ص - ترجمه فولادوند

به نام خداوند رحمتگر مهربان
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

001. صاد.
     سوگند به قرآن پراندرز.
     ص وَالْقُرْآنِ ذِي الذِّكْرِ

002. آرى آنان كه كفر ورزيدند، در سركشى و ستيزه‏اند.
    بَلِ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي عِزَّةٍ وَشِقَاقٍ

003. چه بسيار نسلها كه پيش از ايشان هلاك كرديم، كه [ما را] به فرياد خواندند، و[لى] ديگر مجال گريز نبود.
     كَمْ أَهْلَكْنَا مِن قَبْلِهِم مِّن قَرْنٍ فَنَادَوْا وَلَاتَ حِينَ مَنَاصٍ

004. و از اينكه هشدار دهنده‏اى از خودشان برايشان آمده درشگفتند، و كافران مى گويند: اين ساحرى شياد است.
     وَعَجِبُوا أَن جَاءهُم مُّنذِرٌ مِّنْهُمْ وَقَالَ الْكَافِرُونَ هَذَا سَاحِرٌ كَذَّابٌ

005. آيا خدايان [متعدد] را خداى واحدى قرار داده؟
     اين واقعا چيز عجيبى است.
     أَجَعَلَ الْآلِهَةَ إِلَهًا وَاحِدًا إِنَّ هَذَا لَشَيْءٌ عُجَابٌ

006. و بزرگانشان روان شدند [و گفتند:] برويد و بر خدايان خود ايستادگى نماييد، كه اين امر قطعا هدف [ما] ست.
     وَانطَلَقَ الْمَلَأُ مِنْهُمْ أَنِ امْشُوا وَاصْبِرُوا عَلَى آلِهَتِكُمْ إِنَّ هَذَا لَشَيْءٌ يُرَادُ

007. [از طرفى] اين [مطلب] را، در آيين اخير [عيسوى هم] نشنيده‏ايم؛ اين [ادعا] جز دروغ ‏بافى نيست.
     مَا سَمِعْنَا بِهَذَا فِي الْمِلَّةِ الْآخِرَةِ إِنْ هَذَا إِلَّا اخْتِلَاقٌ

008. آيا از ميان ما قرآن بر او نازل شده است؟
     [نه،] بلكه آنان در باره قرآن من دودلند.
     [نه،] بلكه هنوز عذاب [مرا] نچشيده‏اند.
     أَأُنزِلَ عَلَيْهِ الذِّكْرُ مِن بَيْنِنَا بَلْ هُمْ فِي شَكٍّ مِّن ذِكْرِي بَلْ لَمَّا يَذُوقُوا عَذَابِ

009. آيا گنجينه‏هاى رحمت پروردگار ارجمند بسيار بخشنده تو، نزد ايشان است؟
    أَمْ عِندَهُمْ خَزَائِنُ رَحْمَةِ رَبِّكَ الْعَزِيزِ الْوَهَّابِ

010. آيا فرمانروايى آسمانها و زمين و آنچه ميان آن دو است، از آن ايشان است؟
     [اگر چنين است] پس [با چنگ زدن] در آن اسباب به بالا روند.
    أَمْ لَهُم مُّلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا فَلْيَرْتَقُوا فِي الْأَسْبَابِ

011. اين سپاهك دسته‏هاى دشمن در آنجا [= بدر] در هم شكستنى‏اند.
     جُندٌ مَّا هُنَالِكَ مَهْزُومٌ مِّنَ الْأَحْزَابِ

012. پيش از ايشان، قوم نوح و عاد و فرعون صاحب [عمارت و] خرگاه ها (خيمه ها) تكذيب كردند.
    كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَعَادٌ وَفِرْعَوْنُ ذُو الْأَوْتَادِ

013. و ثمود و قوم لوط و اصحاب ايكه [نيز به تكذيب پرداختند]، آنها دسته‏هاى مخالف بودند.
    وَثَمُودُ وَقَوْمُ لُوطٍ وَأَصْحَابُ الأَيْكَةِ أُوْلَئِكَ الْأَحْزَابُ

014. هيچ كدام نبودند كه پيامبران [ما] را تكذيب نكنند؛ پس عقوبت [من بر آنان] سزاوار آمد.
     إِن كُلٌّ إِلَّا كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ عِقَابِ

015. و اينان جز يك فرياد را انتظار نمى‏ برند، كه هيچ [مجال] سر خاراندنى در آن نيست.
    وَمَا يَنظُرُ هَؤُلَاء إِلَّا صَيْحَةً وَاحِدَةً مَّا لَهَا مِن فَوَاقٍ

016. و گفتند: پروردگارا، پيش از [رسيدن] روز حساب، بهره ما را [از عذاب] به شتاب به ما بده.
    وَقَالُوا رَبَّنَا عَجِّل لَّنَا قِطَّنَا قَبْلَ يَوْمِ الْحِسَابِ

017. بر آنچه مى‏گويند صبر كن.
     و داوود بنده ما را كه داراى امكانات [متعدد] بود به ياد آور؛ آرى او بسيار بازگشت‏ كننده [به سوى خدا] بود.
    اصْبِرْ عَلَى مَا يَقُولُونَ وَاذْكُرْ عَبْدَنَا دَاوُودَ ذَا الْأَيْدِ إِنَّهُ أَوَّابٌ

018. ما كوهها را با او مسخر ساختيم (مسخر او ساختيم)، [كه] شامگاهان و بامدادان خداوند را نيايش مى‏كردند.
      إِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبَالَ مَعَهُ يُسَبِّحْنَ بِالْعَشِيِّ وَالْإِشْرَاقِ

019. و پرندگان را از هر سو [بر او] گرد [آورديم]؛
     همگى [به نواى دلنوازش] به سوى او، بازگشت‏ كننده [و خدا را ستايشگر] بودند.
     وَالطَّيْرَ مَحْشُورَةً كُلٌّ لَّهُ أَوَّابٌ

020. و پادشاهيش را استوار كرديم، و او را حكمت و كلام فيصله (کلام قاطع) ‏دهنده عطا كرديم.
    وَشَدَدْنَا مُلْكَهُ وَآتَيْنَاهُ الْحِكْمَةَ وَفَصْلَ الْخِطَابِ

021. و آيا خبر داد خواهان، چون از نمازخانه [او] بالا رفتند، به تو رسيد؟
    وَهَلْ أَتَاكَ نَبَأُ الْخَصْمِ إِذْ تَسَوَّرُوا الْمِحْرَابَ

022. وقتى [به طور ناگهانى] بر داوود درآمدند، و او از آنان به هراس افتاد،
      گفتند: مترس [ما] دو مدعى [هستيم] كه يكى از ما بر ديگرى تجاوز كرده؛
     پس ميان ما به حق داورى كن، و از حق دور مشو، و ما را به راه راست راهبر باش.
      إِذْ دَخَلُوا عَلَى دَاوُودَ فَفَزِعَ مِنْهُمْ قَالُوا لَا تَخَفْ خَصْمَانِ بَغَى بَعْضُنَا
      عَلَى بَعْضٍ فَاحْكُم بَيْنَنَا بِالْحَقِّ وَلَا تُشْطِطْ وَاهْدِنَا إِلَى سَوَاء الصِّرَاطِ

023. اين [شخص] برادر من است.
     او را نود و نه ميش، و مرا يك ميش است؛ و مى‏گويد: آن را به من بسپار، و در سخنورى بر من غالب آمده است.
      إِنَّ هَذَا أَخِي لَهُ تِسْعٌ وَتِسْعُونَ نَعْجَةً وَلِيَ نَعْجَةٌ وَاحِدَةٌ فَقَالَ أَكْفِلْنِيهَا وَعَزَّنِي فِي الْخِطَابِ

024. [داوود] گفت: قطعا او در مطالبه ميش تو [اضافه] بر ميش‏هاى خودش، بر تو ستم كرده،
      و در حقيقت، بسيارى از شريكان به همديگر ستم روا مى‏دارند،
     به استثناى كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‏اند، و اينها بس اندكند؛
     و داوود دانست كه ما او را آزمايش كرده‏ايم.
     پس، از پروردگارش آمرزش خواست، و به رو درافتاد، و توبه كرد.
    قَالَ لَقَدْ ظَلَمَكَ بِسُؤَالِ نَعْجَتِكَ إِلَى نِعَاجِهِ وَإِنَّ كَثِيرًا مِّنْ الْخُلَطَاء لَيَبْغِي بَعْضُهُمْ
      عَلَى بَعْضٍ إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَقَلِيلٌ مَّا هُمْ وَظَنَّ دَاوُودُ أَنَّمَا فَتَنَّاهُ فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهُ وَخَرَّ رَاكِعًا وَأَنَابَ

025. و بر او اين [ماجرا] را بخشوديم، و در حقيقت، براى او پيش ما تقرب و فرجامى خوش خواهد بود.
     فَغَفَرْنَا لَهُ ذَلِكَ وَإِنَّ لَهُ عِندَنَا لَزُلْفَى وَحُسْنَ مَآبٍ

026. اى داوود، ما تو را در زمين خليفه [و جانشين] گردانيديم؛ پس ميان مردم به حق داورى كن،
     و زنهار از هوس پيروى مكن كه تو را از راه خدا به در كند.
     در حقيقت كسانى كه از راه خدا به در مى‏روند، به [سزاى] آنكه روز حساب را فراموش كرده‏اند، عذابى سخت ‏خواهند داشت.
     يَا دَاوُودُ إِنَّا جَعَلْنَاكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ فَاحْكُم بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوَى فَيُضِلَّكَ
      عَن سَبِيلِ اللَّهِ إِنَّ الَّذِينَ يَضِلُّونَ عَن سَبِيلِ اللَّهِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ بِمَا نَسُوا يَوْمَ الْحِسَابِ ﴿26﴾

027. و آسمان، و زمين، و آنچه را كه ميان اين دو است، به باطل نيافريديم.
     اين گمان كسانى است كه كافر شده [و حق‏ پوشى كرده]اند، پس واى از آتش بر كسانى كه كافر شده‏اند.
      وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاء وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا بَاطِلًا ذَلِكَ ظَنُّ الَّذِينَ كَفَرُوا فَوَيْلٌ لِّلَّذِينَ كَفَرُوا مِنَ النَّارِ

028. يا [مگر] كسانى را كه گرويده و كارهاى شايسته كرده‏اند،
      چون مفسدان در زمين مى‏گردانيم، يا پرهيزگاران را چون پليد كاران قرار مى‏دهيم؟
    أَمْ نَجْعَلُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ كَالْمُفْسِدِينَ فِي الْأَرْضِ أَمْ نَجْعَلُ الْمُتَّقِينَ كَالْفُجَّارِ

029. [اين] كتابى مبارك است كه آن را به سوى تو نازل كرده‏ايم، تا در [باره] آيات آن بينديشند، و خردمندان پند گيرند.
     كِتَابٌ أَنزَلْنَاهُ إِلَيْكَ مُبَارَكٌ لِّيَدَّبَّرُوا آيَاتِهِ وَلِيَتَذَكَّرَ أُوْلُوا الْأَلْبَابِ

030. و سليمان را به داوود بخشيديم، چه نيكو بنده‏اى؟
     به راستى او توبه ‏كار [و ستايشگر] بود.
     وَوَهَبْنَا لِدَاوُودَ سُلَيْمَانَ نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ

031. هنگامى كه [طرف] غروب اسبهاى اصيل را بر او عرضه كردند،
    إِذْ عُرِضَ عَلَيْهِ بِالْعَشِيِّ الصَّافِنَاتُ الْجِيَادُ

032. [سليمان] گفت واقعا من دوستى اسبان را بر ياد پروردگارم ترجيح دادم تا [هنگام نماز گذشت و خورشيد] در پس حجاب ظلمت ‏شد.
    فَقَالَ إِنِّي أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَن ذِكْرِ رَبِّي حَتَّى تَوَارَتْ بِالْحِجَابِ

033. [گفت: اسبها] را نزد من باز آوريد.
     پس شروع كرد به دست كشيدن بر ساقها و گردن آنها [و سرانجام وقف كردن آنها در راه خدا].
    رُدُّوهَا عَلَيَّ فَطَفِقَ مَسْحًا بِالسُّوقِ وَالْأَعْنَاقِ

034. و قطعا سليمان را آزموديم، و بر تخت او جسدى بيفكنديم؛ پس به توبه باز آمد.
      وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمَانَ وَأَلْقَيْنَا عَلَى كُرْسِيِّهِ جَسَدًا ثُمَّ أَنَابَ

035. گفت: پروردگارا، مرا ببخش و ملكى به من ارزانى دار كه هيچ كس را پس از من سزاوار نباشد،
     در حقيقت تويى كه خود بسيار بخشنده‏اى.
    قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِي وَهَبْ لِي مُلْكًا لَّا يَنبَغِي لِأَحَدٍ مِّنْ بَعْدِي إِنَّكَ أَنتَ الْوَهَّابُ

036. پس باد را در اختيار او قرار داديم، كه هر جا تصميم مى‏گرفت به فرمان او نرم روان مى‏شد.
    فَسَخَّرْنَا لَهُ الرِّيحَ تَجْرِي بِأَمْرِهِ رُخَاء حَيْثُ أَصَابَ

037. و شيطانها را [از] بنا و غواص،
    وَالشَّيَاطِينَ كُلَّ بَنَّاء وَغَوَّاصٍ

038. تا [وحشيان] ديگر را كه جفت جفت با زنجيرها به هم بسته بودند [تحت فرمانش درآورديم].
    وَآخَرِينَ مُقَرَّنِينَ فِي الْأَصْفَادِ

039. [گفتيم] اين بخشش ماست [آن را] بى‏شمار ببخش، يا نگاه دار.
      هَذَا عَطَاؤُنَا فَامْنُنْ أَوْ أَمْسِكْ بِغَيْرِ حِسَابٍ

040. و قطعا براى او در پيشگاه ما، تقرب و فرجام نيكوست.
      وَإِنَّ لَهُ عِندَنَا لَزُلْفَى وَحُسْنَ مَآبٍ

041. و بنده ما ايوب را به ياد آور، آنگاه كه پروردگارش را ندا داد كه: شيطان مرا به رنج و عذاب مبتلا كرد.
    وَاذْكُرْ عَبْدَنَا أَيُّوبَ إِذْ نَادَى رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الشَّيْطَانُ بِنُصْبٍ وَعَذَابٍ

042. [به او گفتيم: ] با پاى خود [به زمين] بكوب، اينك اين چشمه ‏سارى است ‏سرد و آشاميدنى.
      ارْكُضْ بِرِجْلِكَ هَذَا مُغْتَسَلٌ بَارِدٌ وَشَرَابٌ

043. و [مجددا] كسانش را، و نظاير آنها را همراه آنها، به او بخشيديم، تا رحمتى از جانب ما و عبرتى براى خردمندان باشد.
     وَوَهَبْنَا لَهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُم مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنَّا وَذِكْرَى لِأُوْلِي الْأَلْبَابِ

044. [و به او گفتيم] يك بسته تركه به دستت برگير و [همسرت را] با آن بزن، و سوگند مشكن.
     ما او را شكيبا يافتيم.
     چه نيكو بنده‏اى!
     به راستى او توبه ‏كار بود.
    وَخُذْ بِيَدِكَ ضِغْثًا فَاضْرِب بِّهِ وَلَا تَحْنَثْ إِنَّا وَجَدْنَاهُ صَابِرًا نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ

045. و بندگان ما ابراهيم و اسحاق و يعقوب را كه نيرومند و ديده‏ ور بودند به يادآور.
     وَاذْكُرْ عِبَادَنَا إبْرَاهِيمَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ أُوْلِي الْأَيْدِي وَالْأَبْصَارِ

046. ما آنان را، با موهبت ويژه‏اى، كه يادآورى آن سراى (آخرت) بود، خالص گردانيديم.
    إِنَّا أَخْلَصْنَاهُم بِخَالِصَةٍ ذِكْرَى الدَّارِ

047. و آنان در پيشگاه ما، جدا (واقعا) از برگزيدگان نيكانند.
      وَإِنَّهُمْ عِندَنَا لَمِنَ الْمُصْطَفَيْنَ الْأَخْيَارِ

048. و اسماعيل و يسع و ذوالكفل را به ياد آور، [كه] همه از نيكانند.
      وَاذْكُرْ إِسْمَاعِيلَ وَالْيَسَعَ وَذَا الْكِفْلِ وَكُلٌّ مِّنْ الْأَخْيَارِ

049. اين ياد كردى است، و قطعا براى پرهيزگاران فرجامى نيك است.
    هَذَا ذِكْرٌ وَإِنَّ لِلْمُتَّقِينَ لَحُسْنَ مَآبٍ

050. باغهاى هميشگى، در حالى كه درهاى [آنها] برايشان گشوده ‏است.
     جَنَّاتِ عَدْنٍ مُّفَتَّحَةً لَّهُمُ الْأَبْوَابُ

051. در آنجا تكيه مى‏زنند، [و] ميوه‏هاى فراوان و نوشيدنى در آنجا طلب مى‏كنند.
      مُتَّكِئِينَ فِيهَا يَدْعُونَ فِيهَا بِفَاكِهَةٍ كَثِيرَةٍ وَشَرَابٍ

052. و نزدشان [دلبران] فروهشته ‏نگاه همسال است.
    وَعِندَهُمْ قَاصِرَاتُ الطَّرْفِ أَتْرَابٌ

053. اين است آنچه براى روز حساب به شما وعده داده مى‏شد.
      هَذَا مَا تُوعَدُونَ لِيَوْمِ الْحِسَابِ

054. [مى‏گويند:] در حقيقت، اين روزى ماست و آن را پايانى نيست.
    إِنَّ هَذَا لَرِزْقُنَا مَا لَهُ مِن نَّفَادٍ

055. اين است [حال بهشتيان]، و [اما] براى طغيانگران واقعا بد فرجامى است.
    هَذَا وَإِنَّ لِلطَّاغِينَ لَشَرَّ مَآبٍ

056. به جهنم درمى‏آيند، و چه بد آرامگاهى است.
    جَهَنَّمَ يَصْلَوْنَهَا فَبِئْسَ الْمِهَادُ

057. اين جوشاب و چركاب است، بايد آن را بچشند.
    هَذَا فَلْيَذُوقُوهُ حَمِيمٌ وَغَسَّاقٌ

058. و از همين گونه، انواع ديگر [عذابها].
      وَآخَرُ مِن شَكْلِهِ أَزْوَاجٌ

059. اينها گروهى‏اند كه با شما به اجبار [در آتش] درمى‏آيند. بدا به حال آنها، زيرا آنان داخل آتش مى‏شوند.
    هَذَا فَوْجٌ مُّقْتَحِمٌ مَّعَكُمْ لَا مَرْحَبًا بِهِمْ إِنَّهُمْ صَالُوا النَّارِ

060. [به رؤساى خود] مى‏گويند: بلكه بر خود شما خوش مباد!
     اين [عذاب] را شما خود براى ما از پيش فراهم آورديد، و چه بد قرارگاهى است.
    قَالُوا بَلْ أَنتُمْ لَا مَرْحَبًا بِكُمْ أَنتُمْ قَدَّمْتُمُوهُ لَنَا فَبِئْسَ الْقَرَارُ

061. مى‏گويند: پروردگارا، هر كس اين [عذاب] را از پيش براى ما فراهم آورده، عذاب او را در آتش دو چندان كن.
      قَالُوا رَبَّنَا مَن قَدَّمَ لَنَا هَذَا فَزِدْهُ عَذَابًا ضِعْفًا فِي النَّارِ

062. و مى‏گويند: ما را چه شده است كه مردانى را كه ما آنان را از [زمره] اشرار مى‏شمرديم نمى‏بينيم؟
    وَقَالُوا مَا لَنَا لَا نَرَى رِجَالًا كُنَّا نَعُدُّهُم مِّنَ الْأَشْرَارِ

063. آيا آنان را [در دنيا] به ريشخند مى‏گرفتيم، يا چشمها[ى ما] بر آنها نمى‏افتد؟
    أَتَّخَذْنَاهُمْ سِخْرِيًّا أَمْ زَاغَتْ عَنْهُمُ الْأَبْصَارُ

064. اين مجادله اهل آتش، قطعا راست است.
    إِنَّ ذَلِكَ لَحَقٌّ تَخَاصُمُ أَهْلِ النَّارِ

065. بگو: من فقط هشداردهنده‏اى هستم، و جز خداى يگانه قهار معبودى ديگر نيست.
      قُلْ إِنَّمَا أَنَا مُنذِرٌ وَمَا مِنْ إِلَهٍ إِلَّا اللَّهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ

066. پروردگار آسمانها و زمين و آنچه ميان آن دو است؛ همان شكست‏ ناپذير آمرزنده.
    رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا الْعَزِيزُ الْغَفَّارُ

067. بگو اين خبرى بزرگ است،
     قُلْ هُوَ نَبَأٌ عَظِيمٌ

068. [كه] شما از آن روى برمى‏تابيد.
    أَنتُمْ عَنْهُ مُعْرِضُونَ

069. مرا در باره ملاء اعلى (گروه بالا، فرشتهگان) هيچ دانشى نبود، آنگاه كه مجادله مى‏كردند.
    مَا كَانَ لِي مِنْ عِلْمٍ بِالْمَلَإِ الْأَعْلَى إِذْ يَخْتَصِمُونَ

070. به من هيچ [چيز] وحى نمى‏شود، جز اينكه من هشدار دهنده‏اى آشكارم.
    إِن يُوحَى إِلَيَّ إِلَّا أَنَّمَا أَنَا نَذِيرٌ مُّبِينٌ

071. آنگاه كه پروردگارت به فرشتگان گفت: من بشرى را از گل خواهم آفريد.
    إِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلَائِكَةِ إِنِّي خَالِقٌ بَشَرًا مِن طِينٍ

072. پس چون او را [كاملا] درست كردم، و از روح خويش در آن دميدم، سجده‏ كنان براى او [به خاك] بيفتيد.
      فَإِذَا سَوَّيْتُهُ وَنَفَخْتُ فِيهِ مِن رُّوحِي فَقَعُوا لَهُ سَاجِدِينَ

073. پس همه فرشتگان يكسره سجده كردند،
      فَسَجَدَ الْمَلَائِكَةُ كُلُّهُمْ أَجْمَعُونَ

074. مگر ابليس، [كه] تكبر نمود، و از كافران شد.
    إِلَّا إِبْلِيسَ اسْتَكْبَرَ وَكَانَ مِنْ الْكَافِرِينَ

075. فرمود: اى ابليس، چه چيز تو را مانع شد كه براى چيزى كه به دستان قدرت خويش خلق كردم سجده آورى؟
     آيا تكبر نمودى، يا از [جمله] برترى‏ جويانى؟
      قَالَ يَا إِبْلِيسُ مَا مَنَعَكَ أَن تَسْجُدَ لِمَا خَلَقْتُ بِيَدَيَّ أَسْتَكْبَرْتَ أَمْ كُنتَ مِنَ الْعَالِينَ

076. گفت: من از او بهترم؛ مرا از آتش آفريده‏اى و او را از گل آفريده‏اى.
    قَالَ أَنَا خَيْرٌ مِّنْهُ خَلَقْتَنِي مِن نَّارٍ وَخَلَقْتَهُ مِن طِينٍ

077. فرمود: پس از آن [مقام] بيرون شو، كه تو رانده‏اى.
    قَالَ فَاخْرُجْ مِنْهَا فَإِنَّكَ رَجِيمٌ

078. و تا روز جزا، لعنت من بر تو باد.
    وَإِنَّ عَلَيْكَ لَعْنَتِي إِلَى يَوْمِ الدِّينِ

079. گفت: پروردگارا، پس مرا تا روزى كه برانگيخته مى‏شوند مهلت ده.
     قَالَ رَبِّ فَأَنظِرْنِي إِلَى يَوْمِ يُبْعَثُونَ

080. فرمود در حقيقت تو از مهلت‏ يافتگانى،
      قَالَ فَإِنَّكَ مِنَ الْمُنظَرِينَ

081. تا روز معين معلوم.
    إِلَى يَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ

082. [شيطان] گفت: پس به عزت تو سوگند كه همگى را جدا (واقعا) از راه به در مى‏برم،
    قَالَ فَبِعِزَّتِكَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ

083. مگر آن بندگان پاكدل تو را.
    إِلَّا عِبَادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ

084. فرمود: حق [از من] است و حق را مى‏گويم.
    قَالَ فَالْحَقُّ وَالْحَقَّ أَقُولُ

085. هرآينه جهنم را از تو و از هر كس از آنان كه تو را پيروى كند، از همگى‏شان، خواهم انباشت.
     لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنكَ وَمِمَّن تَبِعَكَ مِنْهُمْ أَجْمَعِينَ

086. بگو: مزدى بر اين [رسالت] از شما طلب نمى‏كنم، و من از كسانى نيستم كه چيزى از خود بسازم و به خدا نسبت دهم.
    قُلْ مَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ وَمَا أَنَا مِنَ الْمُتَكَلِّفِينَ

087. اين [قرآن] جز پندى براى جهانيان نيست.
    إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعَالَمِينَ

088. و قطعا پس از چندى خبر آن را خواهيد دانست.
    وَلَتَعْلَمُنَّ نَبَأَهُ بَعْدَ حِينٍ