زخرف - ترجمه فولادوند

Prepared by Hassan Zamanzadeh for www.eHolyQuran.com

آيات قرآن مجيد دستورات، فرمايشات، و راهنمائی های خداوند است برای يک يک افراد بشر، تا با رعايت عدالت، در دنيائی پاک زندگی کنند.
دنيای پاکی كه در آن اثری از ظلم، فساد، فقر، جهل، خردشدن شخصيت انسان‌‌‌‌‌‌ها، و بت‌‌ سازی از افراد وجود نداشته باشد.

سوره زخرف - سوره ۴۳

فقط خدا - فقط قرآن

مکه - شامل ۸۹ آيه

ترجمه فولادوند

به نام خداوند رحمتگر مهربان
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

001. حاء، ميم.
     حم

002. سوگند به كتاب روشنگر.
    وَالْكِتَابِ الْمُبِينِ

003. ما آن را قرآنى عربى قرار داديم؛ باشد كه بينديشيد.
    إِنَّا جَعَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِيًّا لَّعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ

004. و همانا كه آن در كتاب اصلى [= لوح محفوظ] به نزد ما سخت والا، و پر حكمت است.
    وَإِنَّهُ فِي أُمِّ الْكِتَابِ لَدَيْنَا لَعَلِيٌّ حَكِيمٌ

005. آيا به [صرف] اينكه شما قومى منحرفيد، [بايد] قرآن را از شما باز داريم؟
     أَفَنَضْرِبُ عَنكُمُ الذِّكْرَ صَفْحًا أَن كُنتُمْ قَوْمًا مُّسْرِفِينَ

006. و چه بسا پيامبرانى كه در [ميان] گذشتگان روانه كرديم.
    وَكَمْ أَرْسَلْنَا مِن نَّبِيٍّ فِي الْأَوَّلِينَ

007. و هيچ پيامبرى به سوى ايشان نيامد، مگر اينكه او را به ريشخند مى‏گرفتند.
     وَمَا يَأْتِيهِم مِّن نَّبِيٍّ إِلَّا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُون

008. و نيرومندتر از آنان را به هلاكت رسانيديم، و سنت پيشينيان تكرار شد.
    فَأَهْلَكْنَا أَشَدَّ مِنْهُم بَطْشًا وَمَضَى مَثَلُ الْأَوَّلِينَ

009. و اگر از آنان بپرسى: آسمانها و زمين را چه كسى آفريده؟
     قطعا خواهند گفت: آنها را همان قادر دانا آفريده است.
     وَلَئِن سَأَلْتَهُم مَّنْ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ لَيَقُولُنَّ خَلَقَهُنَّ الْعَزِيزُ الْعَلِيمُ

010. همان كسى كه اين زمين را براى شما گهواره‏اى گردانيد، و براى شما در آن راهها نهاد؛ باشد كه راه يابيد.
      الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ مَهْدًا وَجَعَلَ لَكُمْ فِيهَا سُبُلًا لَّعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ

011. و آن كس كه آبى به اندازه از آسمان فرود آورد، پس به وسيله آن، سرزمينى مرده را زنده گردانيديم؛
    همين گونه [از گورها] بيرون آورده مى‏شويد.
    وَالَّذِي نَزَّلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً بِقَدَرٍ فَأَنشَرْنَا بِهِ بَلْدَةً مَّيْتًا كَذَلِكَ تُخْرَجُونَ

012. و همان كسى كه جفتها را يكسره آفريد، و براى شما از كشتيها و دامها [وسيله‏اى كه] سوار شويد قرار داد.
    وَالَّذِي خَلَقَ الْأَزْوَاجَ كُلَّهَا وَجَعَلَ لَكُم مِّنَ الْفُلْكِ وَالْأَنْعَامِ مَا تَرْكَبُونَ

013. تا بر پشت آن [ها] قرار گيريد، پس چون بر آن [ها] برنشستيد، نعمت پروردگار خود را ياد كنيد و بگوييد:
     پاك است كسى كه اين را براى ما رام كرد، و[گرنه] ما را ياراى [رام ‏ساختن] آنها نبود.
    لِتَسْتَوُوا عَلَى ظُهُورِهِ ثُمَّ تَذْكُرُوا نِعْمَةَ رَبِّكُمْ إِذَا اسْتَوَيْتُمْ عَلَيْهِ وَتَقُولُوا سُبْحانَ الَّذِي سَخَّرَ لَنَا هَذَا وَمَا كُنَّا لَهُ مُقْرِنِينَ

014. و به راستى كه ما به سوى پروردگارمان بازخواهيم گشت.
    وَإِنَّا إِلَى رَبِّنَا لَمُنقَلِبُونَ

015. و براى او بعضى از بندگان [خدا] را جزئى [چون فرزند و شريك] قرار دادند.
      به راستى كه انسان بس ناسپاس آشكار است.
    وَجَعَلُوا لَهُ مِنْ عِبَادِهِ جُزْءًا إِنَّ الْإِنسَانَ لَكَفُورٌ مُّبِينٌ

016. آيا از آنچه مى‏آفريند، خود دخترانى برگرفته و به شما پسران را اختصاص داده است؟
    أَمِ اتَّخَذَ مِمَّا يَخْلُقُ بَنَاتٍ وَأَصْفَاكُم بِالْبَنِينَ

017. و چون يكى از آنان را به آنچه به [خداى] رحمان نسبت مى‏دهد خبر دهند،
     چهره او سياه مى‏گردد، در حالى كه خشم و تاسف خود را فرو مى‏خورد.
    وَإِذَا بُشِّرَ أَحَدُهُم بِمَا ضَرَبَ لِلرَّحْمَنِ مَثَلًا ظَلَّ وَجْهُهُ مُسْوَدًّا وَهُوَ كَظِيمٌ

016. آيا كسى [را شريك خدا مى‏كنند] كه در زر و زيور پرورش يافته، و در [هنگام] مجادله بيانش غير روشن است.
    أَوَمَن يُنَشَّأُ فِي الْحِلْيَةِ وَهُوَ فِي الْخِصَامِ غَيْرُ مُبِينٍ

019. و فرشتگانى را كه خود، بندگان رحمانند، مادينه [و دختران او] پنداشتند.
     آيا در خلقت آنان حضور داشتند؟
     گواهى ايشان به زودى نوشته مى‏شود، و [از آن] پرسيده خواهند شد.
    وَجَعَلُوا الْمَلَائِكَةَ الَّذِينَ هُمْ عِبَادُ الرَّحْمَنِ إِنَاثًا أَشَهِدُوا خَلْقَهُمْ سَتُكْتَبُ شَهَادَتُهُمْ وَيُسْأَلُونَ

020. و مى‏گويند: اگر [خداى] رحمان مى‏خواست، آنها را نمى‏پرستيديم.
     آنان به اين [دعوى] دانشى ندارند، [و] جز حدس نمى‏زنند.
      وَقَالُوا لَوْ شَاء الرَّحْمَنُ مَا عَبَدْنَاهُم مَّا لَهُم بِذَلِكَ مِنْ عِلْمٍ إِنْ هُمْ إِلَّا يَخْرُصُونَ

021. آيا به آنان پيش از آن [قرآن] كتابى داده‏ايم كه بدان تمسك مى‏جويند (استناد ميکنند)؟
    أَمْ آتَيْنَاهُمْ كِتَابًا مِّن قَبْلِهِ فَهُم بِهِ مُسْتَمْسِكُونَ

022. [نه،] بلكه گفتند ما پدران خود را بر آيينى يافتيم، و ما [هم با] پى گيرى از آنان راه يافتگانيم.
     بَلْ قَالُوا إِنَّا وَجَدْنَا آبَاءنَا عَلَى أُمَّةٍ وَإِنَّا عَلَى آثَارِهِم مُّهْتَدُونَ

023. و بدين گونه، در هيچ شهرى پيش از تو هشدار دهنده‏اى نفرستاديم؛
    مگر آنكه خوشگذرانان آن گفتند: ما پدران خود را بر آيينى [و راهى] يافته‏ايم، و ما از پى ايشان راه سپريم.
     وَكَذَلِكَ مَا أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِكَ فِي قَرْيَةٍ مِّن نَّذِيرٍ إِلَّا قَالَ مُتْرَفُوهَا إِنَّا وَجَدْنَا آبَاءنَا عَلَى أُمَّةٍ وَإِنَّا عَلَى آثَارِهِم مُّقْتَدُونَ

024. گفت: هر چند هدايت كننده ‏تر از آنچه پدران خود را بر آن يافته‏ايد براى شما بياورم؟
     گفتند: ما [نسبت] به آنچه بدان فرستاده شده‏ايد كافريم.
     قَالَ أَوَلَوْ جِئْتُكُم بِأَهْدَى مِمَّا وَجَدتُّمْ عَلَيْهِ آبَاءكُمْ قَالُوا إِنَّا بِمَا أُرْسِلْتُم بِهِ كَافِرُونَ

025. پس، از آنان انتقام گرفتيم.
     پس بنگر فرجام تكذيب ‏كنندگان چگونه بوده است.
     فَانتَقَمْنَا مِنْهُمْ فَانظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُكَذِّبِينَ

026. و چون ابراهيم به [نا] پدرى خود و قومش گفت: من واقعا از آنچه مى‏پرستيد بيزارم،
      وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِ إِنَّنِي بَرَاء مِّمَّا تَعْبُدُونَ

027. مگر [از] آن كس كه مرا پديد آورد؛ و البته او مرا راهنمايى خواهد كرد.
    إِلَّا الَّذِي فَطَرَنِي فَإِنَّهُ سَيَهْدِينِ

028. و او آن را در پى خود سخنى جاويدان كرد، باشد كه آنان [به توحيد] بازگردند.
    وَجَعَلَهَا كَلِمَةً بَاقِيَةً فِي عَقِبِهِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ

029. بلكه اينان و پدرانشان را برخودارى دادم، تا حقيقت و فرستاده‏اى آشكار به سويشان آمد.
      بَلْ مَتَّعْتُ هَؤُلَاء وَآبَاءهُمْ حَتَّى جَاءهُمُ الْحَقُّ وَرَسُولٌ مُّبِينٌ

030. و چون حقيقت به سويشان آمد گفتند: اين افسونى است و ما منكر آنيم.
     وَلَمَّا جَاءهُمُ الْحَقُّ قَالُوا هَذَا سِحْرٌ وَإِنَّا بِهِ كَافِرُونَ

031. و گفتند: چرا اين قرآن بر مردى بزرگ از [آن] دو شهر فرود نيامده است؟
    وَقَالُوا لَوْلَا نُزِّلَ هَذَا الْقُرْآنُ عَلَى رَجُلٍ مِّنَ الْقَرْيَتَيْنِ عَظِيمٍ

032. آيا آنانند كه رحمت پروردگارت را تقسيم مى‏كنند؟
     ما [وسايل] معاش آنان را در زندگى دنيا ميانشان تقسيم كرده‏ايم؛
     و برخى از آنان را از [نظر] درجات، بالاتر از بعضى [ديگر] قرار داده‏ايم،
     تا بعضى از آنها، بعضى [ديگر] را در خدمت گيرند؛
     و رحمت پروردگار تو، از آنچه آنان مى‏اندوزند بهتر است.
    أَهُمْ يَقْسِمُونَ رَحْمَةَ رَبِّكَ نَحْنُ قَسَمْنَا بَيْنَهُم مَّعِيشَتَهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَرَفَعْنَا بَعْضَهُمْ فَوْقَ بَعْضٍ دَرَجَاتٍ لِيَتَّخِذَ بَعْضُهُم بَعْضًا
     سُخْرِيًّا وَرَحْمَتُ رَبِّكَ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُونَ

033. و اگر نه آن بود كه [همه] مردم [در انكار خدا] امتى واحد گردند،
     قطعا براى خانه‏هاى آنان كه به [خداى] رحمان كفر مى‏ورزيدند،
     سقفها و نردبانهايى از نقره كه بر آنها بالا روند قرار مى‏داديم.
    وَلَوْلَا أَن يَكُونَ النَّاسُ أُمَّةً وَاحِدَةً لَجَعَلْنَا لِمَن يَكْفُرُ بِالرَّحْمَنِ لِبُيُوتِهِمْ سُقُفًا مِّن فَضَّةٍ وَمَعَارِجَ عَلَيْهَا يَظْهَرُونَ

034. و براى خانه‏هايشان نيز درها و تختهايى كه بر آنها تكيه زنند.
     وَلِبُيُوتِهِمْ أَبْوَابًا وَسُرُرًا عَلَيْهَا يَتَّكِؤُونَ

035. و زر و زيورهاى [ديگر نيز].
     و همه اينها جز متاع زندگى دنيا نيست، و آخرت پيش پروردگار تو براى پرهيزگاران است.
    وَزُخْرُفًا وَإِن كُلُّ ذَلِكَ لَمَّا مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَالْآخِرَةُ عِندَ رَبِّكَ لِلْمُتَّقِينَ

036. و هر كس از ياد [خداى] رحمان دل بگرداند، بر او شيطانى مى‏گماريم تا براى وى دمسازى باشد.
    وَمَن يَعْشُ عَن ذِكْرِ الرَّحْمَنِ نُقَيِّضْ لَهُ شَيْطَانًا فَهُوَ لَهُ قَرِينٌ

037. و مسلما آنها، ايشان را از راه باز مى‏دارند، و [آنها] مى‏پندارند كه راه يافتگانند.
    وَإِنَّهُمْ لَيَصُدُّونَهُمْ عَنِ السَّبِيلِ وَيَحْسَبُونَ أَنَّهُم مُّهْتَدُونَ

038. تا آنگاه كه او [با دمسازش] به حضور ما آيد، [خطاب به شيطان] گويد:
     اى كاش ميان من و تو فاصله خاور و باختر بود، كه چه بد دمسازى هستى.
    حَتَّى إِذَا جَاءنَا قَالَ يَا لَيْتَ بَيْنِي وَبَيْنَكَ بُعْدَ الْمَشْرِقَيْنِ فَبِئْسَ الْقَرِينُ

039. و امروز هرگز [پشيمانى] براى شما سود نمى‏بخشد، چون ستم كرديد.
    در حقيقت، ‏شما در عذاب مشترك خواهيد بود.
     وَلَن يَنفَعَكُمُ الْيَوْمَ إِذ ظَّلَمْتُمْ أَنَّكُمْ فِي الْعَذَابِ مُشْتَرِكُونَ

040. پس آيا تو مى‏توانى كران را شنوا كنى، يا نابينايان و كسى را كه همواره در گمراهى آشكارى است راه نمايى؟
    أَفَأَنتَ تُسْمِعُ الصُّمَّ أَوْ تَهْدِي الْعُمْيَ وَمَن كَانَ فِي ضَلَالٍ مُّبِينٍ

041. پس اگر ما تو را [از دنيا] ببريم، قطعا از آنان انتقام مى‏كشيم،
      فَإِمَّا نَذْهَبَنَّ بِكَ فَإِنَّا مِنْهُم مُّنتَقِمُونَ

042. يا [اگر] آنچه را به آنان وعده داده‏ايم به تو نشان دهيم؛ حتما ما بر آنان قدرت داريم.
    أَوْ نُرِيَنَّكَ الَّذِي وَعَدْنَاهُمْ فَإِنَّا عَلَيْهِم مُّقْتَدِرُونَ

043. پس به آنچه به سوى تو وحى شده است چنگ در زن، كه تو بر راهى راست قرار دارى.
      فَاسْتَمْسِكْ بِالَّذِي أُوحِيَ إِلَيْكَ إِنَّكَ عَلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ

044. و به راستى، كه [قرآن] براى تو و براى قوم تو [مايه] تذكرى است، و به زودى [در مورد آن] پرسيده خواهيد شد.
    وَإِنَّهُ لَذِكْرٌ لَّكَ وَلِقَوْمِكَ وَسَوْفَ تُسْأَلُونَ

045. و از رسولان ما كه پيش از تو گسيل داشتيم (فرستاديم) جويا شو؛
     آيا در برابر [خداى] رحمان، خدايانى كه مورد پرستش قرار گيرند مقرر داشته‏ايم؟
     وَاسْأَلْ مَنْ أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِكَ مِن رُّسُلِنَا أَجَعَلْنَا مِن دُونِ الرَّحْمَنِ آلِهَةً يُعْبَدُونَ

046. و همانا موسى را، با نشانه‏هاى خويش به سوى فرعون و سران [قوم] او روانه كرديم.
     پس گفت: من فرستاده پروردگار جهانيانم.
    وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مُوسَى بِآيَاتِنَا إِلَى فِرْعَوْنَ وَمَلَئِهِ فَقَالَ إِنِّي رَسُولُ رَبِّ الْعَالَمِينَ

047. پس چون آيات ما را براى آنان آورد، ناگهان ايشان بر آنها خنده زدند.
    فَلَمَّا جَاءهُم بِآيَاتِنَا إِذَا هُم مِّنْهَا يَضْحَكُونَ

048. و [ما] نشانه‏اى به ايشان نمى‏نموديم، مگر اينكه آن از نظير [و مشابه] آن بزرگتر بود،
     و به عذاب گرفتارشان كرديم تا مگر به راه آيند.
      وَمَا نُرِيهِم مِّنْ آيَةٍ إِلَّا هِيَ أَكْبَرُ مِنْ أُخْتِهَا وَأَخَذْنَاهُم بِالْعَذَابِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ

049. و گفتند: اى فسونگر، پروردگارت را به [پاس] آنچه با تو عهد كرده، براى ما بخوان، كه ما واقعا به راه درست درآمده‏ايم.
     وَقَالُوا يَا أَيُّهَا السَّاحِرُ ادْعُ لَنَا رَبَّكَ بِمَا عَهِدَ عِندَكَ إِنَّنَا لَمُهْتَدُونَ

050. و چون عذاب را از آنها برداشتيم، بناگاه آنان پيمان شكستند.
     فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُمُ الْعَذَابَ إِذَا هُمْ يَنكُثُونَ

051. و فرعون در [ميان] قوم خود ندا در داد [و] گفت: اى مردم [كشور] من،
     آيا پادشاهى مصر و اين نهرها كه از زير [كاخهاى] من روان است از آن من نيست؟
     پس مگر نمى‏بينيد؟
     وَنَادَى فِرْعَوْنُ فِي قَوْمِهِ قَالَ يَا قَوْمِ أَلَيْسَ لِي مُلْكُ مِصْرَ وَهَذِهِ الْأَنْهَارُ تَجْرِي مِن تَحْتِي أَفَلَا تُبْصِرُونَ

052. آيا [نه] من از اين كس كه خود بى‏ مقدار است و نمى‏تواند درست بيان كند بهترم؟
      أَمْ أَنَا خَيْرٌ مِّنْ هَذَا الَّذِي هُوَ مَهِينٌ وَلَا يَكَادُ يُبِينُ

053. پس چرا بر او دستبندهايى زرين آويخته نشده، يا با او فرشتگانى همراه نيامده‏اند؟
    فَلَوْلَا أُلْقِيَ عَلَيْهِ أَسْوِرَةٌ مِّن ذَهَبٍ أَوْ جَاء مَعَهُ الْمَلَائِكَةُ مُقْتَرِنِينَ

054. پس قوم خود را سبك ‏مغز يافت، [و آنان را فريفت،] و اطاعتش كردند، چرا كه آنها مردمى منحرف بودند.
    فَاسْتَخَفَّ قَوْمَهُ فَأَطَاعُوهُ إِنَّهُمْ كَانُوا قَوْمًا فَاسِقِينَ

055. و چون ما را به خشم درآوردند، از آنان انتقام گرفتيم، و همه آنان را غرق كرديم.
    فَلَمَّا آسَفُونَا انتَقَمْنَا مِنْهُمْ فَأَغْرَقْنَاهُمْ أَجْمَعِينَ

056. و آنان را پيشينه‏اى [بد] و عبرتى براى آيندگان گردانيديم.
    فَجَعَلْنَاهُمْ سَلَفًا وَمَثَلًا لِلْآخِرِينَ

057. و هنگامى كه [در مورد] پسر مريم مثالى آورده شد، بناگاه قوم تو از آن [سخن] هلهله درانداختند [و اعراض كردند]،
    وَلَمَّا ضُرِبَ ابْنُ مَرْيَمَ مَثَلًا إِذَا قَوْمُكَ مِنْهُ يَصِدُّونَ

058. و گفتند: آيا معبودان ما بهترند يا او؟
     آن [مثال] را جز از راه جدل براى تو نزدند، بلكه آنان مردمى جدل‏ پيشه‏اند.
    وَقَالُوا أَآلِهَتُنَا خَيْرٌ أَمْ هُوَ مَا ضَرَبُوهُ لَكَ إِلَّا جَدَلًا بَلْ هُمْ قَوْمٌ خَصِمُونَ

059. [عيسى] جز بنده‏اى كه بر وى منت نهاده، و او را براى فرزندان اسرائيل سرمشق [و آيتى] گردانيده‏ايم نيست.
      إِنْ هُوَ إِلَّا عَبْدٌ أَنْعَمْنَا عَلَيْهِ وَجَعَلْنَاهُ مَثَلًا لِّبَنِي إِسْرَائِيلَ

060. و اگر بخواهيم، قطعا به جاى شما فرشتگانى كه در [روى] زمين جانشين [شما] گردند قرار دهيم.
      وَلَوْ نَشَاء لَجَعَلْنَا مِنكُم مَّلَائِكَةً فِي الْأَرْضِ يَخْلُفُونَ

061. و همانا آن نشانه‏اى براى [فهم] رستاخيز است.
     پس زنهار در آن ترديد مكن، و از من پيروى كنيد؛
     اين است راه راست.
      وَإِنَّهُ لَعِلْمٌ لِّلسَّاعَةِ فَلَا تَمْتَرُنَّ بِهَا وَاتَّبِعُونِ هَذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيمٌ

062. و مبادا شيطان شما را از راه به در برد، زيرا او براى شما دشمنى آشكار است.
    وَلَا يَصُدَّنَّكُمُ الشَّيْطَانُ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِينٌ

063. و چون عيسى دلايل آشكار آورد، گفت: به راستى براى شما حكمت آوردم،
     و تا در باره بعضى از آنچه در آن اختلاف مى‏كرديد، برايتان توضيح دهم.
     پس از (نافرمانی و عذاب) خدا بترسيد و فرمانم ببريد.
    وَلَمَّا جَاء عِيسَى بِالْبَيِّنَاتِ قَالَ قَدْ جِئْتُكُم بِالْحِكْمَةِ وَلِأُبَيِّنَ لَكُم بَعْضَ الَّذِي تَخْتَلِفُونَ فِيهِ فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ

064. در حقيقت،‏ خداست كه خود پروردگار من و پروردگار شماست، پس او را بپرستيد؛
     اين است راه راست.
      إِنَّ اللَّهَ هُوَ رَبِّي وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ هَذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيمٌ

065. تا [آنكه] از ميانشان، احزاب دست به اختلاف زدند، پس واى بر كسانى كه ستم كردند از عذاب روزى دردناك.
    فَاخْتَلَفَ الْأَحْزَابُ مِن بَيْنِهِمْ فَوَيْلٌ لِّلَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْ عَذَابِ يَوْمٍ أَلِيمٍ

066. آيا جز [اين] انتظار مى‏برند كه رستاخيز در حالى كه حدس نمى‏زنند ناگهان بر آنان در رسد؟
    هَلْ يَنظُرُونَ إِلَّا السَّاعَةَ أَن تَأْتِيَهُم بَغْتَةً وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ

067. در آن روز، ياران، جز پرهيزگاران، بعضى ‏شان دشمن بعضى ديگرند.
      الْأَخِلَّاء يَوْمَئِذٍ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ إِلَّا الْمُتَّقِينَ

068. اى بندگان من، امروز بر شما بيمى نيست و غمگين نخواهيد شد.
    يَا عِبَادِ لَا خَوْفٌ عَلَيْكُمُ الْيَوْمَ وَلَا أَنتُمْ تَحْزَنُونَ

069. همان كسانى كه به آيات ما ايمان آورده و تسليم بودند.
      الَّذِينَ آمَنُوا بِآيَاتِنَا وَكَانُوا مُسْلِمِينَ

070. شما با همسرانتان شادمانه داخل بهشت‏ شويد.
    ادْخُلُوا الْجَنَّةَ أَنتُمْ وَأَزْوَاجُكُمْ تُحْبَرُونَ

071. سينيهايى از طلا و جام‏هايى در برابر آنان مى‏گردانند، و در آنجا آنچه دلها آن را بخواهند،
      و ديدگان را خوش آيد [هست] و شما در آن جاودانيد.
      يُطَافُ عَلَيْهِم بِصِحَافٍ مِّن ذَهَبٍ وَأَكْوَابٍ وَفِيهَا مَا تَشْتَهِيهِ الْأَنفُسُ وَتَلَذُّ الْأَعْيُنُ وَأَنتُمْ فِيهَا خَالِدُونَ

072. و اين است همان بهشتى كه به [پاداش] آنچه مى‏كرديد ميراث يافتيد.
      وَتِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِي أُورِثْتُمُوهَا بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ

073. در آنجا، براى شما ميوه‏هايى فراوان خواهد بود كه از آنها مى‏خوريد.
      لَكُمْ فِيهَا فَاكِهَةٌ كَثِيرَةٌ مِنْهَا تَأْكُلُونَ

074. بى‏گمان، مجرمان در عذاب جهنم ماندگارند.
      إِنَّ الْمُجْرِمِينَ فِي عَذَابِ جَهَنَّمَ خَالِدُونَ

075. [عذاب] از آنان تخفيف نمى‏يابد، و آنها در آنجا نوميدند.
    لَا يُفَتَّرُ عَنْهُمْ وَهُمْ فِيهِ مُبْلِسُونَ

076. و ما بر ايشان ستم نكرديم، بلكه خود ستمكار بودند.
    وَمَا ظَلَمْنَاهُمْ وَلَكِن كَانُوا هُمُ الظَّالِمِينَ

077. و فرياد كشند: اى مالك [بگو: ] پروردگارت جان ما را بستاند.
     پاسخ دهد: شما ماندگاريد.
     وَنَادَوْا يَا مَالِكُ لِيَقْضِ عَلَيْنَا رَبُّكَ قَالَ إِنَّكُم مَّاكِثُونَ

078. قطعا حقيقت را برايتان آورديم، ليكن بيشتر شما حقيقت را خوش نداشتيد.
    لَقَدْ جِئْنَاكُم بِالْحَقِّ وَلَكِنَّ أَكْثَرَكُمْ لِلْحَقِّ كَارِهُونَ

079. يا در كارى ابرام (اصرار) ورزيده‏اند؟
      ما [نيز] ابرام (اصرار) مى‏ورزيم.
    أَمْ أَبْرَمُوا أَمْرًا فَإِنَّا مُبْرِمُونَ

080. آيا مى‏پندارند كه ما راز آنها و نجوايشان را نمى‏شنويم؟
     چرا؛ و فرشتگان ما پيش آنان [حاضرند و] ثبت مى‏كنند.
      أَمْ يَحْسَبُونَ أَنَّا لَا نَسْمَعُ سِرَّهُمْ وَنَجْوَاهُم بَلَى وَرُسُلُنَا لَدَيْهِمْ يَكْتُبُونَ

081. بگو: اگر براى [خداى] رحمان فرزندى بود، خود من نخستين پرستندگان بودم.
    قُلْ إِن كَانَ لِلرَّحْمَنِ وَلَدٌ فَأَنَا أَوَّلُ الْعَابِدِينَ

082. پروردگار آسمانها و زمين [و] پروردگار عرش، از آنچه وصف مى‏كنند منزه است.
      سُبْحَانَ رَبِّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا يَصِفُونَ

083. پس آنان را رها كن، تا در ياوه‏ گويى خود فرو روند و بازى كنند،
      تا آن روزى را كه بدان وعده داده مى‏شوند ديدار كنند.
     فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا وَيَلْعَبُوا حَتَّى يُلَاقُوا يَوْمَهُمُ الَّذِي يُوعَدُونَ

084. و اوست كه در آسمان خداست، و در زمين خداست، و هموست‏ سنجيده‏ كار دانا.
    وَهُوَ الَّذِي فِي السَّمَاء إِلَهٌ وَفِي الْأَرْضِ إِلَهٌ وَهُوَ الْحَكِيمُ الْعَلِيمُ

085. و خجسته است كسى كه فرمانروايى آسمانها و زمين و آنچه ميان آن دو است از آن اوست؛
     و علم قيامت پيش اوست، و به سوى او برگردانيده مى‏شويد.
      وَتَبَارَكَ الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَعِندَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ

086. و كسانى كه به جاى او مى‏خوانند اختيار شفاعت ندارند،
     مگر آن كسانى كه آگاهانه به حق گواهى داده باشند.
    وَلَا يَمْلِكُ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِن دُونِهِ الشَّفَاعَةَ إِلَّا مَن شَهِدَ بِالْحَقِّ وَهُمْ يَعْلَمُونَ

087. و اگر از آنان بپرسى: چه كسى آنان را خلق كرده؟
     مسلما خواهند گفت:‏ خدا.
     پس چگونه [از حقيقت] بازگردانيده مى‏شوند.
      وَلَئِن سَأَلْتَهُم مَّنْ خَلَقَهُمْ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ فَأَنَّى يُؤْفَكُونَ

088. و گويد: اى پروردگار من، اينها جماعتى‏اند كه ايمان نخواهند آورد.
      وَقِيلِهِ يَارَبِّ إِنَّ هَؤُلَاء قَوْمٌ لَّا يُؤْمِنُونَ

089. [و خدا فرمود: ] از ايشان روى برتاب، و بگو: به سلامت پس زودا كه بدانند.
     فَاصْفَحْ عَنْهُمْ وَقُلْ سَلَامٌ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ