Prepared by Hassan Zamanzadeh for  www.eHolyQuran.com   
 
 

آيات قرآن مجيد دستورات، فرمايشات، و راهنمائی های خداوند است برای يک يک افراد بشر، تا با رعايت عدالت، در دنيائی پاک زندگی کنند.
دنيای پاکی كه در آن اثری از ظلم، فساد، فقر، جهل، خردشدن شخصيت انسان‌‌‌‌‌‌ها، و بت‌‌ سازی از افراد وجود نداشته باشد. 

سوره زمر - سوره ٣٩

فقط خدا - فقط قرآن

مکه -  شامل ۷۵ آيه

ترجمه فولادوند
   
    به نام خداوند رحمتگر مهربان
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

001. نازل شدن [اين كتاب] از جانب خداى شكست ‏ناپذير سنجيده‏ كار است.
      تَنزِيلُ الْكِتَابِ مِنَ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ
  
002. ما [اين] كتاب را به حق، به سوى تو فرود آورديم.
      پس خدا را، در حالى كه اعتقاد [خود] را براى او خالص ‏كننده‏اى، عبادت كن.
      إِنَّا أَنزَلْنَا إِلَيْكَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ فَاعْبُدِ اللَّهَ مُخْلِصًا لَّهُ الدِّينَ 
  
003. آگاه باشيد: آيين پاك از آن خداست، و كسانى كه به جاى او دوستانى براى خود گرفته‏اند،
      [به اين بهانه كه: ] ما آنها را، جز براى اينكه ما را هر چه بيشتر به خدا نزديك گردانند، نمى‏پرستيم.
      البته خدا ميان آنان، در باره آنچه كه بر سر آن اختلاف دارند داورى خواهد كرد.
      در حقيقت، ‏خدا آن كسى را كه دروغ ‏پرداز ناسپاس است، هدايت نمى‏كند.
      أَلَا لِلَّهِ الدِّينُ الْخَالِصُ وَالَّذِينَ اتَّخَذُوا مِن دُونِهِ أَوْلِيَاء مَا نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونَا إِلَى اللَّهِ زُلْفَى
      إِنَّ اللَّهَ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ فِي مَا هُمْ فِيهِ يَخْتَلِفُونَ إِنَّ اللَّهَ لَا يَهْدِي مَنْ هُوَ كَاذِبٌ كَفَّارٌ 
  
004. اگر خدا مى‏خواست براى خود فرزندى بگيرد، قطعا از [ميان] آنچه خلق مى‏كند، آنچه را مى‏خواست برمى‏گزيد.
      منزه است او.
      اوست ‏خداى يگانه قهار.
      لَوْ أَرَادَ اللَّهُ أَنْ يَتَّخِذَ وَلَدًا لَّاصْطَفَى مِمَّا يَخْلُقُ مَا يَشَاءُ سُبْحَانَهُ هُوَ اللَّهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ
  
005. آسمانها و زمين را به حق آفريد.
      شب را به روز درمى‏پيچد و روز را به شب درمى‏پيچد،
      و آفتاب و ماه را تسخير كرد.
      هر كدام، تا مدتى معين روانند.
      آگاه باش كه او، همان شكست‏ ناپذير آمرزنده است.
      خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِالْحَقِّ يُكَوِّرُ اللَّيْلَ عَلَى النَّهَارِ وَيُكَوِّرُ النَّهَارَ
      عَلَى اللَّيْلِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ كُلٌّ يَجْرِي لِأَجَلٍ مُسَمًّى أَلَا هُوَ الْعَزِيزُ الْغَفَّارُ
  
006. شما را از نفسى واحد آفريد؛
      سپس جفتش را از آن قرار داد، و براى شما از دامها هشت قسم پديد آورد.
      شما را در شكمهاى مادرانتان، آفرينشى پس از آفرينشى [ديگر،] در تاريكيهاى سه گانه [:مشيمه، و رحم، و شكم] خلق كرد.
      اين است‏ خدا، پروردگار شما، فرمانروايى [و حكومت مطلق] از آن اوست‏.
      خدايى جز او نيست.
      پس چگونه [و كجا از حق] برگردانيده مى‏شويد؟!
      خَلَقَكُم مِّن نَّفْسٍ وَاحِدَةٍ ثُمَّ جَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا وَأَنزَلَ لَكُم مِّنْ الْأَنْعَامِ ثَمَانِيَةَ أَزْوَاجٍ يَخْلُقُكُمْ فِي بُطُونِ أُمَّهَاتِكُمْ خَلْقًا مِن بَعْدِ خَلْقٍ
      فِي ظُلُمَاتٍ ثَلَاثٍ ذَلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ لَهُ الْمُلْكُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ فَأَنَّى تُصْرَفُونَ 
  
007. اگر كفر ورزيد، خدا از شما سخت بى‏نياز است؛ و براى بندگانش كفران را خوش نمى‏دارد.
      و اگر سپاس داريد، آن را براى شما مى‏پسندد.
      و هيچ بردارنده‏اى بار [گناه] ديگرى را برنمى‏دارد، آنگاه بازگشت ‏شما به سوى پروردگارتان است؛
      و شما را به آنچه مى‏كرديد خبر خواهد داد؛ كه او به راز دلها داناست.
      إِن تَكْفُرُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ عَنكُمْ وَلَا يَرْضَى لِعِبَادِهِ الْكُفْرَ وَإِن تَشْكُرُوا يَرْضَهُ لَكُمْ وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ
      أُخْرَى ثُمَّ إِلَى رَبِّكُم مَّرْجِعُكُمْ فَيُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ 
  
008. و چون به انسان آسيبى رسد، پروردگارش را در حالى كه به سوى او بازگشت ‏كننده است مى‏خواند.
      سپس چون او را از جانب خود نعمتى عطا كند، آن [مصيبتى] را كه در رفع آن پيشتر به درگاه او دعا مى‏كرد، فراموش مى‏نمايد؛
      و براى خدا همتايانى قرار مى‏دهد، تا [خود و ديگران را] از راه او گمراه گرداند.
      بگو، به كفرت اندكى برخوردار شو، كه تو از اهل آتشى.
      وَإِذَا مَسَّ الْإِنسَانَ ضُرٌّ دَعَا رَبَّهُ مُنِيبًا إِلَيْهِ ثُمَّ إِذَا خَوَّلَهُ نِعْمَةً مِّنْهُ نَسِيَ مَا كَانَ يَدْعُو إِلَيْهِ
      مِن قَبْلُ وَجَعَلَ لِلَّهِ أَندَادًا لِّيُضِلَّ عَن سَبِيلِهِ قُلْ تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ قَلِيلًا إِنَّكَ مِنْ أَصْحَابِ النَّارِ
  
009. [آيا چنين كسى بهتر است] يا آن كسى كه او در طول شب، در سجده و قيام، اطاعت [خدا] مى‏كند،
      [و] از آخرت مى‏ترسد، و رحمت پروردگارش را اميد دارد.
      بگو: آيا كسانى كه مى‏دانند و كسانى كه نمى‏دانند يكسانند؟
      تنها خردمندانند كه پند پذيرند.
      أَمَّنْ هُوَ قَانِتٌ آنَاء اللَّيْلِ سَاجِدًا وَقَائِمًا يَحْذَرُ الْآخِرَةَ وَيَرْجُو رَحْمَةَ رَبِّهِ قُلْ هَلْ يَسْتَوِي
      الَّذِينَ يَعْلَمُونَ وَالَّذِينَ لَا يَعْلَمُونَ إِنَّمَا يَتَذَكَّرُ أُوْلُوا الْأَلْبَابِ 
  
010. بگو: اى بندگان من كه ايمان آورده‏ايد، از پروردگارتان پروا بداريد (از نافرمانی خدا حذر کنيد).
      براى كسانى كه در اين دنيا خوبى كرده‏اند نيكى خواهد بود، و زمين خدا فراخ است.
      بى‏ترديد شكيبايان پاداش خود را بى‏حساب [و] به تمام خواهند يافت.
      قُلْ يَا عِبَادِ الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا رَبَّكُمْ لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا فِي هَذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةٌ وَأَرْضُ اللَّهِ وَاسِعَةٌ إِنَّمَا يُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُم بِغَيْرِ حِسَابٍ 
  
011. بگو: من مامورم كه خدا را، در حالى كه آيينم را براى او خالص گردانيده‏ام، بپرستم.
      قُلْ إِنِّي أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ اللَّهَ مُخْلِصًا لَّهُ الدِّينَ 
  
012. و مامورم كه نخستين مسلمانان باشم (به قرآن که وحی الهی است ايمان داشته باشم).
      وَأُمِرْتُ لِأَنْ أَكُونَ أَوَّلَ الْمُسْلِمِينَ 
  
013. بگو: من اگر به پروردگارم عصيان ورزم، از عذاب روزى هولناك مى‏ترسم.
      قُلْ إِنِّي أَخَافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ 
  
014. بگو: خدا را مى‏پرستم در حالى كه دينم را براى او بى‏آلايش مى‏گردانم.
      قُلِ اللَّهَ أَعْبُدُ مُخْلِصًا لَّهُ دِينِي 
  
015. پس هر چه را غير از او مى‏خواهيد، بپرستيد،
     [ولى به آنان] بگو: زيانكاران در حقيقت كسانى‏اند كه به خود و كسانشان در روز قيامت زيان رسانده‏اند.
     آرى، اين همان خسران (ضرر) آشكار است.
      فَاعْبُدُوا مَا شِئْتُم مِّن دُونِهِ قُلْ إِنَّ الْخَاسِرِينَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنفُسَهُمْ وَأَهْلِيهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَلَا ذَلِكَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِينُ
  
016. آنها از بالاى سرشان، چترهايى از آتش خواهند داشت؛ و از زير پايشان [نيز] طبق‏هايى [آتشين است].
      اين [كيفرى] است كه خدا بندگانش را به آن بيم مى‏دهد.
      اى بندگان من، از (نافرمانی و عذاب) من بترسيد. 
      لَهُم مِّن فَوْقِهِمْ ظُلَلٌ مِّنَ النَّارِ وَمِن تَحْتِهِمْ ظُلَلٌ ذَلِكَ يُخَوِّفُ اللَّهُ بِهِ عِبَادَهُ يَا عِبَادِ فَاتَّقُونِ 
  
017. و[لى] آنان كه خود را از طاغوت به دور مى‏دارند تا مبادا او را بپرستند، و به سوى خدا بازگشته‏اند، آنان را مژده باد.
      پس بشارت ده به آن بندگان من كه:
      وَالَّذِينَ اجْتَنَبُوا الطَّاغُوتَ أَن يَعْبُدُوهَا وَأَنَابُوا إِلَى اللَّهِ لَهُمُ الْبُشْرَى فَبَشِّرْ عِبَادِ
  
018. به سخن گوش فرامى‏دهند، و بهترين آن را پيروى مى‏كنند؛ اينانند كه خدايشان راه نموده، و اينانند همان خردمندان.
      الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُوْلَئِكَ الَّذِينَ هَدَاهُمُ اللَّهُ وَأُوْلَئِكَ هُمْ أُوْلُوا الْأَلْبَابِ
  
019. پس آيا كسى كه فرمان عذاب بر او واجب آمده [كجا روى رهايى دارد]؟
      آيا تو كسى را كه در آتش است مى‏رهانى؟
      أَفَمَنْ حَقَّ عَلَيْهِ كَلِمَةُ الْعَذَابِ أَفَأَنتَ تُنقِذُ مَن فِي النَّارِ
  
020. ليكن كسانى كه از پروردگارشان پروا داشتند (از نافرمانی خدا حذر کردند)،
      براى ايشان غرفه‏هايى است كه بالاى آنها غرفه‏هايى [ديگر] بنا شده است؛ نهرها از زير آن روان است.
      وعده خداست؛‏ خدا خلاف وعده نمى‏كند.
      لَكِنِ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ لَهُمْ غُرَفٌ مِّن فَوْقِهَا غُرَفٌ مَّبْنِيَّةٌ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ وَعْدَ اللَّهِ لَا يُخْلِفُ اللَّهُ الْمِيعَادَ
  
021. مگر نديده‏اى كه خدا از آسمان آبى فرود آورد، پس آن را به چشمه‏هايى كه در [طبقات زيرين] زمين است راه داد،
      آنگاه به وسيله آن، كشتزارى را كه رنگهاى آن گوناگون است بيرون مى‏آورد، سپس خشك مى‏گردد، آنگاه آن را زرد مى‏بينى،
      سپس خاشاكش مى‏گرداند.
      قطعا در اين [دگرگونيها] براى صاحبان خرد عبرتى است.
      أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ أَنزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَسَلَكَهُ يَنَابِيعَ فِي الْأَرْضِ ثُمَّ يُخْرِجُ بِهِ زَرْعًا مُّخْتَلِفًا أَلْوَانُهُ ثُمَّ يَهِيجُ فَتَرَاهُ
      مُصْفَرًّا ثُمَّ يَجْعَلُهُ حُطَامًا إِنَّ فِي ذَلِكَ لَذِكْرَى لِأُوْلِي الْأَلْبَابِ
  
022. پس آيا كسى كه خدا سينه‏اش را براى [پذيرش] اسلام گشاده،
      و [در نتيجه] برخوردار از نورى از جانب پروردگارش مى‏باشد [همانند فرد تاريكدل است]؟
      پس واى بر آنان كه از سخت‏ دلى ياد خدا نمى‏كنند؛ اينانند كه در گمراهى آشكارند.
      أَفَمَن شَرَحَ اللَّهُ صَدْرَهُ لِلْإِسْلَامِ فَهُوَ عَلَى نُورٍ مِّن رَّبِّهِ فَوَيْلٌ لِّلْقَاسِيَةِ قُلُوبُهُم مِّن ذِكْرِ اللَّهِ أُوْلَئِكَ فِي ضَلَالٍ مُبِينٍ
  
023. خدا زيباترين سخن را، [به صورت] كتابى متشابه، متضمن، وعده، و وعيد نازل كرده است.
      آنان كه از (نافرمانی و عذاب) پروردگارشان مى‏هراسند، پوست بدنشان از آن به لرزه مى‏افتد،
      سپس پوستشان و دلشان به ياد خدا نرم مى‏گردد.
      اين است هدايت‏ خدا؛
     هر كه را بخواهد، به آن راه نمايد، و هر كه را خدا گمراه كند (مطابق قانونش بی راه گذارد)، او را راهبرى نيست.     1
      اللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَدِيثِ كِتَابًا مُّتَشَابِهًا مَّثَانِيَ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُودُ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ثُمَّ تَلِينُ جُلُودُهُمْ وَقُلُوبُهُمْ
      إِلَى ذِكْرِ اللَّهِ ذَلِكَ هُدَى اللَّهِ يَهْدِي بِهِ مَنْ يَشَاءُ وَمَن يُضْلِلْ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِنْ هَادٍ 
  
024. پس آيا آن كس كه [به جاى دستها] با چهره خود، گزند عذاب را روز قيامت دفع مى‏كند [مانند كسى است كه از عذاب ايمن است]؟
      و به ستمگران گفته مى‏شود: آنچه را كه دستاوردتان بوده است بچشيد.
      أَفَمَن يَتَّقِي بِوَجْهِهِ سُوءَ الْعَذَابِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَقِيلَ لِلظَّالِمِينَ ذُوقُوا مَا كُنتُمْ تَكْسِبُونَ 
  
025. كسانى [هم] كه پيش از آنان بودند به تكذيب پرداختند، و از آنجا كه حدس نمى‏زدند عذاب برايشان آمد.
      كَذَّبَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ فَأَتَاهُمْ الْعَذَابُ مِنْ حَيْثُ لَا يَشْعُرُونَ 
  
026. پس خدا، در زندگى دنيا رسوايى را به آنان چشانيد، و اگر مى‏دانستند قطعا عذاب آخرت بزرگتر است.
      فَأَذَاقَهُمُ اللَّهُ الْخِزْيَ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَلَعَذَابُ الْآخِرَةِ أَكْبَرُ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ 
  
027. و در اين قرآن، از هر گونه مثلی براى مردم آورديم، باشد كه آنان پند گيرند.
      وَلَقَدْ ضَرَبْنَا لِلنَّاسِ فِي هَذَا الْقُرْآنِ مِن كُلِّ مَثَلٍ لَّعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ 
  
028. قرآنى عربى، بى ‏هيچ كژى؛ باشد كه آنان راه تقوا پويند.
      قُرآنًا عَرَبِيًّا غَيْرَ ذِي عِوَجٍ لَّعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ
  
029. خدا مثلی زده است: مردى است كه چند خواجه (ارباب) ناسازگار در [مالكيت] او شركت دارند [و هر يك او را به كارى مى‏گمارند]،
      و مردى است كه تنها فرمانبر يك مرد است.
      آيا اين دو در مثل يكسانند؟
      سپاس خداى را.
      [نه،] بلكه بيشترشان نمى‏دانند.
      ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا رَّجُلًا فِيهِ شُرَكَاء مُتَشَاكِسُونَ وَرَجُلًا سَلَمًا لِّرَجُلٍ هَلْ يَسْتَوِيَانِ مَثَلًا الْحَمْدُ لِلَّهِ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لَا يَعْلَمُونَ 
  
030. قطعا تو خواهى مرد، و آنان [نيز] خواهند مرد.
      إِنَّكَ مَيِّتٌ وَإِنَّهُم مَّيِّتُونَ  
  
031. سپس شما، روز قيامت پيش پروردگارتان مجادله خواهيد كرد.
      ثُمَّ إِنَّكُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ عِندَ رَبِّكُمْ تَخْتَصِمُونَ 
  
032. پس كيست‏ ستمگرتر از آن كس كه بر خدا دروغ بست، و [سخن] راست را چون به سوى او آمد، دروغ پنداشت؟
      آيا جاى كافران در جهنم نيست؟
      فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّن كَذَبَ عَلَى اللَّهِ وَكَذَّبَ بِالصِّدْقِ إِذْ جَاءهُ أَلَيْسَ فِي جَهَنَّمَ مَثْوًى لِّلْكَافِرِينَ
  
033. و آن كس كه راستى آورد، و آن را باور نمود؛ آنانند كه خود پرهيزگارانند.
      وَالَّذِي جَاء بِالصِّدْقِ وَصَدَّقَ بِهِ أُوْلَئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ 
  
034. براى آنان، هر چه بخواهند پيش پروردگارشان خواهد بود. اين است پاداش نيكوكاران.
      لَهُم مَّا يَشَاءُونَ عِندَ رَبِّهِمْ ذَلِكَ جَزَاء الْمُحْسِنِينَ 
  
035. تا خدا، بدترين عملى را كه كرده‏اند، از ايشان بزدايد، و آنان را به بهترين كارى كه مى‏كرده‏اند، پاداش دهد.
      لِيُكَفِّرَ اللَّهُ عَنْهُمْ أَسْوَأَ الَّذِي عَمِلُوا وَيَجْزِيَهُمْ أَجْرَهُم بِأَحْسَنِ الَّذِي كَانُوا يَعْمَلُونَ 
  
036. آيا خدا كفايت‏ كننده بنده‏اش نيست؟
      و [كافران] تو را از آنها كه غير اويند مى‏ترسانند،
      و هر كه را خدا گمراه گرداند (مطابق قانونش بی راه گذارد) برايش راهبرى نيست.   2
      أَلَيْسَ اللَّهُ بِكَافٍ عَبْدَهُ وَيُخَوِّفُونَكَ بِالَّذِينَ مِن دُونِهِ وَمَن يُضْلِلِ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِنْ هَادٍ
  
037. و هر كه را خدا هدايت كند، گمراه ‏كننده‏اى ندارد.
      مگر خدا نيست كه نيرومند كيفرخواه است؟
      وَمَن يَهْدِ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِن مُّضِلٍّ أَلَيْسَ اللَّهُ بِعَزِيزٍ ذِي انتِقَامٍ
  
038. و اگر از آنها بپرسى: چه كسى آسمانها و زمين را خلق كرده؟
      قطعا خواهند گفت:‏ خدا.
      بگو: [هان] چه تصور مى‏كنيد، اگر خدا بخواهد صدمه‏اى به من برساند،
      آيا آنچه را به جاى خدا مى‏خوانيد، مى‏توانند صدمه او را برطرف كنند؟
      يا اگر او رحمتى براى من اراده كند، آيا آنها مى‏توانند رحمتش را بازدارند؟
      بگو: خدا مرا بس است.
      اهل توكل، تنها بر او توكل مى‏كنند.
      وَلَئِن سَأَلْتَهُم مَّنْ خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ قُلْ أَفَرَأَيْتُم مَّا تَدْعُونَ مِن دُونِ اللَّهِ إِنْ أَرَادَنِيَ اللَّهُ بِضُرٍّ
      هَلْ هُنَّ كَاشِفَاتُ ضُرِّهِ أَوْ أَرَادَنِي بِرَحْمَةٍ هَلْ هُنَّ مُمْسِكَاتُ رَحْمَتِهِ قُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ عَلَيْهِ يَتَوَكَّلُ الْمُتَوَكِّلُونَ 
  
039. بگو: اى قوم من، شما بر حسب امكانات خود عمل كنيد؛ من [نيز] عمل مى‏كنم، ‏پس به زودى خواهيد دانست،
      قُلْ يَا قَوْمِ اعْمَلُوا عَلَى مَكَانَتِكُمْ إِنِّي عَامِلٌ فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ
  
040. [كه] چه كس را عذابى كه رسوايش كند خواهد آمد، و عذابى پايدار بر او نازل مى‏شود.
      مَن يَأْتِيهِ عَذَابٌ يُخْزِيهِ وَيَحِلُّ عَلَيْهِ عَذَابٌ مُّقِيمٌ 
  
041. ما اين كتاب را، براى [رهبرى] مردم، به حق بر تو فروفرستاديم.
      پس هر كس هدايت ‏شود، به سود خود اوست؛
      و هر كس بيراهه رود، تنها به زيان خودش گمراه مى‏شود؛ و تو بر آنها وكيل نيستى.
      إِنَّا أَنزَلْنَا عَلَيْكَ الْكِتَابَ لِلنَّاسِ بِالْحَقِّ فَمَنِ اهْتَدَى فَلِنَفْسِهِ وَمَن ضَلَّ فَإِنَّمَا يَضِلُّ عَلَيْهَا وَمَا أَنتَ عَلَيْهِم بِوَكِيلٍ 
  
042. خدا روح مردم را، هنگام مرگشان به تمامى باز مى‏ستاند؛ و [نيز] روحى را كه در [موقع] خوابش نمرده است [قبض مى‏كند].
      پس آن [نفسى] را كه مرگ را بر او واجب كرده، نگاه مى‏دارد،
      و آن ديگر [نفسها] را تا هنگامى معين [به سوى زندگى دنيا] بازپس مى‏فرستد.
      قطعا در اين [امر،] براى مردمى كه مى‏انديشند نشانه‏هايى [از قدرت خدا]ست.
      اللَّهُ يَتَوَفَّى الْأَنفُسَ حِينَ مَوْتِهَا وَالَّتِي لَمْ تَمُتْ فِي مَنَامِهَا فَيُمْسِكُ الَّتِي قَضَى
      عَلَيْهَا الْمَوْتَ وَيُرْسِلُ الْأُخْرَى إِلَى أَجَلٍ مُسَمًّى إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ
  
043. آيا غير از خدا شفاعتگرانى براى خود گرفته‏اند؟
      بگو: آيا هر چند اختيار چيزى را نداشته باشند و نينديشند؟
      أَمِ اتَّخَذُوا مِن دُونِ اللَّهِ شُفَعَاء قُلْ أَوَلَوْ كَانُوا لَا يَمْلِكُونَ شَيْئًا وَلَا يَعْقِلُونَ
  
044. بگو شفاعت ‏يكسره از آن خداست.
      فرمانروايى آسمانها و زمين خاص اوست‏.
      سپس به سوى او باز گردانيده مى‏شويد.
      قُل لِّلَّهِ الشَّفَاعَةُ جَمِيعًا لَّهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ
  
045. و چون خدا به تنهايى ياد شود، دلهاى كسانى كه به آخرت ايمان ندارند منزجر مى‏گردد؛
      و چون كسانى غير از او ياد شوند، بناگاه آنان شادمانى مى‏كنند.
      وَإِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَحْدَهُ اشْمَأَزَّتْ قُلُوبُ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ وَإِذَا ذُكِرَ الَّذِينَ مِن دُونِهِ إِذَا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ
  
046. بگو: بار الها، اى پديدآورنده آسمانها و زمين، [اى] داناى نهان و آشكار،
      تو خود در ميان بندگانت، بر سر آنچه اختلاف مى‏كردند داورى مى‏كنى.
      قُلِ اللَّهُمَّ فَاطِرَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ عَالِمَ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ أَنتَ تَحْكُمُ بَيْنَ عِبَادِكَ فِي مَا كَانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ
  
047. و اگر آنچه در زمين است‏، يكسره براى كسانى كه ظلم كرده‏اند باشد، و نظيرش [نيز] با آن باشد،
      قطعا [همه] آن را براى رهايى خودشان از سختى عذاب روز قيامت ‏خواهند داد.
      و آنچه تصور[ش را] نمى‏كردند، از جانب خدا بر ايشان آشكار مى‏گردد.
      وَلَوْ أَنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا مَا فِي الْأَرْضِ جَمِيعًا وَمِثْلَهُ مَعَهُ لَافْتَدَوْا
      بِهِ مِن سُوءِ الْعَذَابِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَبَدَا لَهُم مِّنَ اللَّهِ مَا لَمْ يَكُونُوا يَحْتَسِبُونَ
  
048. و [نتيجه] گناهانى كه مرتكب شده‏اند، برايشان ظاهر مى‏شود، و آنچه را كه بدان ريشخند مى‏كردند، آنها را فرا مى‏گيرد.
      وَبَدَا لَهُمْ سَيِّئَاتُ مَا كَسَبُوا وَحَاقَ بِهِم مَّا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُون
  
049. و چون انسان را آسيبى رسد، ما را فرا مى‏خواند، سپس چون نعمتى از جانب خود به او عطا كنيم مى‏گويد:
      تنها آن را به دانش خود يافته‏ام.
      نه چنان است‏، بلكه آن آزمايشى است، ولى بيشترشان نمى‏دانند.
      فَإِذَا مَسَّ الْإِنسَانَ ضُرٌّ دَعَانَا ثُمَّ إِذَا خَوَّلْنَاهُ نِعْمَةً مِّنَّا قَالَ إِنَّمَا أُوتِيتُهُ عَلَى عِلْمٍ بَلْ هِيَ فِتْنَةٌ وَلَكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ
  
050. قطعا كسانى كه پيش از آنان بودند [نيز] اين [سخن] را گفتند، و آنچه به دست آورده بودند كارى برايشان نكرد،
      قَدْ قَالَهَا الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ فَمَا أَغْنَى عَنْهُم مَّا كَانُوا يَكْسِبُونَ
  
051. تا [آنكه] كيفر آنچه مرتكب شده بودند بديشان رسيد.
      و كسانى از اين [گروه] كه ستم كرده‏اند، به زودى نتايج ‏سوء آنچه مرتكب شده‏اند، بديشان خواهد رسيد.
      و آنان درمانده‏ كننده [ما] نيستند.
      فَأَصَابَهُمْ سَيِّئَاتُ مَا كَسَبُوا وَالَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْ هَؤُلَاء سَيُصِيبُهُمْ سَيِّئَاتُ مَا كَسَبُوا وَمَا هُم بِمُعْجِزِينَ
  
052. آيا ندانسته‏اند كه خداست كه روزى را براى هر كس كه بخواهد، گشاده يا تنگ مى‏گرداند؟
      قطعا در اين [اندازه‏ گيرى] براى مردمى كه ايمان دارند نشانه‏هايى [از حكمت] است.
      أَوَلَمْ يَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَن يَشَاءُ وَيَقْدِرُ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ
  
053. بگو: اى بندگان من، كه بر خويشتن زياده ‏روى روا داشته‏ايد؛
      از رحمت‏ خدا نوميد مشويد.
      در حقيقت، ‏خدا همه گناهان را مى‏آمرزد،
      كه او خود آمرزنده مهربان است.
      قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِن رَّحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ 
  
054. و پيش از آنكه شما را عذاب در رسد، و ديگر يارى نشويد، به سوى پروردگارتان بازگرديد، و تسليم او شويد.
      وَأَنِيبُوا إِلَى رَبِّكُمْ وَأَسْلِمُوا لَهُ مِن قَبْلِ أَن يَأْتِيَكُمُ الْعَذَابُ ثُمَّ لَا تُنصَرُونَ
  
055. و پيش از آنكه به طور ناگهانى، و در حالى كه حدس نمى‏زنيد شما را عذاب دررسد،
      نيكوترين چيزى را كه از جانب پروردگارتان به سوى شما نازل آمده است، پيروى كنيد.
      وَاتَّبِعُوا أَحْسَنَ مَا أُنزِلَ إِلَيْكُم مِّن رَّبِّكُم مِّن قَبْلِ أَن يَأْتِيَكُمُ العَذَابُ بَغْتَةً وَأَنتُمْ لَا تَشْعُرُونَ 
  
056. تا آنكه [مبادا] كسى بگويد: دريغا بر آنچه در حضور خدا كوتاهى ورزيدم، بى‏ترديد من از ريشخند كنندگان بودم.
      أَن تَقُولَ نَفْسٌ يَا حَسْرَتَى علَى مَا فَرَّطتُ فِي جَنبِ اللَّهِ وَإِن كُنتُ لَمِنَ السَّاخِرِينَ 
  
057. يا بگويد: اگر خدايم هدايت مى‏كرد، مسلما از پرهيزگاران بودم.
      أَوْ تَقُولَ لَوْ أَنَّ اللَّهَ هَدَانِي لَكُنتُ مِنَ الْمُتَّقِينَ
  
058. يا چون عذاب را ببيند بگويد: كاش مرا برگشتى بود، تا از نيكوكاران مى‏شدم.
      أَوْ تَقُولَ حِينَ تَرَى الْعَذَابَ لَوْ أَنَّ لِي كَرَّةً فَأَكُونَ مِنَ الْمُحْسِنِينَ
  
059. [به او گويند: ] آرى نشانه‏هاى من بر تو آمد، و آنها را تكذيب كردى، و تكبر ورزيدى، و از [جمله] كافران شدى.
      بَلَى قَدْ جَاءتْكَ آيَاتِي فَكَذَّبْتَ بِهَا وَاسْتَكْبَرْتَ وَكُنتَ مِنَ الْكَافِرِينَ
  
060. و روز قيامت كسانى را كه بر خدا دروغ بسته‏اند، رو سياه مى‏بينى.
      آيا جاى سركشان در جهنم نيست؟
      وَيَوْمَ الْقِيَامَةِ تَرَى الَّذِينَ كَذَبُواْ عَلَى اللَّهِ وُجُوهُهُم مُّسْوَدَّةٌ أَلَيْسَ فِي جَهَنَّمَ مَثْوًى لِّلْمُتَكَبِّرِينَ
  
061. و خدا، كسانى را كه تقوا پيشه كرده‏اند، به [پاس] كارهايى كه مايه رستگارى‏شان بوده نجات مى‏دهد.
     عذاب به آنان نمى‏رسد، و غمگين نخواهند گرديد.
      وَيُنَجِّي اللَّهُ الَّذِينَ اتَّقَوا بِمَفَازَتِهِمْ لَا يَمَسُّهُمُ السُّوءُ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ
  
062. خدا، آفريدگار هر چيزى است؛ و اوست كه بر هر چيز نگهبان است.
      اللَّهُ خَالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ وَكِيلٌ 
  
063. كليدهاى آسمان و زمين، از آن اوست؛ و كسانى كه نشانه‏هاى خدا را انكار كردند، آنانند كه زيانكارانند.
      لَهُ مَقَالِيدُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَالَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِ اللَّهِ أُوْلَئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ 
  
064. بگو اى نادانان، آيا مرا وادار مى‏كنيد كه جز خدا را بپرستم؟
      قُلْ أَفَغَيْرَ اللَّهِ تَأْمُرُونِّي أَعْبُدُ أَيُّهَا الْجَاهِلُونَ  
  
065. و قطعا به تو، و به كسانى كه پيش از تو بودند، وحى شده است:
      اگر شرك ورزى حتما كردارت تباه، و مسلما از زيانكاران خواهى شد.
      وَلَقَدْ أُوحِيَ إِلَيْكَ وَإِلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكَ لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَلَتَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ
  
066. بلكه خدا را بپرست، و از سپاسگزاران باش.
      بَلِ اللَّهَ فَاعْبُدْ وَكُن مِّنْ الشَّاكِرِينَ
  
067. و خدا را آنچنان كه بايد به بزرگى نشناخته‏اند.
      و حال آنكه، روز قيامت زمين يكسره در قبضه [قدرت] اوست، و آسمانها در پيچيده، به دست اوست.
      او منزه است، و برتر است، از آنچه [با وى] شريك مى‏گردانند.
      وَمَا قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ وَالْأَرْضُ جَمِيعًا قَبْضَتُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَالسَّماوَاتُ مَطْوِيَّاتٌ بِيَمِينِهِ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى عَمَّا يُشْرِكُونَ 
  
068. و در صور دميده مى‏شود، پس هر كه در آسمانها و هر كه در زمين است بيهوش درمى‏افتد، مگر كسى كه خدا بخواهد.
      سپس بار ديگر در آن دميده مى‏شود، و بناگاه آنان بر پاى ايستاده مى‏نگرند.
      وَنُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَمَن فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَن شَاء اللَّهُ ثُمَّ نُفِخَ فِيهِ أُخْرَى فَإِذَا هُم قِيَامٌ يَنظُرُونَ 
  
069. و زمين به نور پروردگارش روشن گردد، و كارنامه [اعمال در ميان] نهاده شود،
      و پيامبران و شاهدان را بياورند، و ميانشان به حق داورى گردد، و مورد ستم قرار نگيرند.
      وَأَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّهَا وَوُضِعَ الْكِتَابُ وَجِيءَ بِالنَّبِيِّينَ وَالشُّهَدَاء وَقُضِيَ بَيْنَهُم بِالْحَقِّ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ
  
070. و هر كسى [نتيجه] آنچه انجام داده است به تمام بيابد؛ و او به آنچه مى‏كنند داناتر است.
      وَوُفِّيَتْ كُلُّ نَفْسٍ مَّا عَمِلَتْ وَهُوَ أَعْلَمُ بِمَا يَفْعَلُونَ
  
071. و كسانى كه كافر شده‏اند، گروه گروه به سوى جهنم رانده شوند، تا چون بدان رسند درهاى آن [به رويشان] گشوده گردد،
      و نگهبانانش به آنان گويند: مگر فرستادگانى از خودتان بر شما نيامدند كه آيات پروردگارتان را بر شما بخوانند،
      و به ديدار چنين روزى شما را هشدار دهند؟
      گويند: چرا؛
      ولى فرمان عذاب بر كافران واجب آمد.
      وَسِيقَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِلَى جَهَنَّمَ زُمَرًا حَتَّى إِذَا جَاؤُوهَا فُتِحَتْ أَبْوَابُهَا وَقَالَ لَهُمْ خَزَنَتُهَا أَلَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِّنكُمْ يَتْلُونَ
      عَلَيْكُمْ آيَاتِ رَبِّكُمْ وَيُنذِرُونَكُمْ لِقَاء يَوْمِكُمْ هَذَا قَالُوا بَلَى وَلَكِنْ حَقَّتْ كَلِمَةُ الْعَذَابِ عَلَى الْكَافِرِينَ
  
072. و گفته شود: از درهاى دوزخ درآييد.
      جاودانه در آن بمانيد.
      وه چه بد [جايى] است جاى سركشان!
      قِيلَ ادْخُلُوا أَبْوَابَ جَهَنَّمَ خَالِدِينَ فِيهَا فَبِئْسَ مَثْوَى الْمُتَكَبِّرِينَ
  
073. و كسانى كه از پروردگارشان پروا داشته‏اند (از نافرمانی خدا حذر کنيد)، گروه گروه به سوى بهشت ‏سوق داده شوند.
      تا چون بدان رسند، و درهاى آن [به رويشان] گشوده گردد،
      و نگهبانان آن به ايشان گويند: سلام بر شما، خوش آمديد، در آن درآييد [و] جاودانه [بمانيد]
      وَسِيقَ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ إِلَى الْجَنَّةِ زُمَرًا حَتَّى إِذَا جَاؤُوهَا وَفُتِحَتْ أَبْوَابُهَا وَقَالَ لَهُمْ خَزَنَتُهَا سَلَامٌ عَلَيْكُمْ طِبْتُمْ فَادْخُلُوهَا خَالِدِينَ
  
074. و گويند: سپاس خدايى را، كه وعده‏اش را بر ما راست گردانيد، و سرزمين [بهشت] را به ما ميراث داد؛
      از هر جاى آن باغ [پهناور] كه بخواهيم جاى مى‏گزينيم.
      چه نيك است پاداش عمل‏ كنندگان.
      وَقَالُوا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي صَدَقَنَا وَعْدَهُ وَأَوْرَثَنَا الْأَرْضَ نَتَبَوَّأُ مِنَ الْجَنَّةِ حَيْثُ نَشَاء فَنِعْمَ أَجْرُ الْعَامِلِينَ
  
075. و فرشتگان را مى‏بينى كه پيرامون عرش، به ستايش پروردگار خود تسبيح مى‏گويند؛
      و ميانشان به حق داورى مى‏گردد، و گفته مى‏شود: سپاس ويژه پروردگار جهانيان است.
      وَتَرَى الْمَلَائِكَةَ حَافِّينَ مِنْ حَوْلِ الْعَرْشِ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَقُضِيَ بَيْنَهُم بِالْحَقِّ وَقِيلَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ
     * اين قسمت پاورقی است و قسمتی از قرآن نيست:

     1.  كسانی كه به آيات خدا ايمان نمی‌آورند خدا آنها را هدايت نمیکند و عذاب پردردی دارند. خدا كافران را هدایت نمیکند.
 

      برگشت

خداوندا، پروردگارا، سرور من، تمنا ميکنم سپاس مرا بخاطر قرآن بپذير

لطفا آدرس اين وب سايت را به ديگران بدهيد که راهنمائی افراد به راه راست ثواب بسياری دارد

www.eHolyQuran.com
Hassan Zamanzadeh