مومن - ترجمه فولادوند

Prepared by Hassan Zamanzadeh for www.eHolyQuran.com

آيات قرآن مجيد دستورات، فرمايشات، و راهنمائی های خداوند است برای يک يک افراد بشر، تا با رعايت عدالت، در دنيائی پاک زندگی کنند.
دنيای پاکی كه در آن اثری از ظلم، فساد، فقر، جهل، خردشدن شخصيت انسان‌‌‌‌‌‌ها، و بت‌‌ سازی از افراد وجود نداشته باشد.

سوره مومن - سوره ۴۰

فقط خدا - فقط قرآن

مکه - شامل ۸۵ آيه

ترجمه فولادوند

به نام خداوند رحمتگر مهربان
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

001. حاء، ميم.
      حم

002. فرو فرستادن اين كتاب، از جانب خداى ارجمند داناست،
    تَنزِيلُ الْكِتَابِ مِنَ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ

003. [كه] گناه ‏بخش، و توبه ‏پذير، [و] سخت ‏كيفر، [و] فراخ ‏نعمت است‏.
      خدايى جز او نيست. بازگشت به سوى اوست.
    غَافِرِ الذَّنبِ وَقَابِلِ التَّوْبِ شَدِيدِ الْعِقَابِ ذِي الطَّوْلِ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ إِلَيْهِ الْمَصِيرُ

004. جز آنهايى كه كفر ورزيدند، [كسى] در آيات خدا ستيزه نمى‏كند؛
     پس رفت و آمدشان در شهرها، تو را دستخوش فريب نگرداند.
    مَا يُجَادِلُ فِي آيَاتِ اللَّهِ إِلَّا الَّذِينَ كَفَرُوا فَلَا يَغْرُرْكَ تَقَلُّبُهُمْ فِي الْبِلَادِ

005. پيش از اينان، قوم نوح، و بعد از آنان دسته‏هاى مخالف [ديگر] به تكذيب پرداختند.
     و هر امتى آهنگ فرستاده خود را كردند تا او را بگيرند، و به [وسيله] باطل جدال نمودند، تا حقيقت را با آن پايمال كنند.
     پس آنان را فرو گرفتم.
     آيا چگونه بود كيفر من؟
      كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَالْأَحْزَابُ مِن بَعْدِهِمْ وَهَمَّتْ كُلُّ أُمَّةٍ بِرَسُولِهِمْ
     لِيَأْخُذُوهُ وَجَادَلُوا بِالْبَاطِلِ لِيُدْحِضُوا بِهِ الْحَقَّ فَأَخَذْتُهُمْ فَكَيْفَ كَانَ عِقَابِ

006. و بدين سان، فرمان پروردگارت در باره كسانى كه كفر ورزيده بودند به حقيقت پيوست،
      كه ايشان همدمان آتش خواهند بود.
    وَكَذَلِكَ حَقَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ عَلَى الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّهُمْ أَصْحَابُ النَّارِ

007. كسانى كه عرش [خدا] را حمل مى‏كنند، و آنها كه پيرامون آنند،
     به سپاس پروردگارشان تسبيح مى‏گويند، و به او ايمان دارند،
     و براى كسانى كه گرويده‏اند طلب آمرزش مى‏كنند: پروردگارا، رحمت و دانش [تو بر] هر چيز احاطه دارد،
      كسانى را كه توبه كرده و راه تو را دنبال كرده‏اند ببخش، و آنها را از عذاب آتش نگاه دار.
    الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ وَمَنْ حَوْلَهُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَيُؤْمِنُونَ بِهِ وَيَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْءٍ رَّحْمَةً
     وَعِلْمًا فَاغْفِرْ لِلَّذِينَ تَابُوا وَاتَّبَعُوا سَبِيلَكَ وَقِهِمْ عَذَابَ الْجَحِيمِ

008. پروردگارا، آنان را در باغهاى جاويد كه وعده ‏شان داده‏اى،
      با هر كه از پدران و همسران و فرزندانشان كه به صلاح (درست کاری) آمده‏اند، داخل كن،
     زيرا تو خود ارجمند و حكيمى.
‏    رَبَّنَا وَأَدْخِلْهُمْ جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتِي وَعَدتَّهُم وَمَن صَلَحَ مِنْ آبَائِهِمْ وَأَزْوَاجِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ إِنَّكَ أَنتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ

009. و آنان را از بديها نگاه دار، و هر كه را در آن روز از بديها حفظ كنى،
     البته رحمتش كرده‏اى، و اين همان كاميابى بزرگ است.
      وَقِهِمُ السَّيِّئَاتِ وَمَن تَقِ السَّيِّئَاتِ يَوْمَئِذٍ فَقَدْ رَحِمْتَهُ وَذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ

010. كسانى كه كافر بوده‏اند، مورد ندا قرار مى‏گيرند كه: قطعا دشمنى خدا از دشمنى شما نسبت به همديگر سخت ‏تر است.
     آنگاه كه به سوى ايمان فرا خوانده مى‏شديد و انكار مى‏ورزيديد.
   إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يُنَادَوْنَ لَمَقْتُ اللَّهِ أَكْبَرُ مِن مَّقْتِكُمْ أَنفُسَكُمْ إِذْ تُدْعَوْنَ إِلَى الْإِيمَانِ فَتَكْفُرُونَ

011. مى‏گويند: پروردگارا، دو بار ما را به مرگ رسانيدى، و دو بار ما را زنده گردانيدى.
     به گناهانمان اعتراف كرديم؛ پس آيا راه بيرون ‏شدنى [از آتش] هست؟
      قَالُوا رَبَّنَا أَمَتَّنَا اثْنَتَيْنِ وَأَحْيَيْتَنَا اثْنَتَيْنِ فَاعْتَرَفْنَا بِذُنُوبِنَا فَهَلْ إِلَى خُرُوجٍ مِّن سَبِيلٍ

012. اين [كيفر،] از آن روى براى شماست كه چون خدا به تنهايى خوانده مى‏شد، كفر مى‏ورزيديد؛
     و چون به او شرك آورده مى‏شد، آن را باور مى‏كرديد.
     پس [امروز،] فرمان از آن خداى والاى بزرگ است.
    ذَلِكُم بِأَنَّهُ إِذَا دُعِيَ اللَّهُ وَحْدَهُ كَفَرْتُمْ وَإِن يُشْرَكْ بِهِ تُؤْمِنُوا فَالْحُكْمُ لِلَّهِ الْعَلِيِّ الْكَبِيرِ

013. اوست آن كس كه نشانه‏هاى خود را به شما مى‏نماياند، و براى شما از آسمان روزى مى‏فرستد،
     و جز آن كس كه توبه ‏كار است، [كسى] پند نمى‏گيرد.
      هُوَ الَّذِي يُرِيكُمْ آيَاتِهِ وَيُنَزِّلُ لَكُم مِّنَ السَّمَاءِ رِزْقًا وَمَا يَتَذَكَّرُ إِلَّا مَن يُنِيبُ

014. پس خدا را پاكدلانه فرا خوانيد، هر چند ناباوران را ناخوش افتد.
      فَادْعُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ

015. بالابرنده درجات، خداوند عرش، به هر كس از بندگانش كه خواهد، آن روح [= فرشته] را، به فرمان خويش مى‏فرستد،
     تا [مردم را] از روز ملاقات [با خدا] بترساند.    1
     رَفِيعُ الدَّرَجَاتِ ذُو الْعَرْشِ يُلْقِي الرُّوحَ مِنْ أَمْرِهِ عَلَى مَن يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ لِيُنذِرَ يَوْمَ التَّلَاقِ

016. آن روز كه آنان ظاهر گردند، چيزى از آنها بر خدا پوشيده نمى‏ماند.
     امروز فرمانروايى از آن كيست؟
     از آن خداوند يكتاى قهار است.
      يَوْمَ هُم بَارِزُونَ لَا يَخْفَى عَلَى اللَّهِ مِنْهُمْ شَيْءٌ لِّمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ لِلَّهِ الْوَاحِدِ الْقَهَّارِ

017. امروز هر كسى به [موجب] آنچه انجام داده است كيفر مى‏يابد.
     امروز ستمى نيست.
     آرى خدا زود شمار است (حسابرسی خدا سريع است).
‏      الْيَوْمَ تُجْزَى كُلُّ نَفْسٍ بِمَا كَسَبَتْ لَا ظُلْمَ الْيَوْمَ إِنَّ اللَّهَ سَرِيعُ الْحِسَابِ

018. و آنها را از آن روز قريب [الوقوع] بترسان.
     آنگاه كه جانها به گلوگاه مى‏رسد، در حالى كه اندوه خود را فرو مى‏خورند.
     براى ستمگران، نه يارى است، و نه شفاعتگرى، كه مورد اطاعت باشد.
      وَأَنذِرْهُمْ يَوْمَ الْآزِفَةِ إِذِ الْقُلُوبُ لَدَى الْحَنَاجِرِ كَاظِمِينَ مَا لِلظَّالِمِينَ مِنْ حَمِيمٍ وَلَا شَفِيعٍ يُطَاعُ

019. [خدا] نگاههاى دزدانه، و آنچه را كه دلها نهان مى‏دارند، مى‏داند.
      يَعْلَمُ خَائِنَةَ الْأَعْيُنِ وَمَا تُخْفِي الصُّدُورُ

020. و خداست كه به حق داورى مى‏كند، و كسانى را كه در برابر او (غير از خدا) مى‏خوانند [عاجزند و] به چيزى داورى نمى‏كنند.
      در حقيقت، ‏خداست كه خود شنواى بيناست.
    وَاللَّهُ يَقْضِي بِالْحَقِّ وَالَّذِينَ يَدْعُونَ مِن دُونِهِ لَا يَقْضُونَ بِشَيْءٍ إِنَّ اللَّهَ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ

021. آيا در زمين نگرديده‏اند تا ببينند فرجام كسانى كه پيش از آنها [زيسته]اند چگونه بوده است؟
      آنها از ايشان نيرومندتر [بوده] و آثار [پايدارترى] در روى زمين [از خود باقى گذاشتند]،
      با اين همه، خدا آنان را به كيفر گناهانشان گرفتار كرد، و در برابر خدا حمايت گرى نداشتند.
    أَوَ لَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِينَ كَانُوا مِن قَبْلِهِمْ كَانُوا هُمْ أَشَدَّ
      مِنْهُمْ قُوَّةً وَآثَارًا فِي الْأَرْضِ فَأَخَذَهُمُ اللَّهُ بِذُنُوبِهِمْ وَمَا كَانَ لَهُم مِّنَ اللَّهِ مِن وَاقٍ

022. اين [كيفر] از آن روى بود كه پيامبرانشان دلايل آشكار برايشان مى‏آوردند؛
      ولى [آنها] انكار مى‏كردند، پس خدا [گريبان] آنها را گرفت؛ زيرا او نيرومند سخت ‏كيفر است.
    ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانَت تَّأْتِيهِمْ رُسُلُهُم بِالْبَيِّنَاتِ فَكَفَرُوا فَأَخَذَهُمُ اللَّهُ إِنَّهُ قَوِيٌّ شَدِيدُ الْعِقَابِ

023. و به يقين، موسى را با آيات خود و حجتى (دليل) آشكار فرستاديم،
    وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مُوسَى بِآيَاتِنَا وَسُلْطَانٍ مُّبِينٍ

024. به سوى فرعون و هامان و قارون؛ [اما آنان] گفتند: افسونگرى شياد است.
      إِلَى فِرْعَوْنَ وَهَامَانَ وَقَارُونَ فَقَالُوا سَاحِرٌ كَذَّابٌ

025. پس وقتى حقيقت را از جانب ما براى آنان آورد گفتند:
      پسران كسانى را كه با او ايمان آورده‏اند بكشيد، و زنانشان را زنده بگذاريد.
      و[لى] نيرنگ كافران جز در گمراهى نيست.
    فَلَمَّا جَاءهُم بِالْحَقِّ مِنْ عِندِنَا قَالُوا اقْتُلُوا أَبْنَاء الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ وَاسْتَحْيُوا نِسَاءهُمْ وَمَا كَيْدُ الْكَافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلَالٍ

026. و فرعون گفت: مرا بگذاريد موسى را بكشم تا پروردگارش را بخواند، من مى‏ترسم آيين شما را تغيير دهد،
      يا در اين سرزمين فساد كند.
      وَقَالَ فِرْعَوْنُ ذَرُونِي أَقْتُلْ مُوسَى وَلْيَدْعُ رَبَّهُ إِنِّي أَخَافُ أَن يُبَدِّلَ دِينَكُمْ أَوْ أَن يُظْهِرَ فِي الْأَرْضِ الْفَسَادَ

027. و موسى گفت: من از هر متكبرى كه به روز حساب عقيده ندارد، به پروردگار خود و پروردگار شما پناه برده‏ام.
    وَقَالَ مُوسَى إِنِّي عُذْتُ بِرَبِّي وَرَبِّكُم مِّن كُلِّ مُتَكَبِّرٍ لَّا يُؤْمِنُ بِيَوْمِ الْحِسَابِ

028. و مردى مؤمن از خاندان فرعون كه ايمان خود را نهان مى‏داشت گفت:
      آيا مردى را مى‏كشيد كه مى‏گويد: پروردگار من خداست؟
      و مسلما براى شما از جانب پروردگارتان دلايل آشكارى آورده، و اگر دروغگو باشد دروغش به زيان اوست؛
      و اگر راستگو باشد برخى از آنچه به شما وعده مى‏دهد به شما خواهد رسيد،
      چرا كه خدا كسى را كه افراط كار دروغزن باشد هدايت نمى‏كند.
     وَقَالَ رَجُلٌ مُّؤْمِنٌ مِّنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَكْتُمُ إِيمَانَهُ أَتَقْتُلُونَ رَجُلًا أَن يَقُولَ رَبِّيَ اللَّهُ وَقَدْ جَاءكُم بِالْبَيِّنَاتِ
      مِن رَّبِّكُمْ وَإِن يَكُ كَاذِبًا فَعَلَيْهِ كَذِبُهُ وَإِن يَكُ صَادِقًا يُصِبْكُم بَعْضُ الَّذِي يَعِدُكُمْ إِنَّ اللَّهَ لَا يَهْدِي مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ كَذَّابٌ

029. اى قوم من، امروز فرمانروايى از آن شماست، [و] در اين سرزمين مسلطيد،
      و[لى] چه كسى ما را از بلاى خدا، اگر به ما برسد، حمايت‏ خواهد كرد؟
      فرعون گفت‏ جز آنچه مى‏بينم به شما نمى‏نمايم، و شما را جز به راه راست راهبر نيستم.
     يَا قَوْمِ لَكُمُ الْمُلْكُ الْيَوْمَ ظَاهِرِينَ فِي الْأَرْضِ فَمَن يَنصُرُنَا مِن بَأْسِ اللَّهِ إِنْ
      جَاءنَا قَالَ فِرْعَوْنُ مَا أُرِيكُمْ إِلَّا مَا أَرَى وَمَا أَهْدِيكُمْ إِلَّا سَبِيلَ الرَّشَادِ

030. و كسى كه ايمان آورده بود گفت: اى قوم من، من از [روزى] مثل روز دسته‏ها [ى مخالف خدا] بر شما مى‏ترسم.
      وَقَالَ الَّذِي آمَنَ يَا قَوْمِ إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُم مِّثْلَ يَوْمِ الْأَحْزَابِ

031. [از سرنوشتى] نظير سرنوشت قوم نوح و عاد و ثمود و كسانى كه پس از آنها [آمدند].
      و [گرنه] خدا بر بندگان [خود] ستم نمى‏خواهد.
      مِثْلَ دَأْبِ قَوْمِ نُوحٍ وَعَادٍ وَثَمُودَ وَالَّذِينَ مِن بَعْدِهِمْ وَمَا اللَّهُ يُرِيدُ ظُلْمًا لِّلْعِبَادِ

032. و اى قوم من، من بر شما از روزى كه مردم يكديگر را [به يارى هم] ندا درمى‏دهند، بيم دارم.
    وَيَا قَوْمِ إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ يَوْمَ التَّنَادِ

033. روزى كه پشت ‏كنان [به عنف (اجبار)] بازمى‏گرديد، براى شما در برابر خدا هيچ حمايتگرى نيست،
      و هر كه را خدا گمراه كند (مطابق قانونش به حال خود واگذارد) او را راهبرى نيست.      2
      يَوْمَ تُوَلُّونَ مُدْبِرِينَ مَا لَكُم مِّنَ اللَّهِ مِنْ عَاصِمٍ وَمَن يُضْلِلِ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِنْ هَادٍ

034. و به يقين، يوسف پيش از اين، دلايل آشكار براى شما آورد؛
      و از آنچه براى شما آورد همواره در ترديد بوديد، تا وقتى كه از دنيا رفت،
      گفتيد: خدا بعد از او هرگز فرستاده‏اى را برنخواهد انگيخت.
      اين گونه خدا هر كه را افراط گر شكاك است، بى راه مى‏گذارد.
     وَلَقَدْ جَاءكُمْ يُوسُفُ مِن قَبْلُ بِالْبَيِّنَاتِ فَمَا زِلْتُمْ فِي شَكٍّ مِّمَّا جَاءكُم بِهِ حَتَّى إِذَا هَلَكَ قُلْتُمْ لَن يَبْعَثَ اللَّهُ
      مِن بَعْدِهِ رَسُولًا كَذَلِكَ يُضِلُّ اللَّهُ مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ مُّرْتَابٌ

035. كسانى كه در باره آيات خدا بدون حجتى كه براى آنان آمده باشد، مجادله مى‏كنند،
      [اين ستيزه] در نزد خدا و نزد كسانى كه ايمان آورده‏اند [مايه] عداوت بزرگى است.
      اين گونه، خدا بر دل هر متكبر و زورگويى مهر مى‏نهد.
    الَّذِينَ يُجَادِلُونَ فِي آيَاتِ اللَّهِ بِغَيْرِ سُلْطَانٍ أَتَاهُمْ كَبُرَ مَقْتًا عِندَ اللَّهِ وَعِندَ الَّذِينَ آمَنُوا كَذَلِكَ يَطْبَعُ اللَّهُ عَلَى كُلِّ قَلْبِ مُتَكَبِّرٍ جَبَّارٍ

036. و فرعون گفت: اى هامان، براى من كوشكى (کاخی) بلند بساز، شايد من به آن راهها برسم.
    وَقَالَ فِرْعَوْنُ يَا هَامَانُ ابْنِ لِي صَرْحًا لَّعَلِّي أَبْلُغُ الْأَسْبَابَ

037. راههاى [دستيابى به] آسمانها، تا از خداى موسى اطلاع حاصل كنم، و من او را سخت دروغ پرداز مى‏پندارم.
      و اين گونه براى فرعون، زشتى كارش آراسته شد و از راه [راست] بازماند؛
      و نيرنگ فرعون جز به تباهى نينجاميد.
      أَسْبَابَ السَّمَاوَاتِ فَأَطَّلِعَ إِلَى إِلَهِ مُوسَى وَإِنِّي لَأَظُنُّهُ كَاذِبًا وَكَذَلِكَ
      زُيِّنَ لِفِرْعَوْنَ سُوءُ عَمَلِهِ وَصُدَّ عَنِ السَّبِيلِ وَمَا كَيْدُ فِرْعَوْنَ إِلَّا فِي تَبَابٍ

038. و آن كس كه ايمان آورده بود گفت: اى قوم من، مرا پيروى كنيد تا شما را به راه درست هدايت كنم.
    وَقَالَ الَّذِي آمَنَ يَا قَوْمِ اتَّبِعُونِ أَهْدِكُمْ سَبِيلَ الرَّشَادِ

039. اى قوم من، اين زندگى دنيا تنها كالايى [ناچيز] است؛ و در حقيقت، آن آخرت است كه سراى پايدار است.
     يَا قَوْمِ إِنَّمَا هَذِهِ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا مَتَاعٌ وَإِنَّ الْآخِرَةَ هِيَ دَارُ الْقَرَارِ

040. هر كه بدى كند، جز به مانند آن كيفر نمى‏يابد.
      و هر كه كار شايسته كند، چه مرد باشد يا زن، در حالى كه ايمان داشته باشد، در نتيجه آنان داخل بهشت مى‏شوند؛
      و در آنجا بى‏ حساب روزى مى‏يابند.
     مَنْ عَمِلَ سَيِّئَةً فَلَا يُجْزَى إِلَّا مِثْلَهَا وَمَنْ عَمِلَ صَالِحًا
      مِّن ذَكَرٍ أَوْ أُنثَى وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَأُوْلَئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ يُرْزَقُونَ فِيهَا بِغَيْرِ حِسَابٍ

041. و اى قوم من، چه شده است كه من شما را به نجات فرا مى‏خوانم، و [شما] مرا به آتش فرا مى‏خوانيد.
      وَيَا قَوْمِ مَا لِي أَدْعُوكُمْ إِلَى النَّجَاةِ وَتَدْعُونَنِي إِلَى النَّارِ

042. مرا فرا مى‏خوانيد تا به خدا كافر شوم، و چيزى را كه بدان علمى ندارم با او شريك گردانم؛
      و من، شما را به سوى آن ارجمند آمرزنده دعوت مى‏كنم.
     تَدْعُونَنِي لِأَكْفُرَ بِاللَّهِ وَأُشْرِكَ بِهِ مَا لَيْسَ لِي بِهِ عِلْمٌ وَأَنَا أَدْعُوكُمْ إِلَى الْعَزِيزِ الْغَفَّارِ

043. آنچه مرا به سوى آن دعوت مى‏كنيد، به ناچار نه در دنيا و نه در آخرت [درخور] خواندن (دعوت) نيست؛
      و در حقيقت، برگشت ما به سوى خداست، و افراط گران همدمان آتشند.
      لَا جَرَمَ أَنَّمَا تَدْعُونَنِي إِلَيْهِ لَيْسَ لَهُ دَعْوَةٌ فِي الدُّنْيَا وَلَا فِي الْآخِرَةِ وَأَنَّ مَرَدَّنَا إِلَى اللَّهِ وَأَنَّ الْمُسْرِفِينَ هُمْ أَصْحَابُ النَّارِ

044. پس به زودى آنچه را به شما مى‏گويم به ياد خواهيد آورد.
      و كارم را به خدا مى‏سپارم؛
      خداست كه به [حال] بندگان [خود] بيناست.
    فَسَتَذْكُرُونَ مَا أَقُولُ لَكُمْ وَأُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصِيرٌ بِالْعِبَادِ

045. پس خدا، او را از عواقب سوء آنچه نيرنگ مى‏كردند حمايت فرمود، و فرعونيان را عذاب سخت فرو گرفت.
     فَوَقَاهُ اللَّهُ سَيِّئَاتِ مَا مَكَرُوا وَحَاقَ بِآلِ فِرْعَوْنَ سُوءُ الْعَذَابِ

046. [اينك هر] صبح و شام بر آتش عرضه مى‏شوند،
      و روزى كه رستاخيز بر پا شود، [فرياد مى‏رسد كه] فرعونيان را در سخت‏ ترين [انواع] عذاب درآوريد.
    النَّارُ يُعْرَضُونَ عَلَيْهَا غُدُوًّا وَعَشِيًّا وَيَوْمَ تَقُومُ السَّاعَةُ أَدْخِلُوا آلَ فِرْعَوْنَ أَشَدَّ الْعَذَابِ

047. و آنگاه كه در آتش شروع به آوردن حجت (دليل) مى‏كنند، زيردستان به كسانى كه گردنكش بودند مى‏گويند:
      ما پيرو شما بوديم، پس آيا مى‏توانيد پاره‏اى از اين آتش را از ما دفع كنيد؟
    وَإِذْ يَتَحَاجُّونَ فِي النَّارِ فَيَقُولُ الضُّعَفَاء لِلَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا إِنَّا كُنَّا لَكُمْ تَبَعًا فَهَلْ أَنتُم مُّغْنُونَ عَنَّا نَصِيبًا مِّنَ النَّارِ

048. كسانى كه گردنكشى مى‏كردند مى‏گويند: [اكنون] همه ما در آن هستيم.
      خداست كه ميان بندگان [خود] داورى كرده است.
      قَالَ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا إِنَّا كُلٌّ فِيهَا إِنَّ اللَّهَ قَدْ حَكَمَ بَيْنَ الْعِبَادِ

049. و كسانى كه در آتشند به نگهبانان جهنم مى‏گويند: پروردگارتان را بخوانيد تا يك روز از اين عذاب را به ما تخفيف دهد.
      وَقَالَ الَّذِينَ فِي النَّارِ لِخَزَنَةِ جَهَنَّمَ ادْعُوا رَبَّكُمْ يُخَفِّفْ عَنَّا يَوْمًا مِّنَ الْعَذَابِ

050. مى‏گويند: مگر پيامبرانتان دلايل روشن به سوى شما نياوردند؟
      مى‏گويند: چرا؛
      مى‏گويند: پس بخوانيد و[لى] دعاى كافران جز در بيراهه نيست.
      قَالُوا أَوَلَمْ تَكُ تَأْتِيكُمْ رُسُلُكُم بِالْبَيِّنَاتِ قَالُوا بَلَى قَالُوا فَادْعُوا وَمَا دُعَاء الْكَافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلَالٍ

051. در حقيقت، ما فرستادگان خود و كسانى را كه گرويده‏اند،
      در زندگى دنيا و روزى كه گواهان برپاى مى‏ايستند، قطعا يارى مى‏كنيم.
      إِنَّا لَنَنصُرُ رُسُلَنَا وَالَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيَوْمَ يَقُومُ الْأَشْهَادُ

052. [همان] روزى كه ستمگران را پوزش‏ طلبى‏شان سود نمى‏دهد، و براى آنان لعنت است، و برايشان بد فرجامى آن سراى است.
     يَوْمَ لَا يَنفَعُ الظَّالِمِينَ مَعْذِرَتُهُمْ وَلَهُمُ اللَّعْنَةُ وَلَهُمْ سُوءُ الدَّارِ

053. و قطعا موسى را هدايت داديم، و به فرزندان اسرائيل تورات را به ميراث نهاديم؛
      وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْهُدَى وَأَوْرَثْنَا بَنِي إِسْرَائِيلَ الْكِتَابَ

054. [كه] رهنمود و ياد كردى براى خردمندان است.
    هُدًى وَذِكْرَى لِأُولِي الْأَلْبَابِ

055. پس صبر كن كه وعده خدا حق است، و براى گناهت آمرزش بخواه،
      و به سپاس پروردگارت شامگاهان و بامدادان ستايشگر باش.
      فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَاسْتَغْفِرْ لِذَنبِكَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ بِالْعَشِيِّ وَالْإِبْكَارِ

056. در حقيقت آنان كه در باره نشانه‏هاى خدا بى‏آنكه حجتى برايشان آمده باشد به مجادله برمى‏خيزند،
      در دلهايشان جز بزرگ نمايى نيست، [و] آنان به آن [بزرگى كه آرزويش را دارند] نخواهند رسيد.
      پس به خدا پناه جوى، زيرا او خود شنواى بيناست.
    إِنَّ الَّذِينَ يُجَادِلُونَ فِي آيَاتِ اللَّهِ بِغَيْرِ سُلْطَانٍ أَتَاهُمْ إِن فِي صُدُورِهِمْ إِلَّا كِبْرٌ مَّا هُم بِبَالِغِيهِ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ

057. قطعا آفرينش آسمانها و زمين بزرگتر [و شكوه مندتر] از آفرينش مردم است، ولى بيشتر مردم نمى‏دانند.
      لَخَلْقُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ أَكْبَرُ مِنْ خَلْقِ النَّاسِ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ

058. و نابينا و بينا يكسان نيستند، و كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‏اند [نيز] با [مردم] بدكار [يكسان] نيستند.
      چه اندك پند مى‏پذيريد.
    وَمَا يَسْتَوِي الْأَعْمَى وَالْبَصِيرُ وَالَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَلَا الْمُسِيءُ قَلِيلًا مَّا تَتَذَكَّرُونَ

059. در حقيقت، رستاخيز قطعا آمدنى است، در آن ترديدى نيست، ولى بيشتر مردم ايمان نمى‏آورند.
      إِنَّ السَّاعَةَ لَآتِيَةٌ لَّا رَيْبَ فِيهَا وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يُؤْمِنُونَ

060. و پروردگارتان فرمود: مرا بخوانيد تا شما را اجابت كنم.
      در حقيقت كسانى كه از پرستش من كبر مى‏ورزند، به زودى خوار در دوزخ درمى‏آيند.
      وَقَالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِينَ

061. خدا [همان] كسى است كه شب را براى شما پديد آورد، تا در آن آرام گيريد، و روز را روشنى ‏بخش [قرار داد].
      آرى، خدا بر مردم بسيار صاحب‏ تفضل است (بسيار لطف دارد)، ولى بيشتر مردم سپاس نمى‏دارند.
    اللَّهُ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ اللَّيْلَ لِتَسْكُنُوا فِيهِ وَالنَّهَارَ مُبْصِرًا إِنَّ اللَّهَ لَذُو فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَشْكُرُونَ

062. اين است‏ خدا، پروردگار شما، [كه] آفريننده هر چيزى است‏.
      خدايى جز او نيست.
      پس چگونه [از او] بازگردانيده مى‏شويد؟
      ذَلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ لَّا إِلَهَ إِلَّا هُوَ فَأَنَّى تُؤْفَكُونَ

063. كسانى كه نشانه‏هاى خدا را انكار مى‏كردند، اين گونه [از خدا] رويگردان مى‏شوند.
    كَذَلِكَ يُؤْفَكُ الَّذِينَ كَانُوا بِآيَاتِ اللَّهِ يَجْحَدُونَ

064. خدا [همان] كسى است كه زمين را براى شما قرارگاه ساخت، و آسمان را بنايى [گردانيد]،
      و شما را صورتگرى كرد، و صورتهاى شما را نيكو نمود، و از چيزهاى پاكيزه به شما روزى داد؛
      اين است‏ خدا، پروردگار شما،
      بلند مرتبه و بزرگ است‏ خدا،
      پروردگار جهانيان.
    اللَّهُ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ قَرَارًا وَالسَّمَاء بِنَاء وَصَوَّرَكُمْ فَأَحْسَنَ
      صُوَرَكُمْ وَرَزَقَكُم مِّنَ الطَّيِّبَاتِ ذَلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ فَتَبَارَكَ اللَّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ

065. اوست [همان] زنده‏اى كه خدايى جز او نيست.
      پس او را در حالى كه دين [خود] را براى وى بى‏آلايش گردانيده‏ايد بخوانيد.
      سپاس [ها همه] ويژه خدا پروردگار جهانيان است.
    هُوَ الْحَيُّ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ فَادْعُوهُ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ

066. بگو: من نهى شده‏ام از اينكه جز خدا كسانى را كه [شما] مى‏خوانيد پرستش كنم؛
      [آن هم] هنگامى كه از جانب پروردگارم مرا دلايل روشن رسيده باشد، و مامورم كه فرمانبر پروردگار جهانيان باشم.
      قُلْ إِنِّي نُهِيتُ أَنْ أَعْبُدَ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِن دُونِ اللَّهِ لَمَّا جَاءنِيَ الْبَيِّنَاتُ مِن رَّبِّي وَأُمِرْتُ أَنْ أُسْلِمَ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ

067. او همان كسى است كه شما را از خاكى آفريد، سپس از نطفه‏اى، آنگاه از علقه‏اى،
      و بعد شما را [به صورت] كودكى برمى‏آورد تا به كمال قوت خود برسيد و تا سالمند شويد،
      و از ميان شما كسى است كه مرگ پيش‏رس مى‏يابد، و تا [بالاخره] به مدتى كه مقرر است برسيد؛
      و اميد كه در انديشه فرو رويد.
     هُوَ الَّذِي خَلَقَكُم مِّن تُرَابٍ ثُمَّ مِن نُّطْفَةٍ ثُمَّ مِنْ عَلَقَةٍ ثُمَّ يُخْرِجُكُمْ طِفْلًا ثُمَّ لِتَبْلُغُوا أَشُدَّكُمْ ثُمَّ لِتَكُونُوا
       شُيُوخًا وَمِنكُم مَّن يُتَوَفَّى مِن قَبْلُ وَلِتَبْلُغُوا أَجَلًا مُّسَمًّى وَلَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ

068. او همان كسى است كه زنده مى‏كند و مى‏ميراند، و چون به كارى حكم كند،
      همين قدر به آن مى‏گويد: باش.
      بى‏درنگ موجود مى‏شود.
     هُوَ الَّذِي يُحْيِي وَيُمِيتُ فَإِذَا قَضَى أَمْرًا فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُ كُن فَيَكُونُ

069. آيا كسانى را كه در [ابطال] آيات خدا مجادله مى‏كنند نديده‏اى [كه] تا كجا [از حقيقت] انحراف حاصل كرده‏اند؟
      أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يُجَادِلُونَ فِي آيَاتِ اللَّهِ أَنَّى يُصْرَفُونَ

070. كسانى كه كتاب [خدا،] و آنچه را كه فرستادگان خود را بدان گسيل داشته‏ايم (فرستاديم) تكذيب كرده‏اند،
      به زودى خواهند دانست.
      الَّذِينَ كَذَّبُوا بِالْكِتَابِ وَبِمَا أَرْسَلْنَا بِهِ رُسُلَنَا فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ

071. هنگامى كه غلها در گردنهايشان [افتاده]، و [با] زنجيرها كشانيده مى‏شوند.
      إِذِ الْأَغْلَالُ فِي أَعْنَاقِهِمْ وَالسَّلَاسِلُ يُسْحَبُونَ

072. در ميان جوشاب [و] آنگاه در آتش برافروخته مى‏شوند.
      فِي الْحَمِيمِ ثُمَّ فِي النَّارِ يُسْجَرُونَ

073. آنگاه به آنان گفته مى‏شود: آنچه را در برابر خدا [با او] شريك مى‏ساختيد كجايند؟
      ثُمَّ قِيلَ لَهُمْ أَيْنَ مَا كُنتُمْ تُشْرِكُونَ

074. مى‏گويند: گمشان كرديم، بلكه پيشتر [هم] ما چيزى را نمى‏خوانديم.
      اين گونه خدا كافران را بى‏راه مى‏گذارد.
    مِن دُونِ اللَّهِ قَالُوا ضَلُّوا عَنَّا بَل لَّمْ نَكُن نَّدْعُو مِن قَبْلُ شَيْئًا كَذَلِكَ يُضِلُّ اللَّهُ الْكَافِرِينَ

075. اين [عقوبت،] به سبب آن است كه در زمين به ناروا شادى و سرمستى مى‏كرديد؛
      و بدان سبب است كه [سخت به خود] مى‏نازيديد.
      ذَلِكُم بِمَا كُنتُمْ تَفْرَحُونَ فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَبِمَا كُنتُمْ تَمْرَحُونَ

076. از درهاى دوزخ درآييد، در آن جاودان [بمانيد].
      چه بد است جاى سركشان.
      ادْخُلُوا أَبْوَابَ جَهَنَّمَ خَالِدِينَ فِيهَا فَبِئْسَ مَثْوَى الْمُتَكَبِّرِينَ

077. پس صبر كن كه وعده خدا راست است.
      پس، چه پاره‏اى از آنچه را كه به آنان وعده داده‏ايم، به تو بنمايانيم، چه تو را از دنيا ببريم،
      [در هر صورت آنان] به سوى ما بازگردانيده مى‏شوند.
     فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ فَإِمَّا نُرِيَنَّكَ بَعْضَ الَّذِي نَعِدُهُمْ أَوْ نَتَوَفَّيَنَّكَ فَإِلَيْنَا يُرْجَعُونَ

078. و مسلما پيش از تو، فرستادگانى را روانه كرديم.
      برخى از آنان را [ماجرايشان را] بر تو حكايت كرده‏ايم، و برخى از ايشان را بر تو حكايت نكرده‏ايم.
      و هيچ فرستاده‏اى را نرسد (حق و اجازه ندارد) كه بى‏اجازه خدا نشانه‏اى بياورد.
      پس چون فرمان خدا برسد، به حق داورى مى‏شود، و آنجاست كه باطل‏ كاران زيان مى‏كنند.
    وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلًا مِّن قَبْلِكَ مِنْهُم مَّن قَصَصْنَا عَلَيْكَ وَمِنْهُم مَّن لَّمْ نَقْصُصْ عَلَيْكَ وَمَا كَانَ لِرَسُولٍ
      أَنْ يَأْتِيَ بِآيَةٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ فَإِذَا جَاء أَمْرُ اللَّهِ قُضِيَ بِالْحَقِّ وَخَسِرَ هُنَالِكَ الْمُبْطِلُونَ

079. خدا [همان] كسى است كه چهارپايان را براى شما پديد آورد، تا از برخى از آنها سوارى گيريد، و از برخى از آنها بخوريد.
      اللَّهُ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَنْعَامَ لِتَرْكَبُوا مِنْهَا وَمِنْهَا تَأْكُلُونَ

080. و در آنها براى شما سودهاست تا با [سوار شدن بر] آنها به مقصودى كه در دلهايتان است برسيد؛
     و بر آنها، و بر كشتى حمل مى‏شويد.
    وَلَكُمْ فِيهَا مَنَافِعُ وَلِتَبْلُغُوا عَلَيْهَا حَاجَةً فِي صُدُورِكُمْ وَعَلَيْهَا وَعَلَى الْفُلْكِ تُحْمَلُونَ

081. و نشانه‏هاى [قدرت] خويش را به شما مى‏نماياند.
      پس كدام يك از آيات خدا را انكار مى‏كنيد؟
      وَيُرِيكُمْ آيَاتِهِ فَأَيَّ آيَاتِ اللَّهِ تُنكِرُونَ

082. آيا در زمين نگشته‏اند تا ببينند فرجام كسانى كه پيش از آنان بودند چگونه بوده است.
      [آنها به مراتب از حيث تعداد] بيشتر از آنان، و [از حيث] نيرو و آثار در روى زمين استوارتر بودند؛
      و[لى] آنچه به دست مى‏آوردند به حالشان سودى نبخشيد.
    أَفَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ كَانُوا أَكْثَرَ مِنْهُمْ
      وَأَشَدَّ قُوَّةً وَآثَارًا فِي الْأَرْضِ فَمَا أَغْنَى عَنْهُم مَّا كَانُوا يَكْسِبُونَ ﴿82﴾

083. و چون پيامبرانشان دلايل آشكار برايشان آوردند، به آن چيز [مختصرى] از دانش كه نزدشان بود خرسند شدند،
      و [سرانجام] آنچه به ريشخند مى‏گرفتند، آنان را فروگرفت.
      فَلَمَّا جَاءتْهُمْ رُسُلُهُم بِالْبَيِّنَاتِ فَرِحُوا بِمَا عِندَهُم مِّنَ الْعِلْمِ وَحَاقَ بِهِم مَّا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُون

084. پس چون سختى [عذاب] ما را ديدند گفتند: فقط به خدا ايمان آورديم، و بدانچه با او شريك مى‏گردانيديم كافريم.
    فَلَمَّا رَأَوْا بَأْسَنَا قَالُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَحْدَهُ وَكَفَرْنَا بِمَا كُنَّا بِهِ مُشْرِكِينَ

085. و[لى] هنگامى كه عذاب ما را مشاهده كردند، ديگر ايمانشان براى آنها سودى نداد.
      سنت‏ خداست كه از [ديرباز] در باره بندگانش چنين جارى شده،
      و آنجاست كه ناباوران زيان كرده‏اند.
      فَلَمْ يَكُ يَنفَعُهُمْ إِيمَانُهُمْ لَمَّا رَأَوْا بَأْسَنَا سُنَّتَ اللَّهِ الَّتِي قَدْ خَلَتْ فِي عِبَادِهِ وَخَسِرَ هُنَالِكَ الْكَافِرُونَ