٍ إِذَا تُمْنَى

047. و هم پديد آوردن [عالم] ديگر بر [عهده] اوست.
      وَأَنَّ عَلَيْهِ النَّشْأَةَ الْأُخْرَى

048. و هم اوست كه [شما را] بى‏نياز كرد و سرمايه بخشيد.
    وَأَنَّهُ هُوَ أَغْنَى وَأَقْنَى

049. و هم اوست پروردگار ستاره شعرى.
    وَأَنَّهُ هُوَ رَبُّ الشِّعْرَى

050. و هم اوست كه عاديان قديم را هلاك كرد.
    وَأَنَّهُ أَهْلَكَ عَادًا الْأُولَى

051. و ثمود را [نيز هلاك كرد] و [كسى را] باقى نگذاشت.
     وَثَمُودَ فَمَا أَبْقَى

052. و پيشتر [از همه آنها] قوم نوح را، زيرا كه آنان ستمگرتر و سركش‏ تر بودند.
    وَقَوْمَ نُوحٍ مِّن قَبْلُ إِنَّهُمْ كَانُوا هُمْ أَظْلَمَ وَأَطْغَى

053. و شهرها [ى سدوم و عاموره] را فرو افكند.
      وَالْمُؤْتَفِكَةَ أَهْوَى

054. پوشاند بر آن [دو شهر از باران گوگردى] آنچه را پوشاند. 1
    فَغَشَّاهَا مَا غَشَّى

055. پس به كدام يك از نعمتهاى پروردگارت ترديد روا مى‏دارى؟
      فَبِأَيِّ آلَاء رَبِّكَ تَتَمَارَى

056. اين [پيامبر نيز] بيم ‏دهنده‏اى از [جمله] بيم ‏دهندگان نخستين است.
     هَذَا نَذِيرٌ مِّنَ النُّذُرِ الْأُولَى

057. [وه چه] نزديك گشت قيامت.
      أَزِفَتْ الْآزِفَةُ

058. جز خدا كسى آشكاركننده آن نيست.
    لَيْسَ لَهَا مِن دُونِ اللَّهِ كَاشِفَةٌ

059. آيا از اين سخن عجب داريد؟
      أَفَمِنْ هَذَا الْحَدِيثِ تَعْجَبُونَ

060. و مى‏خنديد و نمى‏گرييد؟
    وَتَضْحَكُونَ وَلَا تَبْكُونَ

061. و شما در غفلتيد.
     وَأَنتُمْ سَامِدُونَ

062. پس خدا را سجده كنيد و بپرستيد.
    فَاسْجُدُوا لِلَّهِ وَاعْبُدُوا