جاثيه - ترجمه فولادوند

Prepared by Hassan Zamanzadeh for www.eHolyQuran.com

آيات قرآن مجيد دستورات، فرمايشات، و راهنمائی های خداوند است برای يک يک افراد بشر، تا با رعايت عدالت، در دنيائی پاک زندگی کنند.
دنيای پاکی كه در آن اثری از ظلم، فساد، فقر، جهل، خردشدن شخصيت انسان‌‌‌‌‌‌ها، و بت‌‌ سازی از افراد وجود نداشته باشد.

سوره جاثيه - سوره ۴۵

فقط خدا - فقط قرآن

مکه - شامل ۳۷ آيه

ترجمه فولادوند

به نام خداوند رحمتگر مهربان
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

001. حاء، ميم.
      حم

002. فرو فرستادن اين كتاب، از جانب خداى ارجمند سنجيده ‏كار است.
     تَنزِيلُ الْكِتَابِ مِنَ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ

003. به راستى، در آسمانها و زمين براى مؤمنان نشانه‏هايى است.
      إِنَّ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ لَآيَاتٍ لِّلْمُؤْمِنِينَ

004. و در آفرينش خودتان، و آنچه از [انواع] جنبنده [ها] پراكنده مى‏گرداند، براى مردمى كه يقين دارند نشانه‏هايى است.
      وَفِي خَلْقِكُمْ وَمَا يَبُثُّ مِن دَابَّةٍ آيَاتٌ لِّقَوْمٍ يُوقِنُونَ

005. و [نيز در] پياپى آمدن شب و روز، و آنچه خدا از روزى از آسمان فرود آورده،
      و به [وسيله] آن زمين را پس از مرگش زنده گردانيده است،
      و [همچنين در] گردش بادها [به هر سو،] براى مردمى كه مى‏انديشند نشانه‏هايى است.
    وَاخْتِلَافِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَمَا أَنزَلَ اللَّهُ مِنَ السَّمَاءِ مِن رِّزْقٍ فَأَحْيَا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا وَتَصْرِيفِ الرِّيَاحِ آيَاتٌ لِّقَوْمٍ يَعْقِلُونَ

006. اين[ها] ست آيات خدا كه به راستى آن را بر تو مى‏خوانيم.
      پس، بعد از خدا و نشانه‏هاى او، به كدام سخن خواهند گرويد؟
    تِلْكَ آيَاتُ اللَّهِ نَتْلُوهَا عَلَيْكَ بِالْحَقِّ فَبِأَيِّ حَدِيثٍ بَعْدَ اللَّهِ وَآيَاتِهِ يُؤْمِنُونَ

007. واى بر هر دروغ زن گناه ‏پيشه،
      وَيْلٌ لِّكُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ

008. [كه] آيات خدا را كه بر او خوانده مى‏شود، مى‏شنود، و باز به حال تكبر چنانكه گويى آن را نشنيده است‏ سماجت مى‏ورزد.
      پس او را از عذابى پردرد خبر ده.
     يَسْمَعُ آيَاتِ اللَّهِ تُتْلَى عَلَيْهِ ثُمَّ يُصِرُّ مُسْتَكْبِرًا كَأَن لَّمْ يَسْمَعْهَا فَبَشِّرْهُ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ

009. و چون از نشانه‏هاى ما چيزى بداند، آن را به ريشخند مى‏گيرد.
      آنان عذابى خفت ‏آور خواهند داشت.
    وَإِذَا عَلِمَ مِنْ آيَاتِنَا شَيْئًا اتَّخَذَهَا هُزُوًا أُوْلَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ مُّهِينٌ

010. پيشاپيش آنها دوزخ است، و نه آنچه را اندوخته و نه آن دوستانى را كه غير از خدا اختيار كرده‏اند، به كارشان مى‏آيد،
      و عذابى بزرگ خواهند داشت.
    مِن وَرَائِهِمْ جَهَنَّمُ وَلَا يُغْنِي عَنْهُم مَّا كَسَبُوا شَيْئًا وَلَا مَا اتَّخَذُوا مِن دُونِ اللَّهِ أَوْلِيَاء وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ

011. اين رهنمودى است؛
      و كسانى كه آيات پروردگارشان را انكار كردند، بر ايشان عذابى دردناك از پليدى است.
    هَذَا هُدًى وَالَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِ رَبِّهِمْ لَهُمْ عَذَابٌ مَّن رِّجْزٍ أَلِيمٌ

012. خدا همان كسى است كه دريا را به سود شما رام گردانيد تا كشتيها در آن به فرمانش روان شوند،
      و تا از فزون بخشى او [روزى خويش را] طلب نماييد، و باشد كه سپاس داريد.
    اللَّهُ الَّذِي سخَّرَ لَكُمُ الْبَحْرَ لِتَجْرِيَ الْفُلْكُ فِيهِ بِأَمْرِهِ وَلِتَبْتَغُوا مِن فَضْلِهِ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ

013. و آنچه را در آسمانها و آنچه را در زمين است به سود شما رام كرد.
      همه از اوست.
      قطعا در اين [امر] براى مردمى كه مى‏انديشند نشانه‏هايى است.
    وَسَخَّرَ لَكُم مَّا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ جَمِيعًا مِّنْهُ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لَّقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ

014. به كسانى كه ايمان آورده‏اند بگو: تا از كسانى كه به روزهاى [پيروزى] خدا اميد ندارند درگذرند،
      تا [خدا، هر] گروهى را به [سبب] آنچه مرتكب مى‏شده‏اند، به مجازات رساند.
     قُل لِّلَّذِينَ آمَنُوا يَغْفِرُوا لِلَّذِينَ لا يَرْجُون أَيَّامَ اللَّهِ لِيَجْزِيَ قَوْمًا بِما كَانُوا يَكْسِبُونَ

015. هر كه كارى شايسته كند، به سود خود اوست.
      و هر كه بدى كند، به زيانش باشد؛ سپس به سوى پروردگارتان برگردانيده مى‏شويد.
     مَنْ عَمِلَ صَالِحًا فَلِنَفْسِهِ وَمَنْ أَسَاء فَعَلَيْهَا ثُمَّ إِلَى رَبِّكُمْ تُرْجَعُونَ

016. و به يقين، فرزندان اسرائيل را كتاب [تورات] و حكم و پيامبرى داديم،
      و از چيزهاى پاكيزه روزيشان كرديم، و آنان را بر مردم روزگار برترى داديم.
    وَلَقَدْ آتَيْنَا بَنِي إِسْرَائِيلَ الْكِتَابَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ وَرَزَقْنَاهُم مِّنَ الطَّيِّبَاتِ وَفَضَّلْنَاهُمْ عَلَى الْعَالَمِينَ

017. و دلايل روشنى در امر [دين] به آنان عطا كرديم، و جز بعد از آنكه علم برايشان [حاصل] آمد،
      [آن هم] از روى رشك و رقابت ميان خودشان، دستخوش اختلاف نشدند.
      قطعا پروردگارت روز قيامت ميانشان در باره آنچه در آن اختلاف مى‏كردند، داورى خواهد كرد.
    وَآتَيْنَاهُم بَيِّنَاتٍ مِّنَ الْأَمْرِ فَمَا اخْتَلَفُوا إِلَّا مِن بَعْدِ مَا جَاءهُمْ
      الْعِلْمُ بَغْيًا بَيْنَهُمْ إِنَّ رَبَّكَ يَقْضِي بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فِيمَا كَانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ

018. سپس تو را، در طريقه آيينى [كه ناشى] از امر [خداست] نهاديم.
      پس آن را پيروى كن، و هوسهاى كسانى را كه نمى‏دانند پيروى مكن.
    ثُمَّ جَعَلْنَاكَ عَلَى شَرِيعَةٍ مِّنَ الْأَمْرِ فَاتَّبِعْهَا وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَاء الَّذِينَ لَا يَعْلَمُونَ

019. آنان هرگز در برابر خدا از تو حمايت نمى‏كنند [و به هيچ وجه به كار تو نمى‏آيند].
      و ستمگران بعضى‏شان دوستان بعضى [ديگر]ند؛
      و خدا يار پرهيزگاران است.
     إِنَّهُمْ لَن يُغْنُوا عَنكَ مِنَ اللَّهِ شَيئًا وإِنَّ الظَّالِمِينَ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاء بَعْضٍ وَاللَّهُ وَلِيُّ الْمُتَّقِينَ

020. اين [كتاب] براى مردم بينش ‏بخش، و براى قومى كه يقين دارند رهنمود و رحمتى است.
      هَذَا بَصَائِرُ لِلنَّاسِ وَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِّقَوْمِ يُوقِنُونَ

021. آيا كسانى كه مرتكب كارهاى بد شده‏اند پنداشته‏اند كه آنان را مانند كسانى قرار مى‏دهيم كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‏اند،
     [به طورى كه] زندگى آنها و مرگشان يكسان باشد؟
     چه بد داورى مى‏كنند.
    أًمْ حَسِبَ الَّذِينَ اجْتَرَحُوا السَّيِّئَاتِ أّن نَّجْعَلَهُمْ كَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَوَاء مَّحْيَاهُم وَمَمَاتُهُمْ سَاء مَا يَحْكُمُونَ

022. و خدا آسمانها و زمين را به حق آفريده است،
      و تا هر كسى به [موجب] آنچه به دست آورده پاداش يابد، و آنان مورد ستم قرار نخواهند گرفت.
      وَخَلَقَ اللَّهُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِالْحَقِّ وَلِتُجْزَى كُلُّ نَفْسٍ بِمَا كَسَبَتْ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ

023. پس آيا ديدى كسى را كه هوس خويش را معبود خود قرار داده،
      و خدا او را دانسته (با وجود علمی که داشت) گمراه گردانيده،      1
      و بر گوش او و دلش مهر زده، و بر ديده‏اش پرده نهاده است؟
      آيا پس از خدا چه كسى او را هدايت‏ خواهد كرد؟
      آيا پند نمى‏گيريد؟
    أَفَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَهَهُ هَوَاهُ وَأَضَلَّهُ اللَّهُ عَلَى عِلْمٍ وَخَتَمَ عَلَى
       سَمْعِهِ وَقَلْبِهِ وَجَعَلَ عَلَى بَصَرِهِ غِشَاوَةً فَمَن يَهْدِيهِ مِن بَعْدِ اللَّهِ أَفَلَا تَذَكَّرُونَ

024. و گفتند: غير از زندگانى دنياى ما، [چيز ديگرى] نيست؛ مى‏ميريم و زنده مى‏شويم و ما را جز طبيعت هلاك نمى‏كند.
      و[لى] به اين [مطلب] هيچ دانشى ندارند، [و] جز [طريق] گمان نمى‏سپرند.
      وَقَالُوا مَا هِيَ إِلَّا حَيَاتُنَا الدُّنْيَا نَمُوتُ وَنَحْيَا وَمَا يُهْلِكُنَا إِلَّا الدَّهْرُ وَمَا لَهُم بِذَلِكَ مِنْ عِلْمٍ إِنْ هُمْ إِلَّا يَظُنُّونَ

025. و چون آيات روشن ما بر آنان خوانده شود، دليلشان همواره جز اين نيست كه مى گويند:
      اگر راست مى‏گوييد، پدران ما را [حاضر] آوريد.
    وَإِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ آيَاتُنَا بَيِّنَاتٍ مَّا كَانَ حُجَّتَهُمْ إِلَّا أَن قَالُوا ائْتُوا بِآبَائِنَا إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ

026. بگو: خدا [ست كه] شما را زندگى مى‏بخشد، سپس مى‏ميراند،
      آنگاه شما را به سوى روز رستاخيز كه ترديدى در آن نيست، گرد مى‏آورد.
      ولى بيشتر مردم [اين را] نمى‏دانند.
    قُلِ اللَّهُ يُحْيِيكُمْ ثُمَّ يُمِيتُكُمْ ثُمَّ يَجْمَعُكُمْ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ لَا رَيبَ فِيهِ وَلَكِنَّ أَكَثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ

027. و فرمانروايى آسمانها و زمين از آن خداست؛
      و روزى كه رستاخيز بر پا شود، آن روز است كه باطل ‏انديشان زيان خواهند ديد.
      وَلَلَّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرضِ وَيَومَ تَقُومُ السَّاعَةُ يَوْمَئِذٍ يَخْسَرُ الْمُبْطِلُونَ

028. و هر امتى را به زانو در آمده مى‏بينى؛
      هر امتى به سوى كارنامه خود فراخوانده مى‏شود؛
    [و بديشان مى‏گويند: ] آنچه را مى‏كرديد امروز پاداش مى‏يابيد.
    وَتَرَى كُلَّ أُمَّةٍ جَاثِيَةً كُلُّ أُمَّةٍ تُدْعَى إِلَى كِتَابِهَا الْيَوْمَ تُجْزَوْنَ مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ

029. اين است كتاب ما كه عليه شما به حق سخن مى‏گويد؛ ما از آنچه مى‏كرديد نسخه بر مى‏داشتيم.
    هَذَا كِتَابُنَا يَنطِقُ عَلَيْكُم بِالْحَقِّ إِنَّا كُنَّا نَسْتَنسِخُ مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ

030. و اما كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‏اند، پس پروردگارشان آنان را در جوار رحمت‏ خويش داخل مى‏گرداند.
      اين همان كاميابى آشكار است.
     فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَيُدْخِلُهُمْ رَبُّهُمْ فِي رَحْمَتِهِ ذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْمُبِينُ

031. و اما كسانى كه كافر شدند، [بدانها مى‏گويند: ] پس مگر آيات من بر شما خوانده نمى‏شد؟
     و[لى] تكبر نموديد و مردمى بدكار بوديد.
     وَأَمَّا الَّذِينَ كَفَرُوا أَفَلَمْ تَكُنْ آيَاتِي تُتْلَى عَلَيْكُمْ فَاسْتَكْبَرْتُمْ وَكُنتُمْ قَوْمًا مُّجْرِمِينَ

032. و چون گفته شد: وعده خدا راست است و شكى در رستاخيز نيست،
      گفتيد: ما نمى‏دانيم رستاخيز چيست، جز گمان نمى‏ورزيم و ما يقين نداريم.
    وَإِذَا قِيلَ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَالسَّاعَةُ لَا رَيْبَ فِيهَا قُلْتُم مَّا نَدْرِي مَا السَّاعَةُ إِن نَّظُنُّ إِلَّا ظَنًّا وَمَا نَحْنُ بِمُسْتَيْقِنِينَ

033. و [حقيقت،] بديهايى كه كرده‏اند بر آنان پديدار مى‏شود، و آنچه را كه بدان ريشخند مى‏كردند آنان را فرو مى‏گيرد.
    وَبَدَا لَهُمْ سَيِّئَاتُ مَا عَمِلُوا وَحَاقَ بِهِم مَّا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُون

034. و گفته شود: همان‏گونه كه ديدار امروزتان را فراموش كرديد، امروز شما را فراموش خواهيم كرد،
      و جايگاهتان در آتش است، و براى شما ياورانى نخواهد بود.
    وَقِيلَ الْيَوْمَ نَنسَاكُمْ كَمَا نَسِيتُمْ لِقَاء يَوْمِكُمْ هَذَا وَمَأْوَاكُمْ النَّارُ وَمَا لَكُم مِّن نَّاصِرِينَ

035. اين بدان سبب است كه شما، آيات خدا را به ريشخند گرفتيد، و زندگى دنيا فريبتان داد.
      پس امروز نه از اين [آتش] بيرون آورده مى‏شوند و نه عذرشان پذيرفته مى‏گردد.
    ذَلِكُم بِأَنَّكُمُ اتَّخَذْتُمْ آيَاتِ اللَّهِ هُزُوًا وَغَرَّتْكُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا فَالْيَوْمَ لَا يُخْرَجُونَ مِنْهَا وَلَا هُمْ يُسْتَعْتَبُونَ

036. پس سپاس از آن خداست:
      پروردگار آسمانها و پروردگار زمين؛ پروردگار جهانيان.
      فَلِلَّهِ الْحَمْدُ رَبِّ السَّمَاوَاتِ وَرَبِّ الْأَرْضِ رَبِّ الْعَالَمِينَ

037. و در آسمانها و زمين، بزرگى از آن اوست، و اوست‏ شكست‏ ناپذير سنجيده‏ كار.
      وَلَهُ الْكِبْرِيَاء فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ