فتح - ترجمه فولادوند

Prepared by Hassan Zamanzadeh for www.eHolyQuran.com

آيات قرآن مجيد دستورات، فرمايشات، و راهنمائی های خداوند است برای يک يک افراد بشر، تا با رعايت عدالت، در دنيائی پاک زندگی کنند.
دنيای پاکی كه در آن اثری از ظلم، فساد، فقر، جهل، خردشدن شخصيت انسان‌‌‌‌‌‌ها، و بت‌‌ سازی از افراد وجود نداشته باشد.

سوره فتح - سوره ۴۸

فقط خدا - فقط قرآن

مدينه - شامل ۲۹ آيه

ترجمه فولادوند

به نام خداوند رحمتگر مهربان
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

001. ما تو را پيروزى بخشيديم، [چه] پيروزى درخشانى.
      إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُّبِينًا

002. تا خداوند از گناه گذشته و آينده تو درگذرد، و نعمت‏ خود را بر تو تمام گرداند، و تو را به راهى راست هدايت كند.
      لِيَغْفِرَ لَكَ اللَّهُ مَا تَقَدَّمَ مِن ذَنبِكَ وَمَا تَأَخَّرَ وَيُتِمَّ نِعْمَتَهُ عَلَيْكَ وَيَهْدِيَكَ صِرَاطًا مُّسْتَقِيمًا

003. و تو را به نصرتى ارجمند، يارى نمايد.
      وَيَنصُرَكَ اللَّهُ نَصْرًا عَزِيزًا

004. اوست آن كس كه در دلهاى مؤمنان آرامش را فرو فرستاد، تا ايمانى بر ايمان خود بيفزايند.
      و سپاهيان آسمانها و زمين از آن خداست، و خدا همواره داناى سنجيده ‏كار است.
      هُوَ الَّذِي أَنزَلَ السَّكِينَةَ فِي قُلُوبِ الْمُؤْمِنِينَ لِيَزْدَادُوا إِيمَانًا مَّعَ إِيمَانِهِمْ وَلِلَّهِ جُنُودُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَكَانَ اللَّهُ عَلِيمًا حَكِيمًا

005. تا مردان و زنانى را كه ايمان آورده‏اند، در باغهايى كه از زير [درختان] آن جويبارها روان است درآورد،
      و در آن جاويدان بدارد، و بديهايشان را از آنان بزدايد؛
      و اين [فرجام نيك] در پيشگاه خدا كاميابى بزرگى است.
    لِيُدْخِلَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَيُكَفِّرَ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَكَانَ ذَلِكَ عِندَ اللَّهِ فَوْزًا عَظِيمًا

006. و [تا] مردان و زنان نفاق ‏پيشه، و مردان و زنان مشرك را كه به خدا گمان بد برده‏اند عذاب كند.
      بد زمانه بر آنان باد.
      و خدا بر ايشان خشم نموده، و لعتشان كرده، و جهنم را براى آنان آماده گردانيده، و [چه] بد سرانجامى است.
      وَيُعَذِّبَ الْمُنَافِقِينَ وَالْمُنَافِقَاتِ وَالْمُشْرِكِينَ وَالْمُشْرِكَاتِ الظَّانِّينَ بِاللَّهِ ظَنَّ السَّوْءِ عَلَيْهِمْ دَائِرَةُ السَّوْءِ
      وَغَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَلَعَنَهُمْ وَأَعَدَّ لَهُمْ جَهَنَّمَ وَسَاءتْ مَصِيرًا

007. و سپاهيان آسمانها و زمين، از آن خداست، و خدا همواره شكست ‏ناپذير سنجيده ‏كار است.
     وَلِلَّهِ جُنُودُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَكَانَ اللَّهُ عَزِيزًا حَكِيمًا

008. [اى پيامبر،] ما تو را [به سمت] گواه و بشارتگر و هشدار دهنده‏اى فرستاديم.
      إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ شَاهِدًا وَمُبَشِّرًا وَنَذِيرًا

009. تا به خدا و فرستاده‏اش ايمان آوريد و او را يارى كنيد، و ارجش نهيد، و [خدا] را بامدادان و شامگاهان به پاكى بستاييد.
     لِتُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَتُعَزِّرُوهُ وَتُوَقِّرُوهُ وَتُسَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَأَصِيلًا

010. در حقيقت، كسانى كه با تو بيعت مى‏كنند، جز اين نيست كه با خدا بيعت مى‏كنند.
      دست‏ خدا بالاى دستهاى آنان است.
      پس هر كه پيمان ‏شكنى كند، تنها به زيان خود پيمان مى‏شكند.
      و هر كه بر آنچه با خدا عهد بسته وفادار بماند، به زودى خدا پاداشى بزرگ به او مى‏بخشد.
      إِنَّ الَّذِينَ يُبَايِعُونَكَ إِنَّمَا يُبَايِعُونَ اللَّهَ يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ فَمَن نَّكَثَ فَإِنَّمَا يَنكُثُ
      عَلَى نَفْسِهِ وَمَنْ أَوْفَى بِمَا عَاهَدَ عَلَيْهُ اللَّهَ فَسَيُؤْتِيهِ أَجْرًا عَظِيمًا

011. برجاى‏ ماندگان باديه ‏نشين به زودى به تو خواهند گفت: اموال ما و كسانمان ما را گرفتار كردند، براى ما آمرزش بخواه.
     چيزى را كه در دلهايشان نيست بر زبان خويش مى‏رانند.
     بگو: اگر خدا بخواهد به شما زيانى يا سودى برساند، چه كسى در برابر او براى شما اختيار چيزى را دارد؟
     بلكه [اين] خداست كه به آنچه مى‏كنيد همواره آگاه است.
      سَيَقُولُ لَكَ الْمُخَلَّفُونَ مِنَ الْأَعْرَابِ شَغَلَتْنَا أَمْوَالُنَا وَأَهْلُونَا فَاسْتَغْفِرْ لَنَا يَقُولُونَ بِأَلْسِنَتِهِم مَّا لَيْسَ فِي قُلُوبِهِمْ
      قُلْ فَمَن يَمْلِكُ لَكُم مِّنَ اللَّهِ شَيْئًا إِنْ أَرَادَ بِكُمْ ضَرًّا أَوْ أَرَادَ بِكُمْ نَفْعًا بَلْ كَانَ اللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرًا

012. [نه چنان بود،] بلكه پنداشتيد كه پيامبر و مؤمنان هرگز به خانمان خود بر نخواهند گشت،
     و اين [پندار] در دلهايتان نمودى خوش يافت، و گمان بد كرديد، و شما مردمى در خور هلاكت بوديد.
     بَلْ ظَنَنتُمْ أَن لَّن يَنقَلِبَ الرَّسُولُ وَالْمُؤْمِنُونَ إِلَى أَهْلِيهِمْ أَبَدًا وَزُيِّنَ ذَلِكَ فِي قُلُوبِكُمْ وَظَنَنتُمْ ظَنَّ السَّوْءِ وَكُنتُمْ قَوْمًا بُورًا

013. و هر كس به خدا و پيامبر او ايمان نياورده است [بداند كه: ] ما براى كافران آتشى سوزان آماده كرده‏ايم.
   وَمَن لَّمْ يُؤْمِن بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ فَإِنَّا أَعْتَدْنَا لِلْكَافِرِينَ سَعِيرًا

014. و فرمانروايى آسمانها و زمين از آن خداست: هر كه را بخواهد مى‏بخشايد، و هر كه را بخواهد عذاب مى‏كند،
     و خدا همواره آمرزنده مهربان است.
      وَلِلَّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ يَغْفِرُ لِمَن يَشَاءُ وَيُعَذِّبُ مَن يَشَاءُ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَّحِيمًا

015. چون به [قصد] گرفتن غنايم روانه شديد، به زودى برجاى ‏ماندگان خواهند گفت: بگذاريد ما [هم] به دنبال شما بياييم.
     [اين گونه] مى‏خواهند دستور خدا را دگرگون كنند.
     بگو: هرگز از پى ما نخواهيد آمد.
     آرى، خدا از پيش در باره شما چنين فرموده.
     پس به زودى خواهند گفت: [نه،] بلكه بر ما رشگ مى‏بريد.
     [نه چنين است] بلكه جز اندكى درنمى‏يابند.
      سَيَقُولُ الْمُخَلَّفُونَ إِذَا انطَلَقْتُمْ إِلَى مَغَانِمَ لِتَأْخُذُوهَا ذَرُونَا نَتَّبِعْكُمْ يُرِيدُونَ أَن يُبَدِّلُوا كَلَامَ اللَّهِ
     قُل لَّن تَتَّبِعُونَا كَذَلِكُمْ قَالَ اللَّهُ مِن قَبْلُ فَسَيَقُولُونَ بَلْ تَحْسُدُونَنَا بَلْ كَانُوا لَا يَفْقَهُونَ إِلَّا قَلِيلًا

016. به برجاى ‏ماندگان باديه ‏نشين بگو: به زودى به سوى قومى سخت زورمند دعوت خواهيد شد كه با آنان بجنگيد يا اسلام آورند.
     پس اگر فرمان بريد خدا شما را پاداش نيك مى‏بخشد،
     و اگر همچنان كه پيشتر پشت كرديد [باز هم] روى بگردانيد،
     شما را به عذابى پردرد معذب مى‏دارد .
      قُل لِّلْمُخَلَّفِينَ مِنَ الْأَعْرَابِ سَتُدْعَوْنَ إِلَى قَوْمٍ أُوْلِي بَأْسٍ شَدِيدٍ تُقَاتِلُونَهُمْ أَوْ يُسْلِمُونَ فَإِن تُطِيعُوا يُؤْتِكُمُ اللَّهُ
      أَجْرًا حَسَنًا وَإِن تَتَوَلَّوْا كَمَا تَوَلَّيْتُم مِّن قَبْلُ يُعَذِّبْكُمْ عَذَابًا أَلِيمًا

017. بر نابينا گناهى نيست، و بر لنگ گناهى نيست، و بر بيمار گناهى نيست [كه در جهاد شركت نكنند].
     و هر كس خدا و پيامبر او را فرمان برد، وى را در باغهايى كه از زير [درختان] آن نهرهايى روان است درمى‏آورد.
     و هر كس روى برتابد به عذابى دردناك معذبش مى‏دارد.
      لَيْسَ عَلَى الْأَعْمَى حَرَجٌ وَلَا عَلَى الْأَعْرَجِ حَرَجٌ وَلَا عَلَى الْمَرِيضِ حَرَجٌ وَمَن يُطِعِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ يُدْخِلْهُ
     جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ وَمَن يَتَوَلَّ يُعَذِّبْهُ عَذَابًا أَلِيمًا

018. به راستى، خدا هنگامى كه مؤمنان زير آن درخت با تو بيعت مى‏كردند از آنان خشنود شد،
     و آنچه در دلهايشان بود بازشناخت، و بر آنان آرامش فرو فرستاد، و پيروزى نزديكى به آنها پاداش داد.
    لَقَدْ رَضِيَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنزَلَ السَّكِينَةَ عَلَيْهِمْ وَأَثَابَهُمْ فَتْحًا قَرِيبًا

019. و [نيز] غنيمتهاى فراوانى خواهند گرفت، و خدا همواره نيرومند سنجيده‏ كار است.
    وَمَغَانِمَ كَثِيرَةً يَأْخُذُونَهَا وَكَانَ اللَّهُ عَزِيزًا حَكِيمًا

020. و خدا به شما غنيمتهاى فراوان [ديگرى] وعده داده، كه به زودى آنها را خواهيد گرفت.
     و اين [پيروزى] را براى شما پيش انداخت، و دستهاى مردم را از شما كوتاه ساخت،
      و تا براى مؤمنان نشانه‏اى باشد، و شما را به راه راست هدايت كند.
      وَعَدَكُمُ اللَّهُ مَغَانِمَ كَثِيرَةً تَأْخُذُونَهَا فَعَجَّلَ لَكُمْ هَذِهِ وَكَفَّ أَيْدِيَ النَّاسِ عَنكُمْ وَلِتَكُونَ آيَةً لِّلْمُؤْمِنِينَ وَيَهْدِيَكُمْ صِرَاطًا مُّسْتَقِيمًا

021. و [غنيمتهاى] ديگر[ى نيز هست] كه شما بر آنها دست نيافته‏ايد، [و] خدا بر آنها نيك احاطه دارد،
     و همواره خداوند بر هر چيزى تواناست.
      وَأُخْرَى لَمْ تَقْدِرُوا عَلَيْهَا قَدْ أَحَاطَ اللَّهُ بِهَا وَكَانَ اللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرًا

022. و اگر كسانى كه كافر شدند به جنگ با شما برخيزند، قطعا پشت‏ خواهند كرد، و ديگر يار و ياورى نخواهند يافت.
      وَلَوْ قَاتَلَكُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوَلَّوُا الْأَدْبَارَ ثُمَّ لَا يَجِدُونَ وَلِيًّا وَلَا نَصِيرًا

023. سنت الهى از پيش همين بوده، و در سنت الهى هرگز تغييرى نخواهى يافت.
     سُنَّةَ اللَّهِ الَّتِي قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلُ وَلَن تَجِدَ لِسُنَّةِ اللَّهِ تَبْدِيلًا

024. و اوست همان كسى كه در دل مكه، پس از پيروزكردن شما بر آنان،
    دستهاى آنها را از شما و دستهاى شما را از ايشان كوتاه گردانيد.
    و خدا به آنچه مى‏كنيد همواره بيناست.
   وَهُوَ الَّذِي كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ عَنْهُم بِبَطْنِ مَكَّةَ مِن بَعْدِ أَنْ أَظْفَرَكُمْ عَلَيْهِمْ وَكَانَ اللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرًا

025. آنها بودند كه كفر ورزيدند، و شما را از مسجد الحرام بازداشتند،
      و نگذاشتند قربانى [شما] كه بازداشته شده بود به محلش برسد.
     و اگر [در مكه] مردان و زنان با ايمانى نبودند كه [ممكن بود] بى‏آنكه آنان را بشناسيد، ندانسته پايمالشان كنيد،
     و تاوانشان بر شما بماند، [فرمان حمله به مكه مى‏داديم] تا خدا هر كه را بخواهد در جوار رحمت‏ خويش درآورد.
     اگر [كافر و مؤمن] از هم متمايز مى‏شدند، قطعا كافران را به عذاب دردناكى معذب مى‏داشتيم.
      هُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا وَصَدُّوكُمْ عَنِ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَالْهَدْيَ مَعْكُوفًا أَن يَبْلُغَ مَحِلَّهُ وَلَوْلَا رِجَالٌ مُّؤْمِنُونَ وَنِسَاء مُّؤْمِنَاتٌ
     لَّمْ تَعْلَمُوهُمْ أَن تَطَؤُوهُمْ فَتُصِيبَكُم مِّنْهُم مَّعَرَّةٌ بِغَيْرِ عِلْمٍ لِيُدْخِلَ اللَّهُ فِي رَحْمَتِهِ مَن يَشَاءُ لَوْ تَزَيَّلُوا لَعَذَّبْنَا الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ عَذَابًا أَلِيمًا

026. آنگاه كه كافران در دلهاى خود، تعصب [آن هم] تعصب جاهليت ورزيدند،
      پس خدا آرامش خود را بر فرستاده خويش و بر مؤمنان فرو فرستاد، و آرمان تقوا را ملازم آنان ساخت،
     و [در واقع] آنان به [رعايت] آن [آرمان] سزاوارتر و شايسته [اتصاف به] آن بودند؛
     و خدا همواره بر هر چيزى داناست.
      إِذْ جَعَلَ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي قُلُوبِهِمُ الْحَمِيَّةَ حَمِيَّةَ الْجَاهِلِيَّةِ فَأَنزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَى رَسُولِهِ وَعَلَى الْمُؤْمِنِينَ
     وَأَلْزَمَهُمْ كَلِمَةَ التَّقْوَى وَكَانُوا أَحَقَّ بِهَا وَأَهْلَهَا وَكَانَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمًا

027. حقا خدا، رؤياى پيامبر خود را تحقق بخشيد، [كه ديده بود: ] شما بدون شك، به خواست‏ خدا،
     در حالى كه سر تراشيده و موى [و ناخن] كوتاه كرده‏ايد، با خاطرى آسوده در مسجد الحرام درخواهيد آمد.
      خدا آنچه را كه نمى‏دانستيد دانست، و غير از اين، پيروزى نزديكى [براى شما] قرار داد.
    لَقَدْ صَدَقَ اللَّهُ رَسُولَهُ الرُّؤْيَا بِالْحَقِّ لَتَدْخُلُنَّ الْمَسْجِدَ الْحَرَامَ إِن شَاء اللَّهُ آمِنِينَ مُحَلِّقِينَ رُؤُوسَكُمْ وَمُقَصِّرِينَ
      لَا تَخَافُونَ فَعَلِمَ مَا لَمْ تَعْلَمُوا فَجَعَلَ مِن دُونِ ذَلِكَ فَتْحًا قَرِيبًا

028. اوست كسى كه پيامبر خود را به [قصد] هدايت، با آيين درست روانه ساخت،
     تا آن را بر تمام اديان پيروز گرداند، و گواه ‏بودن خدا كفايت مى‏كند.                1
    هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَكَفَى بِاللَّهِ شَهِيدًا

029. محمد [ص] پيامبر خداست.
     و كسانى كه با اويند بر كافران سختگير [و] با همديگر مهربانند.
     آنان را در ركوع و سجود مى‏بينى.
     فضل و خشنودى خدا را خواستارند.
     علامت [مشخصه] آنان، بر اثر سجود، در چهره‏هايشان است.
     اين صفت ايشان است در تورات، و مثل آنها در انجيل.
     چون كشته‏اى (زراعتی) است كه جوانه خود برآورد، و آن را مايه دهد تا ستبر شود، و بر ساقه‏هاى خود بايستد،
     و دهقانان را به شگفت آورد، تا از [انبوهى] آنان [خدا] كافران را به خشم دراندازد.
     خدا به كسانى از آنان كه ايمان آورده، و كارهاى شايسته كرده‏اند، آمرزش و پاداش بزرگى وعده داده‏است.
      مُّحَمَّدٌ رَّسُولُ اللَّهِ وَالَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاء عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاء بَيْنَهُمْ تَرَاهُمْ رُكَّعًا سُجَّدًا يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِّنَ اللَّهِ
     وَرِضْوَانًا سِيمَاهُمْ فِي وُجُوهِهِم مِّنْ أَثَرِ السُّجُودِ ذَلِكَ مَثَلُهُمْ فِي التَّوْرَاةِ وَمَثَلُهُمْ فِي الْإِنجِيلِ كَزَرْعٍ أَخْرَجَ
     شَطْأَهُ فَآزَرَهُ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوَى عَلَى سُوقِهِ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغِيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ وَعَدَ اللَّهُ
     الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ مِنْهُم مَّغْفِرَةً وَأَجْرًا عَظِيمًا