فصلت - ترجمه فولادوند

به نام خداوند رحمتگر مهربان
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

001. حاء، ميم.
      حم

002. وحى، [نامه] اى است از جانب [خداى] رحمتگر مهربان.
    تَنزِيلٌ مِّنَ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

003. كتابى است كه آيات آن به روشنى بيان شده، قرآنى است به زبان عربى، براى مردمى كه مى‏دانند.
    كِتَابٌ فُصِّلَتْ آيَاتُهُ قُرْآنًا عَرَبِيًّا لِّقَوْمٍ يَعْلَمُونَ

004. بشارتگر و هشدار دهنده است. و[لى] بيشتر آنان رويگردان شدند، در نتيجه [چيزى را] نمى‏شنوند.
    بَشِيرًا وَنَذِيرًا فَأَعْرَضَ أَكْثَرُهُمْ فَهُمْ لَا يَسْمَعُونَ

005. و گفتند: دلهاى ما، از آنچه ما را به سوى آن مى‏خوانى سخت محجوب و مهجور است (در گوشمان فرو نميرود)،
      و در گوشهاى ما سنگينى، و ميان ما و تو پرده‏اى است؛
      پس تو كار خود را بكن، ما [هم] كار خود را مى‏كنيم.
    وَقَالُوا قُلُوبُنَا فِي أَكِنَّةٍ مِّمَّا تَدْعُونَا إِلَيْهِ وَفِي آذَانِنَا وَقْرٌ وَمِن بَيْنِنَا وَبَيْنِكَ حِجَابٌ فَاعْمَلْ إِنَّنَا عَامِلُونَ

006. بگو: من بشرى چون شمايم، جز اينكه به من وحى مى‏شود كه خداى شما خدايى يگانه است.
      پس مستقيما به سوى او بشتابيد، و از او آمرزش بخواهيد.
      و واى بر مشركان.
    قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوحَى إِلَيَّ أَنَّمَا إِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَاسْتَقِيمُوا إِلَيْهِ وَاسْتَغْفِرُوهُ وَوَيْلٌ لِّلْمُشْرِكِينَ

007. همان كسانى كه زكات نمى‏دهند، و آنان كه به آخرت نا باورند.
      الَّذِينَ لَا يُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُم بِالْآخِرَةِ هُمْ كَافِرُونَ

008. كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‏اند، آنان را پاداشى بى‏پايان است.
     إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ

009. بگو: آيا اين شماييد كه واقعا به آن كسى كه زمين را در دو هنگام آفريد، كفر مى‏ورزيد، و براى او همتايانى قرار مى‏دهيد؟
      اين است پروردگار جهانيان.
      قُلْ أَئِنَّكُمْ لَتَكْفُرُونَ بِالَّذِي خَلَقَ الْأَرْضَ فِي يَوْمَيْنِ وَتَجْعَلُونَ لَهُ أَندَادًا ذَلِكَ رَبُّ الْعَالَمِينَ

010. و در [زمين] از فراز آن [لنگرآسا] كوهها نهاد، و در آن خير فراوان پديد آورد،
      و مواد خوراكى آن را در چهار روز (مرحله) اندازه‏ گيرى كرد،
      [كه] براى خواهندگان ‏درست [و متناسب با نيازهايشان] است.
    وَجَعَلَ فِيهَا رَوَاسِيَ مِن فَوْقِهَا وَبَارَكَ فِيهَا وَقَدَّرَ فِيهَا أَقْوَاتَهَا فِي أَرْبَعَةِ أَيَّامٍ سَوَاء لِّلسَّائِلِينَ

011. سپس آهنگ [آفرينش] آسمان كرد، و آن بخارى بود (دودی شکل بود).
      پس به آن و به زمين فرمود: خواه يا ناخواه بياييد.
      آن دو گفتند: فرمان‏ پذير آمديم.
    ثُمَّ اسْتَوَى إِلَى السَّمَاء وَهِيَ دُخَانٌ فَقَالَ لَهَا وَلِلْأَرْضِ اِئْتِيَا طَوْعًا أَوْ كَرْهًا قَالَتَا أَتَيْنَا طَائِعِينَ

012. پس آنها را [به صورت] هفت آسمان در دو هنگام مقرر داشت،
      و در هر آسمانى كار [مربوط به] آن را وحى فرمود،
      و آسمان [اين] دنيا را به چراغها آذين كرديم.
      و [آن را نيك] نگاه داشتيم.
      اين است اندازه‏ گيرى آن نيرومند دانا.
     فَقَضَاهُنَّ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ فِي يَوْمَيْنِ وَأَوْحَى فِي كُلِّ سَمَاء أَمْرَهَا وَزَيَّنَّا السَّمَاء الدُّنْيَا بِمَصَابِيحَ وَحِفْظًا ذَلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ

013. پس اگر روى برتافتند بگو: شما را از آذرخشى (صاعقه ای) چون آذرخش (صاعقه) عاد و ثمود بر حذر داشتم.
    فَإِنْ أَعْرَضُوا فَقُلْ أَنذَرْتُكُمْ صَاعِقَةً مِّثْلَ صَاعِقَةِ عَادٍ وَثَمُودَ

014. چون فرستادگان [ما] از پيش رو و از پشت ‏سرشان بر آنان آمدند،
      [و گفتند:] زنهار جز خدا را مپرستيد.
      گفتند: اگر پروردگار ما مى‏خواست قطعا فرشتگانى فرو مى‏فرستاد، پس ما به آنچه بدان فرستاده شده‏ايد كافريم.
    إِذْ جَاءتْهُمُ الرُّسُلُ مِن بَيْنِ أَيْدِيهِمْ وَمِنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ قَالُوا لَوْ شَاء رَبُّنَا لَأَنزَلَ مَلَائِكَةً فَإِنَّا بِمَا أُرْسِلْتُمْ بِهِ كَافِرُونَ

015. و اما عاديان، به ناحق در زمين سر برافراشتند و گفتند: از ما نيرومندتر كيست؟
      آيا ندانسته‏اند كه آن خدايى كه خلقشان كرده، خود از ايشان نيرومندتر است؟
      و در نتيجه آيات ما را انكار مى‏كردند.
      فَأَمَّا عَادٌ فَاسْتَكْبَرُوا فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَقَالُوا مَنْ أَشَدُّ
      مِنَّا قُوَّةً أَوَلَمْ يَرَوْا أَنَّ اللَّهَ الَّذِي خَلَقَهُمْ هُوَ أَشَدُّ مِنْهُمْ قُوَّةً وَكَانُوا بِآيَاتِنَا يَجْحَدُونَ

016. پس بر آنان تندبادى توفنده در روزهايى شوم فرستاديم، تا در زندگى دنيا عذاب رسوايى را بدانان بچشانيم،
      و قطعا عذاب آخرت، رسوا كننده ‏تر است؛
      و آنان يارى نخواهند شد.
      فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِيحًا صَرْصَرًا فِي أَيَّامٍ نَّحِسَاتٍ لِّنُذِيقَهُمْ عَذَابَ الْخِزْيِ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَلَعَذَابُ الْآخِرَةِ أَخْزَى وَهُمْ لَا يُنصَرُونَ

017. و اما ثموديان، پس آنان را راهبرى كرديم، و[لى] كوردلى را بر هدايت ترجيح دادند،
     پس به [كيفر] آنچه مرتكب مى‏شدند، صاعقه عذاب خفت‏ آور آنان را فرو گرفت.
    وَأَمَّا ثَمُودُ فَهَدَيْنَاهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمَى عَلَى الْهُدَى فَأَخَذَتْهُمْ صَاعِقَةُ الْعَذَابِ الْهُونِ بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ

018. و كسانى را كه ايمان آورده بودند و پروا مى‏داشتند (از نافرمانی خدا حذر ميکردند)، رهانيديم.
    وَنَجَّيْنَا الَّذِينَ آمَنُوا وَكَانُوا يَتَّقُونَ

019. و [ياد كن] روزى را كه دشمنان خدا، به سوى آتش گردآورده و بازداشت [و دسته دسته تقسيم] مى‏شوند.
    وَيَوْمَ يُحْشَرُ أَعْدَاء اللَّهِ إِلَى النَّارِ فَهُمْ يُوزَعُونَ

020. تا چون بدان رسند، گوششان و ديدگانشان و پوستشان به آنچه مى‏كرده‏اند، بر ضدشان گواهى دهند.
    حَتَّى إِذَا مَا جَاؤُوهَا شَهِدَ عَلَيْهِمْ سَمْعُهُمْ وَأَبْصَارُهُمْ وَجُلُودُهُمْ بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ

021. و به پوست [بدن] خود مى‏گويند: چرا بر ضد ما شهادت داديد؟
      مى‏گويند: همان خدايى كه هر چيزى را به زبان درآورده، ما را گويا گردانيده است.
      و او، نخستين بار شما را آفريد، و به سوى او برگردانيده مى‏شويد.
    وَقَالُوا لِجُلُودِهِمْ لِمَ شَهِدتُّمْ عَلَيْنَا قَالُوا أَنطَقَنَا اللَّهُ الَّذِي أَنطَقَ كُلَّ شَيْءٍ وَهُوَ خَلَقَكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ

022. و [شما] از اينكه مبادا گوش و ديدگان و پوستتان بر ضد شما گواهى دهند، [گناهانتان را] پوشيده نمى‏داشتيد،
      ليكن گمان داشتيد كه خدا بسيارى از آنچه را كه مى‏كنيد نمى‏داند.
      وَمَا كُنتُمْ تَسْتَتِرُونَ أَنْ يَشْهَدَ عَلَيْكُمْ سَمْعُكُمْ وَلَا أَبْصَارُكُمْ وَلَا جُلُودُكُمْ وَلَكِن ظَنَنتُمْ أَنَّ اللَّهَ لَا يَعْلَمُ كَثِيرًا مِّمَّا تَعْمَلُونَ

023. و همين بود گمانتان كه در باره پروردگارتان برديد، شما را هلاك كرد و از زيانكاران شديد.
    وَذَلِكُمْ ظَنُّكُمُ الَّذِي ظَنَنتُم بِرَبِّكُمْ أَرْدَاكُمْ فَأَصْبَحْتُم مِّنْ الْخَاسِرِينَ

024. پس اگر شكيبايى نمايند جايشان در آتش است، و اگر از در پوزش درآيند، مورد اجابت قرار نمى‏گيرند.
    فَإِن يَصْبِرُوا فَالنَّارُ مَثْوًى لَّهُمْ وَإِن يَسْتَعْتِبُوا فَمَا هُم مِّنَ الْمُعْتَبِينَ

025. و براى آنان دمسازانى گذاشتيم، و آنچه در دسترس ايشان و آنچه در پى آنان بود در نظرشان زيبا جلوه دادند؛
      و فرمان [عذاب] در ميان امتهايى از جن و انس كه پيش از آنان، روزگار به سر برده بودند بر ايشان واجب آمد،
      چرا كه آنها زيانكاران بودند.
      وَقَيَّضْنَا لَهُمْ قُرَنَاء فَزَيَّنُوا لَهُم مَّا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَحَقَّ
      عَلَيْهِمُ الْقَوْلُ فِي أُمَمٍ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِم مِّنَ الْجِنِّ وَالْإِنسِ إِنَّهُمْ كَانُوا خَاسِرِينَ

026. و كسانى كه كافر شدند گفتند: به اين قرآن گوش مدهيد، و سخن لغو در آن اندازيد، شايد شما پيروز شويد.
    وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَا تَسْمَعُوا لِهَذَا الْقُرْآنِ وَالْغَوْا فِيهِ لَعَلَّكُمْ تَغْلِبُونَ

027. و قطعا كسانى را كه كافر شده‏اند، عذابى سخت مى‏چشانيم.
      و حتما آنها را، به بدتر از آنچه مى‏كرده‏اند جزا مى‏دهيم.
      فَلَنُذِيقَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا عَذَابًا شَدِيدًا وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ أَسْوَأَ الَّذِي كَانُوا يَعْمَلُونَ

028. آرى، سزاى دشمنان خدا همان آتش است كه در آن منزل هميشگى دارند.
      [اين] جزا به كيفر آن است كه نشانه‏هاى ما را انكار مى‏كردند.
     ذَلِكَ جَزَاء أَعْدَاء اللَّهِ النَّارُ لَهُمْ فِيهَا دَارُ الْخُلْدِ جَزَاء بِمَا كَانُوا بِآيَاتِنَا يَجْحَدُونَ

029. و كسانى كه كفر ورزيدند گفتند: پروردگارا، آن دو [گمراه‏ گرى] از جن و انس كه ما را گمراه كردند به ما نشان ده،
      تا آنها را زير قدمهايمان بگذاريم تا زبون شوند.
     وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا رَبَّنَا أَرِنَا الَّذَيْنِ أَضَلَّانَا مِنَ الْجِنِّ وَالْإِنسِ نَجْعَلْهُمَا تَحْتَ أَقْدَامِنَا لِيَكُونَا مِنَ الْأَسْفَلِينَ

030. در حقيقت، كسانى كه گفتند: پروردگار ما خداست؛
     ‏ سپس ايستادگى كردند، فرشتگان بر آنان فرود مى‏آيند [و مى‏گويند] هان، بيم مداريد و غمين مباشيد،
      و به بهشتى كه وعده يافته بوديد شاد باشيد.
    إِنَّ الَّذِينَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلَائِكَةُ أَلَّا تَخَافُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنتُمْ تُوعَدُونَ

031. در زندگى دنيا و در آخرت دوستانتان ماييم، و هر چه دلهايتان بخواهد در [بهشت] براى شماست،
      و هر چه خواستار باشيد در آنجا خواهيد داشت.
      نَحْنُ أَوْلِيَاؤُكُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَفِي الْآخِرَةِ وَلَكُمْ فِيهَا مَا تَشْتَهِي أَنفُسُكُمْ وَلَكُمْ فِيهَا مَا تَدَّعُونَ

032. روزى آماده‏اى از سوى آمرزنده مهربان است.
    نُزُلًا مِّنْ غَفُورٍ رَّحِيمٍ

033. و كيست‏ خوش گفتارتر از آن كس كه به سوى خدا دعوت نمايد، و كار نيك كند،
     و گويد: من [در برابر خدا] از تسليم ‏شدگانم.
    وَمَنْ أَحْسَنُ قَوْلًا مِّمَّن دَعَا إِلَى اللَّهِ وَعَمِلَ صَالِحًا وَقَالَ إِنَّنِي مِنَ الْمُسْلِمِينَ

034. و نيكى با بدى يكسان نيست.
      [بدى را] به آنچه خود بهتر است دفع كن، آنگاه كسى كه ميان تو و ميان او دشمنى است، گويى دوستى يكدل مى‏گردد.
    وَلَا تَسْتَوِي الْحَسَنَةُ وَلَا السَّيِّئَةُ ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ فَإِذَا الَّذِي بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ عَدَاوَةٌ كَأَنَّهُ وَلِيٌّ حَمِيمٌ

035. و اين [خصلت] را جز كسانى كه شكيبا بوده‏اند نمى‏يابند؛ و آن را جز صاحب بهره‏اى بزرگ، نخواهد يافت.
      وَمَا يُلَقَّاهَا إِلَّا الَّذِينَ صَبَرُوا وَمَا يُلَقَّاهَا إِلَّا ذُو حَظٍّ عَظِيمٍ

036. و اگر دمدمه‏اى (وسوسه ای) از شيطان تو را از جاى درآورد، پس به خدا پناه ببر، كه او خود شنواى داناست.
     وَإِمَّا يَنزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطَانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ

037. و از نشانه‏هاى [حضور] او شب و روز و خورشيد و ماه است.
      نه براى خورشيد سجده كنيد و نه براى ماه.
      و اگر تنها او را مى‏پرستيد، آن خدايى را سجده كنيد كه آنها را خلق كرده است.
    وَمِنْ آيَاتِهِ اللَّيْلُ وَالنَّهَارُ وَالشَّمْسُ وَالْقَمَرُ لَا تَسْجُدُوا لِلشَّمْسِ وَلَا لِلْقَمَرِ وَاسْجُدُوا لِلَّهِ الَّذِي خَلَقَهُنَّ إِن كُنتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ.

038. پس اگر كبر ورزيدند، كسانى كه در پيشگاه پروردگار تواند (هستند)، شبانه ‏روز او را نيايش مى‏كنند، و خسته نمى‏شوند.
    فَإِنِ اسْتَكْبَرُوا فَالَّذِينَ عِندَ رَبِّكَ يُسَبِّحُونَ لَهُ بِاللَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَهُمْ لَا يَسْأَمُونَ

039. و از [ديگر] نشانه‏هاى او، اين است كه تو زمين را فسرده مى‏بينى،
      و چون باران بر آن فروريزيم، به جنبش درآيد، و بردمد.
      آرى همان كسى كه آن را زندگى بخشيد، قطعا زنده‏ كننده مردگان است.
      در حقيقت او بر هر چيزى تواناست.
    وَمِنْ آيَاتِهِ أَنَّكَ تَرَى الْأَرْضَ خَاشِعَةً فَإِذَا أَنزَلْنَا عَلَيْهَا الْمَاء
      اهْتَزَّتْ وَرَبَتْ إِنَّ الَّذِي أَحْيَاهَا لَمُحْيِي الْمَوْتَى إِنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ

040. كسانى كه در [فهم و ارائه] آيات ما كژ مى‏روند بر ما پوشيده نيستند.
      آيا كسى كه در آتش افكنده مى‏شود بهتر است،‏ يا كسى كه روز قيامت آسوده ‏خاطر مى‏آيد؟
      هر چه مى‏خواهيد بكنيد، كه او به آنچه انجام مى‏دهيد بيناست.
     إِنَّ الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي آيَاتِنَا لَا يَخْفَوْنَ عَلَيْنَا أَفَمَن يُلْقَى فِي النَّارِخَيْرٌ أَم مَّن يَأْتِي
      آمِنًا يَوْمَ الْقِيَامَةِ اعْمَلُوا مَا شِئْتُمْ إِنَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ

041. كسانى كه به اين قرآن، چون بديشان رسيد، كفر ورزيدند [به كيفر خود مى‏رسند]، و به راستى كه آن كتابى ارجمند است.
      إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِالذِّكْرِ لَمَّا جَاءهُمْ وَإِنَّهُ لَكِتَابٌ عَزِيزٌ

042. از پيش روى آن، و از پشت ‏سرش، باطل به سويش نمى‏آيد؛ وحى [نامه]اى است از حكيمى ستوده [صفات].
    لَا يَأْتِيهِ الْبَاطِلُ مِن بَيْنِ يَدَيْهِ وَلَا مِنْ خَلْفِهِ تَنزِيلٌ مِّنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ

043. به تو، جز آنچه به پيامبران پيش از تو گفته شده است گفته نمى‏شود.
      به راستى كه پروردگار تو داراى آمرزش و دارنده كيفرى پر درد است.
    مَا يُقَالُ لَكَ إِلَّا مَا قَدْ قِيلَ لِلرُّسُلِ مِن قَبْلِكَ إِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ وَذُو عِقَابٍ أَلِيمٍ

044. و اگر [اين كتاب را،] قرآنى غير عربى گردانيده بوديم، قطعا مى‏گفتند: چرا آيه‏هاى آن روشن بيان نشده؟
      كتابى غير عربى و [مخاطب آن] عرب زبان؟
      بگو: اين [كتاب] براى كسانى كه ايمان آورده‏اند رهنمود و درمانى است،
      و كسانى كه ايمان نمى‏آورند، در گوشهايشان سنگينى است، و قرآن برايشان نامفهوم است،
      و [گويى] آنان را از جايى دور ندا مى‏دهند.
    وَلَوْ جَعَلْنَاهُ قُرْآنًا أَعْجَمِيًّا لَّقَالُوا لَوْلَا فُصِّلَتْ آيَاتُهُ أَأَعْجَمِيٌّ وَعَرَبِيٌّ
      قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ آمَنُوا هُدًى وَشِفَاء وَالَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ فِي آذَانِهِمْ وَقْرٌ وَهُوَ عَلَيْهِمْ عَمًى أُوْلَئِكَ يُنَادَوْنَ مِن مَّكَانٍ بَعِيدٍ

045. و به راستى موسى را كتاب [تورات] داديم، پس در آن اختلاف واقع شد؛
      و اگر از جانب پروردگارت فرمان [مهلت] سبقت نگرفته بود، قطعا ميانشان داورى شده بود؛
      و در حقيقت، آنان در باره آن به شكى سخت دچارند.
      وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ فَاخْتُلِفَ فِيهِ وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِن رَّبِّكَ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ وَإِنَّهُمْ لَفِي شَكٍّ مِّنْهُ مُرِيبٍ

046. هر كه كار شايسته كند، به سود خود اوست، و هر كه بدى كند، به زيان خود اوست؛
      و پروردگار تو به بندگان [خود] ستمكار نيست.
     مَنْ عَمِلَ صَالِحًا فَلِنَفْسِهِ وَمَنْ أَسَاء فَعَلَيْهَا وَمَا رَبُّكَ بِظَلَّامٍ لِّلْعَبِيدِ

047. دانستن هنگام رستاخيز، فقط منحصر به اوست.
      و ميوه‏ها از غلافهايشان بيرون نمى‏آيند، و هيچ مادينه‏اى بار نمى‏گيرد و بار نمى‏گذارد، مگر آنكه او به آن علم دارد.
      و روزى كه [خدا] آنان را ندا مى‏دهد: شريكان من كجايند؟
      مى‏گويند: با بانگ رسا به تو مى‏گوييم كه هيچ گواهى از ميان ما نيست.
     إِلَيْهِ يُرَدُّ عِلْمُ السَّاعَةِ وَمَا تَخْرُجُ مِن ثَمَرَاتٍ مِّنْ أَكْمَامِهَا وَمَا تَحْمِلُ مِنْ أُنثَى وَلَا تَضَعُ
      إِلَّا بِعِلْمِهِ وَيَوْمَ يُنَادِيهِمْ أَيْنَ شُرَكَائِي قَالُوا آذَنَّاكَ مَا مِنَّا مِن شَهِيدٍ

048. و آنچه از پيش مى‏خواندند از [نظر] آنان ناپديد مى‏شود، و مى‏دانند كه آنان را روى گريز نيست.
      وَضَلَّ عَنْهُم مَّا كَانُوا يَدْعُونَ مِن قَبْلُ وَظَنُّوا مَا لَهُم مِّن مَّحِيصٍ

049. انسان از دعاى خير خسته نمى‏شود، و چون آسيبى به او رسد مايوس [و] نوميد مى‏گردد.
     لَا يَسْأَمُ الْإِنسَانُ مِن دُعَاء الْخَيْرِ وَإِن مَّسَّهُ الشَّرُّ فَيَؤُوسٌ قَنُوطٌ

050. و اگر از جانب خود، رحمتى پس از زيانى كه به او رسيده است بچشانيم،
      قطعا خواهد گفت: من سزاوار آنم، و گمان ندارم كه رستاخيز برپا شود،
      و اگر هم به سوى پروردگارم بازگردانيده شوم، قطعا نزد او برايم خوبى خواهد بود.
      پس بدون شك، كسانى را كه كفران كرده‏اند، به آنچه انجام داده‏اند آگاه خواهيم كرد.
      و مسلما از عذابى سخت به آنان خواهيم چشانيد.
     وَلَئِنْ أَذَقْنَاهُ رَحْمَةً مِّنَّا مِن بَعْدِ ضَرَّاء مَسَّتْهُ لَيَقُولَنَّ هَذَا لِي وَمَا أَظُنُّ السَّاعَةَ قَائِمَةً وَلَئِن رُّجِعْتُ
      إِلَى رَبِّي إِنَّ لِي عِندَهُ لَلْحُسْنَى فَلَنُنَبِّئَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِمَا عَمِلُوا وَلَنُذِيقَنَّهُم مِّنْ عَذَابٍ غَلِيظٍ

051. و چون انسان را نعمت بخشيم، روى برتابد و خود را كنار كشد؛
      و چون آسيبى بدو رسد، دست به دعاى فراوان بردارد.
    وَإِذَا أَنْعَمْنَا عَلَى الْإِنسَانِ أَعْرَضَ وَنَأى بِجَانِبِهِ وَإِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ فَذُو دُعَاء عَرِيضٍ

052. بگو: به من خبر دهيد، اگر [قرآن] از نزد خدا [آمده] باشد و آن را انكار كرده باشيد،
      چه كسى گمراه ‏تر از آن كس خواهد بود كه به مخالفتى دور و دراز [دچار] آمده باشد؟
      قُلْ أَرَأَيْتُمْ إِن كَانَ مِنْ عِندِ اللَّهِ ثُمَّ كَفَرْتُم بِهِ مَنْ أَضَلُّ مِمَّنْ هُوَ فِي شِقَاقٍ بَعِيدٍ

053. به زودى نشانه‏هاى خود را، در افقها [ى گوناگون] و در دلهايشان بديشان خواهيم نمود،
      تا برايشان روشن گردد كه او خود حق است.
      آيا كافى نيست كه پروردگارت خود شاهد هر چيزى است؟
    سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ

054. آرى، آنان در لقاى (ملاقات) پروردگارشان ترديد دارند.    1
      آگاه باش كه مسلما او به هر چيزى احاطه دارد.
      أَلَا إِنَّهُمْ فِي مِرْيَةٍ مِّن لِّقَاء رَبِّهِمْ أَلَا إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ مُّحِيطٌ