ذاريات - ترجمه فولادوند

به نام خداوند رحمتگر مهربان
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

001. سوگند به بادهاى ذره ‏افشان،
    وَالذَّارِيَاتِ ذَرْوًا

002. و ابرهاى گرانبار،
      فَالْحَامِلَاتِ وِقْرًا

003. و سبك سيران،
     فَالْجَارِيَاتِ يُسْرًا

004. و تقسيم ‏كنندگان كار[ها]،
    فَالْمُقَسِّمَاتِ أَمْرًا

005. كه آنچه وعده داده شده ‏ايد راست است.
    إِنَّمَا تُوعَدُونَ لَصَادِقٌ

006. و [روز] پاداش واقعيت دارد.
      وَإِنَّ الدِّينَ لَوَاقِعٌ

007. سوگند به آسمان مشبك (شبکه دار)،
    وَالسَّمَاء ذَاتِ الْحُبُكِ

008. كه شما [درباره قرآن] در سخنى گوناگونيد (حرفهايتان با هم اختلاف دارد).
    إِنَّكُمْ لَفِي قَوْلٍ مُّخْتَلِفٍ

009. [بگوى] تا هر كه از آن برگشته، برگشته باشد.
    يُؤْفَكُ عَنْهُ مَنْ أُفِكَ

010. مرگ بر دروغ پردازان.
    قُتِلَ الْخَرَّاصُونَ

011. همانان كه در ورطه نادانى بى‏خبرند.
     الَّذِينَ هُمْ فِي غَمْرَةٍ سَاهُونَ

012. پرسند: روز پاداش كى است؟
    يَسْأَلُونَ أَيَّانَ يَوْمُ الدِّينِ

013. همان روز كه آنان بر آتش، عقوبت (مجازات) [و آزموده] شوند.
     يَوْمَ هُمْ عَلَى النَّارِ يُفْتَنُونَ

014. عذاب [موعود] خود را بچشيد؛ اين است همان [بلايى] كه با شتاب خواستار آن بوديد.
      ذُوقُوا فِتْنَتَكُمْ هَذَا الَّذِي كُنتُم بِهِ تَسْتَعْجِلُونَ

015. پرهيزگاران در باغها و چشمه سارانند.
     إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَعُيُونٍ

016. آنچه را پروردگارشان عطا فرموده مى‏گيرند، زيرا كه آنها پيش از اين نيكوكار بودند.
     آخِذِينَ مَا آتَاهُمْ رَبُّهُمْ إِنَّهُمْ كَانُوا قَبْلَ ذَلِكَ مُحْسِنِينَ

017. و از شب اندكى را مى‏غنودند (ميخوابند).
     كَانُوا قَلِيلًا مِّنَ اللَّيْلِ مَا يَهْجَعُونَ

018. و در سحرگاهان، [از خدا] طلب آمرزش مى‏كردند.
    وَبِالْأَسْحَارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ

019. و در اموالشان براى سائل و محروم حقى [معين] بود.
     وَفِي أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ لِّلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ

020. و روى زمين، براى اهل يقين نشانه‏هايى [متقاعد كننده] است،
     وَفِي الْأَرْضِ آيَاتٌ لِّلْمُوقِنِينَ

021. و در خود شما؛ پس مگر نمى‏بينيد؟
    وَفِي أَنفُسِكُمْ أَفَلَا تُبْصِرُونَ

022. و روزى شما، و آنچه وعده داده شده‏ايد در آسمان است.
      وَفِي السَّمَاء رِزْقُكُمْ وَمَا تُوعَدُونَ

023. پس سوگند به پروردگار آسمان و زمين، كه واقعا او حق است؛ همان گونه كه خود شما سخن مى‏گوييد.
    فَوَرَبِّ السَّمَاء وَالْأَرْضِ إِنَّهُ لَحَقٌّ مِّثْلَ مَا أَنَّكُمْ تَنطِقُونَ

024. آيا خبر مهمانان ارجمند ابراهيم به تو رسيد؟
     هَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ ضَيْفِ إِبْرَاهِيمَ الْمُكْرَمِينَ

025. چون بر او درآمدند؛ پس سلام گفتند.
      گفت‏: سلام، مردمى ناشناسيد.
     إِذْ دَخَلُوا عَلَيْهِ فَقَالُوا سَلَامًا قَالَ سَلَامٌ قَوْمٌ مُّنكَرُونَ

026. پس آهسته به سوى زنش رفت و گوساله‏اى فربه [و بريان] آورد.
    فَرَاغَ إِلَى أَهْلِهِ فَجَاء بِعِجْلٍ سَمِينٍ

027. آن را به نزديكشان برد [و] گفت: مگر نمى‏خوريد؟
    فَقَرَّبَهُ إِلَيْهِمْ قَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ

028. و [در دلش] از آنان احساس ترسى كرد.
      گفتند: مترس.
      و او را به پسرى دانا مژده دادند.
      فَأَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً قَالُوا لَا تَخَفْ وَبَشَّرُوهُ بِغُلَامٍ عَلِيمٍ

029. و زنش با فريادى [از شگفتى] سر رسيد و بر چهره خود زد و گفت: زنى پير نازا [چگونه بزايد]؟
    فَأَقْبَلَتِ امْرَأَتُهُ فِي صَرَّةٍ فَصَكَّتْ وَجْهَهَا وَقَالَتْ عَجُوزٌ عَقِيمٌ

030. گفتند: پروردگارت چنين فرموده است.
      او خود حكيم داناست.
    قَالُوا كَذَلِكَ قَالَ رَبُّكِ إِنَّهُ هُوَ الْحَكِيمُ الْعَلِيمُ

031. [ابراهيم] گفت: اى فرستادگان ماموريت‏ شما چيست؟
    قَالَ فَمَا خَطْبُكُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ

032. گفتند: ما به سوى مردمى پليد كار فرستاده شده‏ايم،
     قَالُوا إِنَّا أُرْسِلْنَا إِلَى قَوْمٍ مُّجْرِمِينَ

033. تا سنگهايى از گل رس بر [سر] آنان فرو فرستيم.
    لِنُرْسِلَ عَلَيْهِمْ حِجَارَةً مِّن طِينٍ

034. [كه] نزد پروردگارت براى مسرفان (متجاوزان) نشان‏گذارى شده است.
    مُسَوَّمَةً عِندَ رَبِّكَ لِلْمُسْرِفِينَ

035. پس هر كه از مؤمنان در آن [شهرها] بود بيرون برديم.
     فَأَخْرَجْنَا مَن كَانَ فِيهَا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ

036. و[لى] در آنجا، جز يك خانه از فرمانبران [خدا بيشتر] نيافتيم.
     فَمَا وَجَدْنَا فِيهَا غَيْرَ بَيْتٍ مِّنَ الْمُسْلِمِينَ

037. و در آنجا براى آنها كه از عذاب پر درد مى‏ترسند، عبرتى به جاى گذاشتيم.
    وَتَرَكْنَا فِيهَا آيَةً لِّلَّذِينَ يَخَافُونَ الْعَذَابَ الْأَلِيمَ

038. و [نيز] در [ماجراى] موسى، چون او را با حجتى آشكار به سوى فرعون گسيل داشتيم (فرستاديم).
    وَفِي مُوسَى إِذْ أَرْسَلْنَاهُ إِلَى فِرْعَوْنَ بِسُلْطَانٍ مُّبِينٍ

039. پس [فرعون] با اركان [دولت] خود روى برتافت و گفت: [اين شخص] ساحر يا ديوانه‏اى است.
    فَتَوَلَّى بِرُكْنِهِ وَقَالَ سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ

040. [تا] او و سپاهيانش را گرفتيم و آنان را در دريا افكنديم، در حالى كه او [در آخرين لحظه] نكوهشگر [خود] بود.
      فَأَخَذْنَاهُ وَجُنُودَهُ فَنَبَذْنَاهُمْ فِي الْيَمِّ وَهُوَ مُلِيمٌ

041. و در [ماجراى] عاد [نيز]، چون بر [سر] آنها آن باد مهلك را فرستاديم.
      وَفِي عَادٍ إِذْ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ الرِّيحَ الْعَقِيمَ

042. به هر چه مى‏وزيد، آن را چون خاكستر استخوان مرده مى‏گردانيد.
    مَا تَذَرُ مِن شَيْءٍ أَتَتْ عَلَيْهِ إِلَّا جَعَلَتْهُ كَالرَّمِيمِ

043. و در [ماجراى] ثمود [نيز عبرتى بود]؛ آنگاه كه به ايشان گفته شد تا چندى برخوردار شويد.
    وَفِي ثَمُودَ إِذْ قِيلَ لَهُمْ تَمَتَّعُوا حَتَّى حِينٍ

044. تا [آنكه] از فرمان پروردگار خود سر برتافتند، و در حالى كه آنها مى‏نگريستند، آذرخش (صاعقه) آنان را فرو گرفت.
      فَعَتَوْا عَنْ أَمْرِ رَبِّهِمْ فَأَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ وَهُمْ يَنظُرُونَ

045. در نتيجه نه توانستند به پاى خيزند، و نه طلب يارى كنند.
      فَمَا اسْتَطَاعُوا مِن قِيَامٍ وَمَا كَانُوا مُنتَصِرِينَ

046. و قوم نوح [نيز] پيش از آن [اقوام نامبرده همين گونه هلاك شدند]، زيرا آنها مردمى نافرمان بودند.
    وَقَوْمَ نُوحٍ مِّن قَبْلُ إِنَّهُمْ كَانُوا قَوْمًا فَاسِقِينَ

047. و آسمان را به قدرت خود برافراشتيم، و بى‏گمان، ما [آسمان]گستريم.
      وَالسَّمَاء بَنَيْنَاهَا بِأَيْدٍ وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ

048. و زمين را گسترانيده‏ايم، و چه نيكو گسترندگانيم.
      وَالْأَرْضَ فَرَشْنَاهَا فَنِعْمَ الْمَاهِدُونَ

049. و از هر چيزى دو گونه، [يعنى نر و ماده] آفريديم، اميد كه شما عبرت گيريد.
    وَمِن كُلِّ شَيْءٍ خَلَقْنَا زَوْجَيْنِ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ

050. پس به سوى خدا بگريزيد، كه من شما را از طرف او بيم ‏دهنده‏اى آشكارم.
    فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ إِنِّي لَكُم مِّنْهُ نَذِيرٌ مُّبِينٌ

051. و با خدا معبودى ديگر قرار مدهيد كه من از جانب او هشداردهنده‏اى آشكارم.
     وَلَا تَجْعَلُوا مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ إِنِّي لَكُم مِّنْهُ نَذِيرٌ مُّبِينٌ

052. بدين سان بر كسانى كه پيش از آنها بودند هيچ پيامبرى نيامد، جز اينكه گفتند ساحر يا ديوانه‏اى است.
    كَذَلِكَ مَا أَتَى الَّذِينَ مِن قَبْلِهِم مِّن رَّسُولٍ إِلَّا قَالُوا سَاحِرٌ أَوْ مَجْنُونٌ

053. آيا همديگر را به اين [سخن] سفارش كرده بودند؟
      [نه،] بلكه آنان مردمى سركش بودند.
      أَتَوَاصَوْا بِهِ بَلْ هُمْ قَوْمٌ طَاغُونَ

054. پس، از آنان روى بگردان، كه تو در خور نكوهش نيستى.
      فَتَوَلَّ عَنْهُمْ فَمَا أَنتَ بِمَلُومٍ

055. و پند ده، كه مؤمنان را پند سود بخشد.
    وَذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرَى تَنفَعُ الْمُؤْمِنِينَ

056. و جن و انس را نيافريدم جز براى آنكه مرا بپرستند.
      وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ

057. از آنان هيچ روزيى نمى‏خواهم، و نمى‏خواهم كه مرا خوراك دهند.
    مَا أُرِيدُ مِنْهُم مِّن رِّزْقٍ وَمَا أُرِيدُ أَن يُطْعِمُونِ

058. خداست كه خود روزى بخش نيرومند استوار است.
    إِنَّ اللَّهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتِينُ

059. پس براى كسانى كه ستم كردند، بهره‏اى است از عذاب، همانند بهره عذاب ياران [قبلى] شان.
      پس [بگو: ] در خواستن عذاب از من شتابزدگى نكنند.
     فَإِنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا ذَنُوبًا مِّثْلَ ذَنُوبِ أَصْحَابِهِمْ فَلَا يَسْتَعْجِلُونِ

060. پس واى بر كسانى كه كافر شده‏اند از آن روزى كه وعده يافته‏اند.
      فَوَيْلٌ لِّلَّذِينَ كَفَرُوا مِن يَوْمِهِمُ الَّذِي يُوعَدُونَ