طور - ترجمه فولادوند

به نام خداوند رحمتگر مهربان
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

001. سوگند به طور،
    وَالطُّورِ

002. و كتابى نگاشته شده،
    وَكِتَابٍ مَّسْطُورٍ

003. در طومارى گسترده،
    فِي رَقٍّ مَّنشُورٍ

004. سوگند به آن خانه آباد [خدا]؛
      وَالْبَيْتِ الْمَعْمُورِ

005. سوگند به بام بلند [آسمان]،
    وَالسَّقْفِ الْمَرْفُوعِ

006. و آن درياى سرشار [و افروخته]،
    وَالْبَحْرِ الْمَسْجُورِ

007. كه عذاب پروردگارت واقع ‏شدنى است.
    إِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ لَوَاقِعٌ

008. آن را هيچ بازدارنده‏اى نيست.
    مَا لَهُ مِن دَافِعٍ

009. روزى كه آسمان سخت در تب و تاب افتد،
    يَوْمَ تَمُورُ السَّمَاء مَوْرًا

010. و كوهها [جمله] به حركت درآيند.
    وَتَسِيرُ الْجِبَالُ سَيْرًا

011. پس واى بر تكذيب‏ كنندگان، در آن روز.
    فَوَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ

012. آنان كه به ياوه سرگرمند.
    الَّذِينَ هُمْ فِي خَوْضٍ يَلْعَبُونَ

013. روزى كه به سوى آتش جهنم كشيده مى‏شوند، [چه] كشيدنى.
    يَوْمَ يُدَعُّونَ إِلَى نَارِ جَهَنَّمَ دَعًّا

014. [و به آنان گويند: ] اين همان آتشى است كه دروغش مى‏پنداشتيد.
     هَذِهِ النَّارُ الَّتِي كُنتُم بِهَا تُكَذِّبُونَ

015. آيا اين افسون است‏، يا شما [درست] نمى‏بينيد؟
     أَفَسِحْرٌ هَذَا أَمْ أَنتُمْ لَا تُبْصِرُونَ

016. به آن درآييد؛ خواه بشكيبيد يا نشكيبيد (صبر دااشته باشيد يا نداشته باشيد)،
      به حال شما يكسان است. تنها به آنچه مى‏كرديد مجازات مى‏يابيد.
     اصْلَوْهَا فَاصْبِرُوا أَوْ لَا تَصْبِرُوا سَوَاء عَلَيْكُمْ إِنَّمَا تُجْزَوْنَ مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ

017. پرهيزگاران، در باغهايى و [در] ناز و نعمتند.
      إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَنَعِيمٍ

018. به آنچه پروردگارشان به آنان داده دلشادند، و پروردگارشان آنها را از عذاب دوزخ مصون داشته است.
   فَاكِهِينَ بِمَا آتَاهُمْ رَبُّهُمْ وَوَقَاهُمْ رَبُّهُمْ عَذَابَ الْجَحِيمِ

019. [به آنان گويند: ] به [پاداش] آنچه به جاى مى‏آورديد بخوريد و بنوشيد، گواراتان باد.
     كُلُوا وَاشْرَبُوا هَنِيئًا بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ

020. بر تختهايى رديف هم تكيه زده‏اند، و حوران درشت‏ چشم را همسر آنان گردانده‏ايم.
     مُتَّكِئِينَ عَلَى سُرُرٍ مَّصْفُوفَةٍ وَزَوَّجْنَاهُم بِحُورٍ عِينٍ

021. و كسانى كه گرويده، و فرزندانشان، آنها را در ايمان پيروى كرده‏اند، فرزندانشان را به آنان ملحق خواهيم كرد،
      و چيزى از كار[ها] شان را نمى‏كاهيم، هر كسى در گرو دستاورد خويش است.
      وَالَّذِينَ آمَنُوا وَاتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُم بِإِيمَانٍ أَلْحَقْنَا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَمَا أَلَتْنَاهُم مِّنْ عَمَلِهِم مِّن شَيْءٍ كُلُّ امْرِئٍ بِمَا كَسَبَ رَهِينٌ

022. با [هر نوع] ميوه و گوشتى كه دلخواه آنهاست، آنان را مدد [و تقويت] مى‏كنيم.
      وَأَمْدَدْنَاهُم بِفَاكِهَةٍ وَلَحْمٍ مِّمَّا يَشْتَهُونَ

023. در آنجا جامى از دست هم مى‏ربايند (ميگيرند)، [و بر سرش هم چشمى مى‏كنند] كه در آن نه ياوه گويى است و نه گناه.
    يَتَنَازَعُونَ فِيهَا كَأْسًا لَّا لَغْوٌ فِيهَا وَلَا تَأْثِيمٌ

024. و براى [خدمت] آنان پسرانى است كه بر گردشان همى‏گردند؛ انگارى آنها مرواريدى‏اند كه [در صدف] نهفته است.
     وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ غِلْمَانٌ لَّهُمْ كَأَنَّهُمْ لُؤْلُؤٌ مَّكْنُونٌ

025. و برخى‏شان رو به برخى كنند [و] از هم پرسند،
    وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ يَتَسَاءلُونَ

026. گويند: ما پيشتر در ميان خانواده خود بيمناك بوديم.
     قَالُوا إِنَّا كُنَّا قَبْلُ فِي أَهْلِنَا مُشْفِقِينَ

027. پس خدا بر ما منت نهاد، و ما را از عذاب گرم [مرگبار] حفظ كرد.
      فَمَنَّ اللَّهُ عَلَيْنَا وَوَقَانَا عَذَابَ السَّمُومِ

028. ما از ديرباز او را مى‏خوانديم، كه او همان نيكوكار مهربان است.
      إِنَّا كُنَّا مِن قَبْلُ نَدْعُوهُ إِنَّهُ هُوَ الْبَرُّ الرَّحِيمُ

029. پس اندرز ده، كه تو به لطف پروردگارت نه كاهنى و نه ديوانه.
    فَذَكِّرْ فَمَا أَنتَ بِنِعْمَتِ رَبِّكَ بِكَاهِنٍ وَلَا مَجْنُونٍ

030. يا مى‏گويند: شاعرى است كه انتظار مرگش را مى‏بريم [و چشم به راه بد زمانه بر اوييم].
    أَمْ يَقُولُونَ شَاعِرٌ نَّتَرَبَّصُ بِهِ رَيْبَ الْمَنُونِ

031. بگو: منتظر باشيد كه من [نيز] با شما از منتظرانم.
     قُلْ تَرَبَّصُوا فَإِنِّي مَعَكُم مِّنَ الْمُتَرَبِّصِينَ

032. آيا پندارهايشان آنان را به اين [موضع گيرى] وا مى‏دارد، يا [نه،] آنها مردمى سركشند؟
    أَمْ تَأْمُرُهُمْ أَحْلَامُهُم بِهَذَا أَمْ هُمْ قَوْمٌ طَاغُونَ

033. يا مى‏گويند: آن را بربافته. [نه،] بلكه باور ندارند.
    أَمْ يَقُولُونَ تَقَوَّلَهُ بَل لَّا يُؤْمِنُونَ

034. پس اگر راست مى‏گويند، سخنى مثل آن بياورند.
      فَلْيَأْتُوا بِحَدِيثٍ مِّثْلِهِ إِن كَانُوا صَادِقِينَ

035. آيا از هيچ خلق شده‏اند، يا آنكه خودشان خالق [خود] هستند؟
      أَمْ خُلِقُوا مِنْ غَيْرِ شَيْءٍ أَمْ هُمُ الْخَالِقُونَ

036. آيا آسمانها و زمين را [آنان] خلق كرده‏اند؟
      [نه] بلكه يقين ندارند.
    أَمْ خَلَقُوا السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بَل لَّا يُوقِنُونَ

037. آيا ذخاير پروردگار تو پيش آنهاست؟
      يا ايشان تسلط [تام] دارند؟
    أَمْ عِندَهُمْ خَزَائِنُ رَبِّكَ أَمْ هُمُ الْمُصَيْطِرُونَ

038. آيا نردبانى دارند كه بر آن [بر شوند و] بشنوند؟
      پس بايد شنونده آنان برهانى آشكار بياورد.
    أَمْ لَهُمْ سُلَّمٌ يَسْتَمِعُونَ فِيهِ فَلْيَأْتِ مُسْتَمِعُهُم بِسُلْطَانٍ مُّبِينٍ

039. آيا خدا را دختران است و شما را پسران.
      أَمْ لَهُ الْبَنَاتُ وَلَكُمُ الْبَنُونَ

040. آيا از آنها مزدى مطالبه مى‏كنى، و آنان از [تعهد اداى] تاوان گرانبارند؟
    أَمْ تَسْأَلُهُمْ أَجْرًا فَهُم مِّن مَّغْرَمٍ مُّثْقَلُونَ

041. آيا [علم] غيب پيش آنهاست، و آنها مى‏نويسند؟
     أَمْ عِندَهُمُ الْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُونَ

042. يا مى‏خواهند نيرنگى بزنند؟
      و [لى] آنان كه كافر شده‏اند، خود دچار نيرنگ شده‏اند.
      أَمْ يُرِيدُونَ كَيْدًا فَالَّذِينَ كَفَرُوا هُمُ الْمَكِيدُونَ

043. آيا ايشان را جز خدا معبودى است؟
      منزه است‏ خدا از آنچه [با او] شريك مى‏گردانند.
    أَمْ لَهُمْ إِلَهٌ غَيْرُ اللَّهِ سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يُشْرِكُونَ

044. و اگر پاره ‏سنگى را در حال سقوط از آسمان ببينند مى‏گويند: ابرى متراكم است.
      وَإِن يَرَوْا كِسْفًا مِّنَ السَّمَاءِ سَاقِطًا يَقُولُوا سَحَابٌ مَّرْكُومٌ

045. پس بگذارشان تا به آن روزى كه در آن بيهوش مى‏افتند برسند.
      فَذَرْهُمْ حَتَّى يُلَاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي فِيهِ يُصْعَقُونَ

046. روزى كه نيرنگشان به هيچ ‏وجه به كارشان نيايد، و حمايت نيابند.
      يَوْمَ لَا يُغْنِي عَنْهُمْ كَيْدُهُمْ شَيْئًا وَلَا هُمْ يُنصَرُونَ

047. و در حقيقت، غير از اين [مجازات]، عذابى [ديگر] براى كسانى كه ظلم كرده‏اند خواهد بود؛
      ولى بيشترشان نمى‏دانند [كه آن عذاب چيست].
     وَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا عَذَابًا دُونَ ذَلِكَ وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ

048. و در برابر دستور پروردگارت شكيبايى پيشه كن كه تو خود در حمايت مايى،
      و هنگامى كه [از خواب] بر مى‏خيزى، به نيايش پروردگارت تسبيح گوى.
    وَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ فَإِنَّكَ بِأَعْيُنِنَا وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ حِينَ تَقُومُ

049. و [نيز] پاره‏اى از شب، و در فروشدن ستارگان، تسبيح‏ گوى او باش.
      وَمِنَ اللَّيْلِ فَسَبِّحْهُ وَإِدْبَارَ النُّجُومِ