صافات - ترجمه فولادوند

به نام خداوند رحمتگر مهربان
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

001. سوگند به صف بستگان، كه صفى [با شكوه] بسته‏اند،
     وَالصَّافَّاتِ صَفًّا

002. و به زجركنندگان، كه به سختى زجر مى‏كنند،
     فَالزَّاجِرَاتِ زَجْرًا

003. و به تلاوت‏ كنندگان [آيات الهى]،
     فَالتَّالِيَاتِ ذِكْرًا

004. كه قطعا معبود شما يگانه است.
      إِنَّ إِلَهَكُمْ لَوَاحِدٌ

005. پروردگار آسمانها و زمين، و آنچه ميان آن دو است، و پروردگار خاورها.
    رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا وَرَبُّ الْمَشَارِقِ

006. ما آسمان اين دنيا را به زيور اختران آراستيم.
     إِنَّا زَيَّنَّا السَّمَاء الدُّنْيَا بِزِينَةٍ الْكَوَاكِبِ

007. و [آن را] از هر شيطان سركشى نگاه داشتيم.
     وَحِفْظًا مِّن كُلِّ شَيْطَانٍ مَّارِدٍ

008. [به طورى كه] نمى‏توانند به انبوه [فرشتگان] عالم بالا گوش فرا دهند، و از هر سوى پرتاب مى‏شوند.
    لَا يَسَّمَّعُونَ إِلَى الْمَلَإِ الْأَعْلَى وَيُقْذَفُونَ مِن كُلِّ جَانِبٍ

009. با شدت به دور رانده مى‏شوند، و برايشان عذابى دايم است.
    دُحُورًا وَلَهُمْ عَذَابٌ وَاصِبٌ

010. مگر كسى كه [از سخن بالاييان] يكباره استراق سمع كند، كه شهابى شكافنده از پى او مى‏تازد.
     إِلَّا مَنْ خَطِفَ الْخَطْفَةَ فَأَتْبَعَهُ شِهَابٌ ثَاقِبٌ

011. پس، [از كافران] بپرس: آيا ايشان [از نظر] آفرينش سخت ‏ترند، يا كسانى كه [در آسمانها] خلق كرديم؟
      ما آنان را از گلى چسبنده پديد آورديم.
      فَاسْتَفْتِهِمْ أَهُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَم مَّنْ خَلَقْنَا إِنَّا خَلَقْنَاهُم مِّن طِينٍ لَّازِبٍ

012. بلكه عجب مى‏دارى، و [آنها] ريشخند مى‏كنند.
    بَلْ عَجِبْتَ وَيَسْخَرُونَ

013. و چون پند داده شوند عبرت نمى‏گيرند.
    وَإِذَا ذُكِّرُوا لَا يَذْكُرُونَ

014. و چون آيتى ببينند، به ريشخند مى‏پردازند.
    وَإِذَا رَأَوْا آيَةً يَسْتَسْخِرُونَ

015. و مى‏گويند: اين جز سحرى آشكار نيست.
     وَقَالُوا إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ مُّبِينٌ

016. آيا چون مرديم و خاك و استخوانهاى [خرد] گرديديم، آيا راستى برانگيخته مى‏شويم؟
     أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَئِنَّا لَمَبْعُوثُونَ

017. و همين طور پدران اوليه ما؟!
      أَوَآبَاؤُنَا الْأَوَّلُونَ

018. بگو: آرى، در حالى كه شما خواريد.
      قُلْ نَعَمْ وَأَنتُمْ دَاخِرُونَ

019. و آن تنها يك فرياد است و بس، و بناگاه آنان به تماشا خيزند.
     فَإِنَّمَا هِيَ زَجْرَةٌ وَاحِدَةٌ فَإِذَا هُمْ يَنظُرُونَ

020. و مى‏گويند: اى واى بر ما، اين است روز جزا.
    وَقَالُوا يَا وَيْلَنَا هَذَا يَوْمُ الدِّينِ

021. اين است همان روز داورى كه آن را تكذيب مى‏كرديد.
    هَذَا يَوْمُ الْفَصْلِ الَّذِي كُنتُمْ بِهِ تُكَذِّبُونَ

022. كسانى را كه ستم كرده‏اند، با هم رديفانشان و آنچه غير از خدا مى‏پرستيده‏اند،
     احْشُرُوا الَّذِينَ ظَلَمُوا وَأَزْوَاجَهُمْ وَمَا كَانُوا يَعْبُدُونَ

023. گرد آوريد، و به سوى راه جهنم رهبرى‏شان كنيد.
     مِن دُونِ اللَّهِ فَاهْدُوهُمْ إِلَى صِرَاطِ الْجَحِيمِ

024. و بازداشتشان نماييد كه آنها مسؤولند.
     وَقِفُوهُمْ إِنَّهُم مَّسْئُولُونَ

025. شما را چه شده است، كه همديگر را يارى نمى‏كنيد؟!
    مَا لَكُمْ لَا تَنَاصَرُونَ

026. [نه،] بلكه امروز آنان از در تسليم درآمدگانند.
      بَلْ هُمُ الْيَوْمَ مُسْتَسْلِمُونَ

027. و بعضى روى به بعضى ديگر مى‏آورند [و] از يكديگر مى‏پرسند.
      وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ يَتَسَاءلُونَ

028. [و] مى‏گويند: شما [ظاهرا] از در راستى با ما درمى‏آمديد [و خود را حق به جانب مى‏نموديد].
     قَالُوا إِنَّكُمْ كُنتُمْ تَأْتُونَنَا عَنِ الْيَمِينِ

029. [متهمان] مى‏گويند: [نه،] بلكه با ايمان نبوديد.
    قَالُوا بَل لَّمْ تَكُونُوا مُؤْمِنِينَ

030. و ما را بر شما هيچ تسلطى نبود، بلكه خودتان سركش بوديد.
      وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيْكُم مِّن سُلْطَانٍ بَلْ كُنتُمْ قَوْمًا طَاغِينَ

031. پس فرمان پروردگارمان بر ما سزاوار آمد؛ ما واقعا بايد [عذاب را] بچشيم.
      فَحَقَّ عَلَيْنَا قَوْلُ رَبِّنَا إِنَّا لَذَائِقُونَ

032. و شما را گمراه كرديم، زيرا خودمان گمراه بوديم.
    فَأَغْوَيْنَاكُمْ إِنَّا كُنَّا غَاوِينَ

033. پس در حقيقت، آنان در آن روز در عذاب شريك يكديگرند.
    فَإِنَّهُمْ يَوْمَئِذٍ فِي الْعَذَابِ مُشْتَرِكُونَ

034. [آرى،] ما با مجرمان چنين رفتار مى‏كنيم.
     إِنَّا كَذَلِكَ نَفْعَلُ بِالْمُجْرِمِينَ

035. چرا كه آنان بودند كه وقتى به ايشان گفته مى‏شد: خدايى جز خداى يگانه نيست، تكبر مى‏ورزيدند.
     إِنَّهُمْ كَانُوا إِذَا قِيلَ لَهُمْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ يَسْتَكْبِرُونَ

036. و مى‏گفتند: آيا ما براى شاعرى ديوانه دست از خدايانمان برداريم؟
     وَيَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُوا آلِهَتِنَا لِشَاعِرٍ مَّجْنُونٍ

037. ولى نه، [او] حقيقت را آورده، و فرستادگان را تصديق كرده است.
     بَلْ جَاء بِالْحَقِّ وَصَدَّقَ الْمُرْسَلِينَ

038. در واقع شما، عذاب پر درد را خواهيد چشيد.
    إِنَّكُمْ لَذَائِقُو الْعَذَابِ الْأَلِيمِ

039. و جز آنچه مى‏كرديد جزا نمى‏يابيد.
      وَمَا تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ

040. مگر بندگان پاكدل خدا.
      إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ

041. آنان روزى معين خواهند داشت.
     أُوْلَئِكَ لَهُمْ رِزْقٌ مَّعْلُومٌ

042. [انواع] ميوه‏ها، و آنان مورد احترام خواهند بود.
    فَوَاكِهُ وَهُم مُّكْرَمُونَ

043. در باغهاى پر نعمت.
    فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ

044. بر سريرها (تخت ها) در برابر همديگر [مى‏نشينند].
   عَلَى سُرُرٍ مُّتَقَابِلِينَ

045. با جامى از باده ناب، پيرامونشان به گردش درمى‏آيند.
    يُطَافُ عَلَيْهِم بِكَأْسٍ مِن مَّعِينٍ

046. [باده‏اى] سخت ‏سپيد كه نوشندگان را لذتى [خاص] مى‏دهد.
    بَيْضَاء لَذَّةٍ لِّلشَّارِبِينَ

047. نه در آن فساد عقل است، و نه ايشان از آن به بدمستى [و فرسودگى] مى‏افتند.
      لَا فِيهَا غَوْلٌ وَلَا هُمْ عَنْهَا يُنزَفُونَ

048. و نزدشان [دلبرانى] فروهشته ‏نگاه و فراخ ‏ديده باشند.
    وَعِنْدَهُمْ قَاصِرَاتُ الطَّرْفِ عِينٌ

049. [از شدت سپيدى] گويى تخم شتر مرغ [زير پر] ند.
     كَأَنَّهُنَّ بَيْضٌ مَّكْنُونٌ

050. پس برخى‏ شان به برخى روى نموده، و از همديگر پرس ‏وجو مى‏كنند.
    فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ يَتَسَاءلُونَ

051. گوينده‏اى از آنان مى‏گويد: راستى من [در دنيا] همنشينى داشتم،
    قَالَ قَائِلٌ مِّنْهُمْ إِنِّي كَانَ لِي قَرِينٌ

052. [كه به من] مى‏گفت: آيا واقعا تو از باور دارندگانى؟
     يَقُولُ أَئِنَّكَ لَمِنْ الْمُصَدِّقِينَ

053. آيا وقتى مرديم و خاك و [مشتى] استخوان شديم، آيا واقعا جزا مى‏يابيم؟
    أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَئِنَّا لَمَدِينُونَ

054. [مؤمن] مى‏پرسد: آيا شما اطلاع داريد [كجاست]؟
    قَالَ هَلْ أَنتُم مُّطَّلِعُونَ

055. پس اطلاع حاصل مى‏كند، و او را در ميان آتش مى‏بيند.
     فَاطَّلَعَ فَرَآهُ فِي سَوَاء الْجَحِيمِ

056. [و] مى‏گويد: به خدا سوگند، چيزى نمانده بود كه تو مرا به هلاكت اندازى.
    قَالَ تَاللَّهِ إِنْ كِدتَّ لَتُرْدِينِ

057. و اگر رحمت پروردگارم نبود، هرآينه من [نيز] از احضارشدگان بودم.
    وَلَوْلَا نِعْمَةُ رَبِّي لَكُنتُ مِنَ الْمُحْضَرِينَ

058. [و از روى شوق مى‏گويد:] آيا ديگر روى مرگ نمى‏بينيم،
    أَفَمَا نَحْنُ بِمَيِّتِينَ

059. جز همان مرگ نخستين خود؟ و ما هرگز عذاب نخواهيم شد؟!
      إِلَّا مَوْتَتَنَا الْأُولَى وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ

060. راستى كه اين، همان كاميابى بزرگ است.
    إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ

061. براى چنين [پاداشى] بايد كوشندگان بكوشند.
      لِمِثْلِ هَذَا فَلْيَعْمَلْ الْعَامِلُونَ

062. آيا از نظر پذيرايى اين بهتر است‏ يا درخت زقوم؟!
    أَذَلِكَ خَيْرٌ نُّزُلًا أَمْ شَجَرَةُ الزَّقُّومِ

063. در حقيقت، ما آن را براى ستمگران [مايه آزمايش و] عذابى گردانيديم.
    إِنَّا جَعَلْنَاهَا فِتْنَةً لِّلظَّالِمِينَ

064. آن درختى است كه از قعر آتش سوزان مى‏رويد؛
      إِنَّهَا شَجَرَةٌ تَخْرُجُ فِي أَصْلِ الْجَحِيمِ

065. ميوه‏اش گويى چون كله‏هاى شياطين است.
    طَلْعُهَا كَأَنَّهُ رُؤُوسُ الشَّيَاطِينِ

066. پس [دوزخيان] حتما از آن مى‏خورند و شكمها را از آن پر مى‏كنند،
    فَإِنَّهُمْ لَآكِلُونَ مِنْهَا فَمَالِؤُونَ مِنْهَا الْبُطُونَ

067. سپس ايشان را بر سر آن، آميغى (مخلوطی) از آب جوشان است؛
     ثُمَّ إِنَّ لَهُمْ عَلَيْهَا لَشَوْبًا مِّنْ حَمِيمٍ

068. آنگاه بازگشتشان بى‏گمان به سوى دوزخ است.
    ثُمَّ إِنَّ مَرْجِعَهُمْ لَإِلَى الْجَحِيمِ

069. آنها پدران خود را گمراه يافتند،
     إِنَّهُمْ أَلْفَوْا آبَاءهُمْ ضَالِّينَ

070. پس ايشان به دنبال آنها مى‏شتابند.
     فَهُمْ عَلَى آثَارِهِمْ يُهْرَعُونَ

071. و قطعا پيش از آنها، بيشتر پيشينيان به گمراهى افتادند.
    وَلَقَدْ ضَلَّ قَبْلَهُمْ أَكْثَرُ الْأَوَّلِينَ

072. و حال آنكه مسلما در ميانشان هشدار دهندگانى فرستاديم.
    وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا فِيهِم مُّنذِرِينَ

073. پس ببين فرجام هشدار داده‏شدگان چگونه بود.
     فَانظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُنذَرِينَ

074. به استثناى بندگان پاكدل خدا.
    إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ

075. و نوح، ما را ندا داد، و چه نيك اجابت‏ كننده بوديم.
    وَلَقَدْ نَادَانَا نُوحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِيبُونَ

076. و او و كسانش را از اندوه بزرگ رهانيديم.
      وَنَجَّيْنَاهُ وَأَهْلَهُ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ

077. و [تنها] نسل او را باقى گذاشتيم.
    وَجَعَلْنَا ذُرِّيَّتَهُ هُمْ الْبَاقِينَ

078. و در ميان آيندگان، [آوازه نيك] او را بر جاى گذاشتيم.
    وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ

079. درود بر نوح در ميان جهانيان.
    سَلَامٌ عَلَى نُوحٍ فِي الْعَالَمِينَ

080. ما اين گونه نيكوكاران را پاداش مى‏دهيم.
   إِنَّا كَذَلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ

081. به راستى، او از بندگان مؤمن ما بود.
      إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ

082. سپس ديگران را غرق كرديم.
     ثُمَّ أَغْرَقْنَا الْآخَرِينَ

083. و بى‏گمان ابراهيم از پيروان اوست.
    وَإِنَّ مِن شِيعَتِهِ لَإِبْرَاهِيمَ

084. آنگاه كه با دلى پاك به [پيشگاه] پروردگارش آمد.
    إِذْ جَاء رَبَّهُ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ

085. چون به پدر[خوانده] و قوم خود گفت: چه مى‏پرستيد؟
    إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِ مَاذَا تَعْبُدُونَ

086. آيا غير از خدا، به دروغ، خدايانى [ديگر] مى‏خواهيد؟!
    أَئِفْكًا آلِهَةً دُونَ اللَّهِ تُرِيدُونَ

087. پس گمانتان به پروردگار جهانهان چيست؟
     فَمَا ظَنُّكُم بِرَبِّ الْعَالَمِينَ

088. پس نظرى به ستارگان افكند،
     فَنَظَرَ نَظْرَةً فِي النُّجُومِ

089. و گفت: من كسالت دارم.
    فَقَالَ إِنِّي سَقِيمٌ

090. پس پشت‏ كنان از او روى برتافتند.
     فَتَوَلَّوْا عَنْهُ مُدْبِرِينَ

091. تا نهانى به سوى خدايانشان رفت، و [به ريشخند] گفت: آيا غذا نمى‏خوريد؟
     فَرَاغَ إِلَى آلِهَتِهِمْ فَقَالَ أَلَا تَأْكُلُونَ

092. شما را چه شده كه سخن نمى‏گوييد؟!
     مَا لَكُمْ لَا تَنطِقُونَ

093. پس با دست راست بر سر آنها زدن گرفت.
     فَرَاغَ عَلَيْهِمْ ضَرْبًا بِالْيَمِينِ

094. تا دوان دوان سوى او روى‏آور شدند.
    فَأَقْبَلُوا إِلَيْهِ يَزِفُّونَ

095. [ابراهيم] گفت: آيا آنچه را مى‏تراشيد، مى‏پرستيد؟
      قَالَ أَتَعْبُدُونَ مَا تَنْحِتُونَ

096. با اينكه خدا، شما و آنچه را كه برمى‏سازيد، آفريده است.
      وَاللَّهُ خَلَقَكُمْ وَمَا تَعْمَلُونَ

097. گفتند: برايش [كوره] خانه‏اى بسازيد، و در آتشش بيندازيد.
    قَالُوا ابْنُوا لَهُ بُنْيَانًا فَأَلْقُوهُ فِي الْجَحِيمِ

098. پس خواستند به او نيرنگى زنند، و[لى] ما آنان را پست گردانيديم.
    فَأَرَادُوا بِهِ كَيْدًا فَجَعَلْنَاهُمُ الْأَسْفَلِينَ

099. و [ابراهيم] گفت: من به سوى پروردگارم رهسپارم، زودا كه مرا راه نمايد.
    وَقَالَ إِنِّي ذَاهِبٌ إِلَى رَبِّي سَيَهْدِينِ

100. اى پروردگار من، مرا [فرزندى] از شايستگان بخش.
      رَبِّ هَبْ لِي مِنَ الصَّالِحِينَ

101. پس او را به پسرى بردبار مژده داديم.
     فَبَشَّرْنَاهُ بِغُلَامٍ حَلِيمٍ

102. و وقتى با او به جايگاه "سعى" رسيد گفت:
      اى پسرك من، من در خواب [چنين] مى‏بينم كه تو را سر مى‏برم، پس ببين چه به نظرت مى‏آيد.
      گفت: اى پدر من، آنچه را مامورى بكن، ان شاء الله مرا از شكيبايان خواهى يافت.
    فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يَا بُنَيَّ إِنِّي أَرَى فِي الْمَنَامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ فَانظُرْ
      مَاذَا تَرَى قَالَ يَا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ سَتَجِدُنِي إِن شَاء اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِينَ

103. پس وقتى هر دو تن دردادند [و همديگر را بدرود گفتند] و [پسر] را به پيشانى بر خاك افكند،
    فَلَمَّا أَسْلَمَا وَتَلَّهُ لِلْجَبِينِ

104. او را ندا داديم: كه اى ابراهيم،
    وَنَادَيْنَاهُ أَنْ يَا إِبْرَاهِيمُ

105. رؤيا [ى خود] را حقيقت بخشيدى. ما نيكوكاران را چنين پاداش مى‏دهيم.
     قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْيَا إِنَّا كَذَلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ

106. راستى كه اين، همان آزمايش آشكار بود.
    إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْبَلَاء الْمُبِينُ

107. و او را در ازاى قربانى بزرگى باز رهانيديم.
     وَفَدَيْنَاهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ

108. و در [ميان] آيندگان، براى او [آوازه نيك] به جاى گذاشتيم.
    وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ

109. درود بر ابراهيم.
     سَلَامٌ عَلَى إِبْرَاهِيمَ

110. نيكوكاران را چنين پاداش مى‏دهيم.
      كَذَلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ

111. در حقيقت، او از بندگان با ايمان ما بود.
     إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ

112. و او را به اسحاق كه پيامبرى از [جمله] شايستگان است، مژده داديم.
    وَبَشَّرْنَاهُ بِإِسْحَاقَ نَبِيًّا مِّنَ الصَّالِحِينَ

113. و به او و به اسحاق بركت داديم، و از نسل آن دو برخى نيكوكار و [برخى] آشكارا به خود ستمكار بودند.
      وَبَارَكْنَا عَلَيْهِ وَعَلَى إِسْحَاقَ وَمِن ذُرِّيَّتِهِمَا مُحْسِنٌ وَظَالِمٌ لِّنَفْسِهِ مُبِينٌ

114. و در حقيقت، بر موسى و هارون منت نهاديم.
      وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَى مُوسَى وَهَارُونَ

115. و آن دو و قومشان را از اندوه بزرگ رهانيديم.
    وَنَجَّيْنَاهُمَا وَقَوْمَهُمَا مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ

116. و آنان را يارى داديم، تا ايشان غالب آمدند.
    وَنَصَرْنَاهُمْ فَكَانُوا هُمُ الْغَالِبِينَ

117. و آن دو را كتاب روشن داديم.
       وَآتَيْنَاهُمَا الْكِتَابَ الْمُسْتَبِينَ

118. و هر دو را به راه راست هدايت كرديم.
     وَهَدَيْنَاهُمَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ

119. و براى آن دو در [ميان] آيندگان، [نام نيك] به جاى گذاشتيم.
    وَتَرَكْنَا عَلَيْهِمَا فِي الْآخِرِينَ

120. درود بر موسى و هارون.
      سَلَامٌ عَلَى مُوسَى وَهَارُونَ

121. ما نيكوكاران را چنين پاداش مى‏دهيم.
    إِنَّا كَذَلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ

122. زيرا آن دو، از بندگان با ايمان ما بودند.
      إِنَّهُمَا مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ

123. و به راستى، الياس از فرستادگان [ما] بود.
      وَإِنَّ إِلْيَاسَ لَمِنْ الْمُرْسَلِينَ

124. چون به قوم خود گفت: آيا پروا نمى‏داريد (از نافرمانی خدا حذر نميکنيد)؟
    إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ أَلَا تَتَّقُونَ

125. آيا "بعل" را مى‏پرستيد، و بهترين آفرينندگان را وا مى‏گذاريد؟!
     أَتَدْعُونَ بَعْلًا وَتَذَرُونَ أَحْسَنَ الْخَالِقِينَ

126. [يعنى] خدا را كه پروردگار شما، و پروردگار پدران پيشين شماست؟!
     اللَّهَ رَبَّكُمْ وَرَبَّ آبَائِكُمُ الْأَوَّلِينَ

127. پس او را دروغگو شمردند، و قطعا آنها [در آتش] احضار خواهند شد.
    فَكَذَّبُوهُ فَإِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ

128. مگر بندگان پاكدين خدا.
    إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ

129. و براى او، در [ميان] آيندگان [آوازه نيك] به جاى گذاشتيم.
     وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ

130. درود بر پيروان الياس.
      سَلَامٌ عَلَى إِلْ يَاسِينَ

131. ما نيكوكاران را اين گونه پاداش مى‏دهيم.
    إِنَّا كَذَلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ

132. زيرا او از بندگان با ايمان ما بود.
    إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ

133. و در حقيقت، لوط از زمره فرستادگان بود.
     وَإِنَّ لُوطًا لَّمِنَ الْمُرْسَلِينَ

134. آنگاه كه او و همه كسانش را رهانيديم.
    إِذْ نَجَّيْنَاهُ وَأَهْلَهُ أَجْمَعِينَ

135. جز پيرزنى كه در ميان باقى ‏ماندگان [و خاكسترشدگان] بود.
    إِلَّا عَجُوزًا فِي الْغَابِرِينَ

136. سپس ديگران را هلاك كرديم.
     ثُمَّ دَمَّرْنَا الْآخَرِينَ

137. و در حقيقت ‏شما بر آنان صبحگاهان،
    وَإِنَّكُمْ لَتَمُرُّونَ عَلَيْهِم مُّصْبِحِينَ

138. و شامگاهان مى‏گذريد.
      آيا به فكر فرو نمى‏رويد؟
     وَبِاللَّيْلِ أَفَلَا تَعْقِلُونَ

139. و در حقيقت، ‏يونس از زمره فرستادگان بود.
    وَإِنَّ يُونُسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ

140. آنگاه كه به سوى كشتى پر بگريخت.
      إِذْ أَبَقَ إِلَى الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ

141. پس [سرنشينان] با هم قرعه انداختند، و [يونس] از باختگان شد.
     فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنْ الْمُدْحَضِينَ

142. [او را به دريا افكندند] و عنبرماهى او را بلعيد، در حالى كه او نكوهشگر خويش بود.
      فَالْتَقَمَهُ الْحُوتُ وَهُوَ مُلِيمٌ

143. و اگر او از زمره تسبيح ‏كنندگان نبود،
     فَلَوْلَا أَنَّهُ كَانَ مِنْ الْمُسَبِّحِينَ

144. قطعا تا روزى كه برانگيخته مى‏شوند، در شكم آن [ماهى] مى‏ماند.
    لَلَبِثَ فِي بَطْنِهِ إِلَى يَوْمِ يُبْعَثُونَ

145. پس او را در حالى كه ناخوش بود، به زمين خشكى افكنديم.
     فَنَبَذْنَاهُ بِالْعَرَاء وَهُوَ سَقِيمٌ

146. و بر بالاى [سر] او درختى از [نوع] كدو بن (درخت کدو) رويانيديم.
    وَأَنبَتْنَا عَلَيْهِ شَجَرَةً مِّن يَقْطِينٍ

147. و او را به سوى يكصدهزار [نفر از ساكنان نينوا] يا بيشتر روانه كرديم.
     وَأَرْسَلْنَاهُ إِلَى مِئَةِ أَلْفٍ أَوْ يَزِيدُونَ

148. پس ايمان آوردند، و تا چندى برخوردارشان كرديم.
      فَآمَنُوا فَمَتَّعْنَاهُمْ إِلَى حِينٍ

149. پس، از مشركان جويا شو: آيا پروردگارت را دختران و آنان را پسران است؟!
    فَاسْتَفْتِهِمْ أَلِرَبِّكَ الْبَنَاتُ وَلَهُمُ الْبَنُونَ

150. يا فرشتگان را مادينه آفريديم، و آنان شاهد بودند؟
     أَمْ خَلَقْنَا الْمَلَائِكَةَ إِنَاثًا وَهُمْ شَاهِدُونَ

151. هش ‏دار كه اينان از دروغ پردازى خود قطعا خواهند گفت:
    أَلَا إِنَّهُم مِّنْ إِفْكِهِمْ لَيَقُولُونَ

152. خدا فرزند آورده! در حالى كه آنها قطعا دروغگويانند.
     وَلَدَ اللَّهُ وَإِنَّهُمْ لَكَاذِبُونَ

153. آيا [خدا] دختران را بر پسران برگزيده است؟
    أَصْطَفَى الْبَنَاتِ عَلَى الْبَنِينَ

154. شما را چه شده؟ چگونه داورى مى‏كنيد؟
    مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ

155. آيا سر پند گرفتن نداريد؟
    أَفَلَا تَذَكَّرُونَ

156. يا دليلى آشكار [در دست] داريد؟
    أَمْ لَكُمْ سُلْطَانٌ مُّبِينٌ

157. پس اگر راست مى‏گوييد، كتابتان را بياوريد.
    فَأْتُوا بِكِتَابِكُمْ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ

158. و ميان خدا و جن‏ها پيوندى انگاشتند، و حال آنكه جنيان نيك دانسته‏اند كه [براى حساب پس‏ دادن] خودشان احضار خواهند شد.
    وَجَعَلُوا بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْجِنَّةِ نَسَبًا وَلَقَدْ عَلِمَتِ الْجِنَّةُ إِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ

159. خدا منزه است از آنچه در وصف مى‏آورند.
     سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ

160. به استثناى بندگان پاكدل خدا.
    إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ

161. در حقيقت ‏شما و آنچه [كه شما آن را] مى‏پرستيد،
    فَإِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُونَ

162. بر ضد او گمراه‏ گر نيستيد، آنچه دوست داريد،
     مَا أَنتُمْ عَلَيْهِ بِفَاتِنِينَ

163. مگر كسى را كه به دوزخ رفتنى است.
    إِلَّا مَنْ هُوَ صَالِ الْجَحِيمِ

164. و هيچ يك از ما [فرشتگان] نيست، مگر [اينكه] براى او [مقام و] مرتبه‏اى معين است.
     وَمَا مِنَّا إِلَّا لَهُ مَقَامٌ مَّعْلُومٌ

165. و در حقيقت ماييم كه [براى انجام فرمان خدا] صف بسته‏ايم.
    وَإِنَّا لَنَحْنُ الصَّافُّونَ

166. و ماييم كه خود تسبيح‏ گويانيم.
     وَإِنَّا لَنَحْنُ الْمُسَبِّحُونَ

167. و [مشركان] به تاكيد مى‏گفتند:
    وَإِنْ كَانُوا لَيَقُولُونَ

168. اگر پند [نامه‏ا] ى از پيشينيان نزد ما بود،
      لَوْ أَنَّ عِندَنَا ذِكْرًا مِّنْ الْأَوَّلِينَ

169. قطعا از بندگان خالص خدا مى‏شديم.
     لَكُنَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ

170. ولى [وقتى قرآن آمد] به آن كافر شدند، و زودا كه بدانند.
    فَكَفَرُوا بِهِ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ

171. و قطعا فرمان ما در باره بندگان فرستاده ما از پيش [چنين] رفته است:
    وَلَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا الْمُرْسَلِينَ

172. كه آنان [بر دشمنان خودشان] حتما پيروز خواهند شد.
    إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنصُورُونَ

173. و سپاه ما هرآينه غالب ‏آيندگانند (پيروز ميشوند).
     وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ الْغَالِبُونَ

174. پس تا مدتى [معين] از آنان روى برتاب.
      فَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّى حِينٍ

175. و آنان را بنگر كه خواهند ديد.
    وَأَبْصِرْهُمْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ

176. آيا عذاب ما را شتابزده خواستارند؟
    أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ

177. [پس هشدارداده ‏شدگان را] آنگاه كه عذاب به خانه آنان فرود آيد، چه بد صبحگاهى است.
      فَإِذَا نَزَلَ بِسَاحَتِهِمْ فَسَاء صَبَاحُ الْمُنذَرِينَ

178. و از ايشان، تا مدتى [معين] روى برتاب.
    وَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّى حِينٍ

179. و بنگر كه خواهند ديد.
     وَأَبْصِرْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ

180. منزه است پروردگار تو، پروردگار شكوهمند، از آنچه وصف مى‏كنند.
     سُبْحَانَ رَبِّكَ رَبِّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ

181. و درود بر فرستادگان.
      وَسَلَامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ

182. و ستايش ويژه خدا، پروردگار جهانهاست.
      وَالْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ