سبا - ترجمه فولادوند

به نام خداوند رحمتگر مهربان
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

001. سپاس خدايى را كه آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است از آن اوست،
      و در آخرت [نيز] سپاس از آن اوست، و هم اوست ‏سنجيده ‏كار آگاه.
      الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ وَلَهُ الْحَمْدُ فِي الْآخِرَةِ وَهُوَ الْحَكِيمُ الْخَبِير

002. آنچه در زمين فرو مى‏رود، و آنچه از آن بر مى‏آيد،
      و آنچه از آسمان فرو مى‏شود (ميريزد)، و آنچه در آن بالا مى‏رود [همه را] مى‏داند؛
      و اوست مهربان آمرزنده.
    يَعْلَمُ مَا يَلِجُ فِي الْأَرْضِ وَمَا يَخْرُجُ مِنْهَا وَمَا يَنزِلُ مِنَ السَّمَاءِ وَمَا يَعْرُجُ فِيهَا وَهُوَ الرَّحِيمُ الْغَفُورُ

003. و كسانى كه كافر شدند گفتند: رستاخيز براى ما نخواهد آمد.
      بگو: چرا، سوگند به پروردگارم كه حتما براى شما خواهد آمد.
      [همان] داناى نهان[ها] كه هموزن ذره‏اى، نه در آسمانها و نه در زمين، از وى پوشيده نيست،
      و نه كوچكتر از آن و نه بزرگتر از آن چيزی است، مگر اينكه در كتابى روشن [درج شده] است.
    وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَا تَأْتِينَا السَّاعَةُ قُلْ بَلَى وَرَبِّي لَتَأْتِيَنَّكُمْ عَالِمِ الْغَيْبِ لَا يَعْزُبُ
      عَنْهُ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ فِي السَّمَاوَاتِ وَلَا فِي الْأَرْضِ وَلَا أَصْغَرُ مِن ذَلِكَ وَلَا أَكْبَرُ إِلَّا فِي كِتَابٍ مُّبِينٍ

004. تا كسانى را كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‏اند به پاداش رساند.
      آنانند كه آمرزش و روزى خوش برايشان خواهد بود.
     لِيَجْزِيَ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أُوْلَئِكَ لَهُم مَّغْفِرَةٌ وَرِزْقٌ كَرِيمٌ

005. و كسانى كه در [ابطال] آيات ما كوشش مى‏ورزند كه ما را درمانده كنند، برايشان عذابى از بلايى دردناك باشد.
      وَالَّذِينَ سَعَوْا فِي آيَاتِنَا مُعَاجِزِينَ أُوْلَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ مِّن رِّجْزٍ أَلِيمٌ

006. و كسانى كه از دانش بهره يافته‏اند، مى‏دانند كه آنچه از جانب پروردگارت به سوى تو نازل شده، حق است،
      و به راه آن عزيز ستوده [صفات] راهبرى مى‏كند
    وَيَرَى الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ الَّذِي أُنزِلَ إِلَيْكَ مِن رَّبِّكَ هُوَ الْحَقَّ وَيَهْدِي إِلَى صِرَاطِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ

007. و كسانى كه كفر ورزيدند گفتند: آيا مردى را به شما نشان دهيم كه شما را خبر مى‏دهد كه چون كاملا متلاشى شديد،
      [باز] قطعا در آفرينشى جديد خواهيد بود.
      وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا هَلْ نَدُلُّكُمْ عَلَى رَجُلٍ يُنَبِّئُكُمْ إِذَا مُزِّقْتُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍ إِنَّكُمْ لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ

008. آيا [اين مرد] بر خدا دروغى بسته، يا جنونى در اوست؟
      [نه،] بلكه آنان كه به آخرت ايمان ندارند، در عذاب و گمراهى دور و درازند.
    أَفْتَرَى عَلَى اللَّهِ كَذِبًا أَم بِهِ جِنَّةٌ بَلِ الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ فِي الْعَذَابِ وَالضَّلَالِ الْبَعِيدِ

009. آيا به آنچه از آسمان و زمين در دسترسشان و پشت ‏سرشان است ننگريسته‏اند؟
      اگر بخواهيم آنان را در زمين فرو مى‏بريم، يا پاره ‏سنگهايى از آسمان بر سرشان مى‏افكنيم.
      قطعا در اين [تهديد] براى هر بنده توبه ‏كارى عبرت است.
    أَفَلَمْ يَرَوْا إِلَى مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُم مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ إِن نَّشَأْ نَخْسِفْ بِهِمُ الْأَرْضَ أَوْ نُسْقِطْ عَلَيْهِمْ
      كِسَفًا مِّنَ السَّمَاءِ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَةً لِّكُلِّ عَبْدٍ مُّنِيبٍ

010. و به راستى داوود را از جانب خويش مزيتى (برتری)عطا كرديم.
      [و گفتيم:] اى كوهها، با او [در تسبيح خدا] همصدا شويد، و اى پرندگان [هماهنگى كنيد].
      و آهن را براى او نرم گردانيديم؛
     وَلَقَدْ آتَيْنَا دَاوُودَ مِنَّا فَضْلًا يَا جِبَالُ أَوِّبِي مَعَهُ وَالطَّيْرَ وَأَلَنَّا لَهُ الْحَدِيدَ

011. [كه] زره‏هاى فراخ بساز، و حلقه‏ها را درست اندازه‏گيرى كن.
      و كار شايسته كنيد، زيرا من به آنچه انجام مى‏دهيد بينايم.
      أَنِ اعْمَلْ سَابِغَاتٍ وَقَدِّرْ فِي السَّرْدِ وَاعْمَلُوا صَالِحًا إِنِّي بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ

012. و باد را براى سليمان [رام كرديم:] كه رفتن آن بامداد، يك ماه، و آمدنش شبانگاه، يك ماه [راه] بود،
      و معدن مس را براى او ذوب [و روان] گردانيديم، و برخى از جن، به فرمان پروردگارشان پيش او كار مى‏كردند،
      و هر كس از آنها از دستور ما سر برمى‏تافت، از عذاب سوزان به او مى‏چشانيديم.
      وَلِسُلَيْمَانَ الرِّيحَ غُدُوُّهَا شَهْرٌ وَرَوَاحُهَا شَهْرٌ وَأَسَلْنَا لَهُ عَيْنَ الْقِطْرِ وَمِنَ الْجِنِّ مَن يَعْمَلُ بَيْنَ يَدَيْهِ
      بِإِذْنِ رَبِّهِ وَمَن يَزِغْ مِنْهُمْ عَنْ أَمْرِنَا نُذِقْهُ مِنْ عَذَابِ السَّعِيرِ

013. [آن متخصصان] براى او هر چه مى‏خواست:
      از نمازخانه‏ها و مجسمه‏ها و ظروف بزرگ مانند حوضچه‏ها و ديگهاى چسبيده به زمين مى‏ساختند.
      اى خاندان، داوود شكرگزار باشيد.
      و از بندگان من اندكى سپاسگزارند.
      يَعْمَلُونَ لَهُ مَا يَشَاءُ مِن مَّحَارِيبَ وَتَمَاثِيلَ وَجِفَانٍ كَالْجَوَابِ وَقُدُورٍ رَّاسِيَاتٍ اعْمَلُوا آلَ دَاوُودَ شُكْرًا وَقَلِيلٌ مِّنْ عِبَادِيَ الشَّكُورُ

014. پس چون مرگ را بر او مقرر داشتيم، جز جنبنده‏اى خاكى [= موريانه] كه عصاى او را [به تدريج] مى‏خورد،
      [آدميان را] از مرگ او آگاه نگردانيد.
      پس چون [سليمان] فرو افتاد، براى جنيان روشن گرديد كه اگر غيب مى‏دانستند، در آن عذاب خفت‏آور [باقى] نمى‏ماندند.
      فَلَمَّا قَضَيْنَا عَلَيْهِ الْمَوْتَ مَا دَلَّهُمْ عَلَى مَوْتِهِ إِلَّا دَابَّةُ الْأَرْضِ تَأْكُلُ مِنسَأَتَهُ فَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ الْجِنُّ
      أَن لَّوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ الْغَيْبَ مَا لَبِثُوا فِي الْعَذَابِ الْمُهِينِ

015. قطعا براى [مردم] سبا در محل سكونتشان نشانه [رحمتى] بود: دو باغستان از راست و چپ.
      [به آنان گفتيم:] از روزى پروردگارتان بخوريد، و او را شكر كنيد.
      شهرى است‏ خوش و خدايى آمرزنده.
    لَقَدْ كَانَ لِسَبَإٍ فِي مَسْكَنِهِمْ آيَةٌ جَنَّتَانِ عَن يَمِينٍ وَشِمَالٍ كُلُوا مِن رِّزْقِ رَبِّكُمْ وَاشْكُرُوا لَهُ بَلْدَةٌ طَيِّبَةٌ وَرَبٌّ غَفُورٌ

016. پس روى گردانيدند، و بر آن سيل [سد] عرم را روانه كرديم،
      و دو باغستان آنها را به دو باغ كه ميوه‏هاى تلخ و شوره ‏گز و نوعى از كنار تنك داشت تبديل كرديم.
      فَأَعْرَضُوا فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ سَيْلَ الْعَرِمِ وَبَدَّلْنَاهُم بِجَنَّتَيْهِمْ جَنَّتَيْنِ ذَوَاتَى أُكُلٍ خَمْطٍ وَأَثْلٍ وَشَيْءٍ مِّن سِدْرٍ قَلِيلٍ

017. اين [عقوبت] را به [سزاى] آنكه كفران كردند به آنان جزا داديم؛ و آيا جز ناسپاس را به مجازات مى‏رسانيم؟
     ذَلِكَ جَزَيْنَاهُم بِمَا كَفَرُوا وَهَلْ نُجَازِي إِلَّا الْكَفُورَ

018. و ميان آنان، و ميان آبادانيهايى كه در آنها بركت نهاده بوديم شهرهاى متصل به هم قرار داده بوديم،
      و در ميان آنها مسافت را، به اندازه، مقرر داشته بوديم.
      در اين [راه]ها، شبان و روزان آسوده ‏خاطر بگرديد.
     وَجَعَلْنَا بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ الْقُرَى الَّتِي بَارَكْنَا فِيهَا قُرًى ظَاهِرَةً وَقَدَّرْنَا فِيهَا السَّيْرَ سِيرُوا فِيهَا لَيَالِيَ وَأَيَّامًا آمِنِينَ

019. تا گفتند: پروردگارا، ميان [منزلهاى] سفرهايمان فاصله انداز.
      و بر خويشتن ستم كردند.
      پس آنها را [براى آيندگان موضوع] حكايتها گردانيديم، و سخت تارومارشان كرديم.
      قطعا در اين [ماجرا] براى هر شكيباى سپاسگزارى عبرتهاست.
     فَقَالُوا رَبَّنَا بَاعِدْ بَيْنَ أَسْفَارِنَا وَظَلَمُوا أَنفُسَهُمْ فَجَعَلْنَاهُمْ أَحَادِيثَ وَمَزَّقْنَاهُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ لِّكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ

020. و قطعا شيطان گمان خود را در مورد آنها راست‏ يافت، و جز گروهى از مؤمنان [بقيه] از او پيروى كردند.
      وَلَقَدْ صَدَّقَ عَلَيْهِمْ إِبْلِيسُ ظَنَّهُ فَاتَّبَعُوهُ إِلَّا فَرِيقًا مِّنَ الْمُؤْمِنِينَ

021. و [شيطان] را بر آنان تسلطى نبود، جز آنكه كسى را كه به آخرت ايمان دارد از كسى كه در باره آن در ترديد است باز شناسيم.
      و پروردگار تو بر هر چيزى نگاهبان است.
    وَمَا كَانَ لَهُ عَلَيْهِم مِّن سُلْطَانٍ إِلَّا لِنَعْلَمَ مَن يُؤْمِنُ بِالْآخِرَةِ مِمَّنْ هُوَ مِنْهَا فِي شَكٍّ وَرَبُّكَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ حَفِيظٌ

022. بگو: كسانى را كه جز خدا [معبود خود] پنداشته‏ايد بخوانيد؛
      هموزن ذره‏اى نه در آسمانها و نه در زمين مالك نيستند، و در آن دو، شركتى ندارند،
      و براى وى از ميان آنان هيچ پشتيبانى نيست.
     قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُم مِّن دُونِ اللَّهِ لَا يَمْلِكُونَ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ فِي السَّمَاوَاتِ وَلَا فِي الْأَرْضِ
      وَمَا لَهُمْ فِيهِمَا مِن شِرْكٍ وَمَا لَهُ مِنْهُم مِّن ظَهِيرٍ

023. و شفاعتگرى در پيشگاه او سود نمى‏بخشد، مگر براى آن كس كه به وى اجازه دهد.
      تا چون هراس از دلهايشان برطرف شود، مى‏گويند: پروردگارتان چه فرمود؟
      مى گويند: حقيقت؛ و هموست بلند مرتبه و بزرگ.
     وَلَا تَنفَعُ الشَّفَاعَةُ عِندَهُ إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَهُ حَتَّى إِذَا فُزِّعَ عَن قُلُوبِهِمْ قَالُوا مَاذَا قَالَ رَبُّكُمْ قَالُوا الْحَقَّ وَهُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيرُ

024. بگو: كيست كه شما را از آسمانها و زمين روزى مى‏دهد؟
      بگو: خدا؛ و در حقيقت‏ يا ما يا شما بر هدايت‏ يا گمراهى آشكاريم.
     قُلْ مَن يَرْزُقُكُم مِّنَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلِ اللَّهُ وَإِنَّا أَوْ إِيَّاكُمْ لَعَلَى هُدًى أَوْ فِي ضَلَالٍ مُّبِينٍ

025. بگو: [شما] از آنچه ما مرتكب شده‏ايم بازخواست نخواهيد شد، و [ما نيز] از آنچه شما انجام مى‏دهيد بازخواست نخواهيم شد.
    قُل لَّا تُسْأَلُونَ عَمَّا أَجْرَمْنَا وَلَا نُسْأَلُ عَمَّا تَعْمَلُونَ

026. بگو: پروردگارمان، ما و شما را جمع خواهد كرد، سپس ميان ما به حق داورى مى كند؛ و اوست داور دانا.
    قُلْ يَجْمَعُ بَيْنَنَا رَبُّنَا ثُمَّ يَفْتَحُ بَيْنَنَا بِالْحَقِّ وَهُوَ الْفَتَّاحُ الْعَلِيمُ

027. بگو: كسانى را كه [به عنوان] شريك به او ملحق گردانيده‏ايد، به من نشان دهيد.
      چنين نيست، بلكه اوست‏ خداى عزيز حكيم.
      قُلْ أَرُونِي الَّذِينَ أَلْحَقْتُم بِهِ شُرَكَاء كَلَّا بَلْ هُوَ اللَّهُ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ

028. و ما تو را جز [به سمت] بشارتگر و هشداردهنده براى تمام مردم نفرستاديم، ليكن بيشتر مردم نمى‏دانند.
      وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا كَافَّةً لِّلنَّاسِ بَشِيرًا وَنَذِيرًا وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ

029. و مى‏گويند: اگر راست مى‏گوييد اين وعده چه وقت است؟
      وَيَقُولُونَ مَتَى هَذَا الْوَعْدُ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ

030. بگو: ميعاد شما روزى است كه نه ساعتى از آن پس توانيد رفت، و نه پيشى توانيد جست.
    قُل لَّكُم مِّيعَادُ يَوْمٍ لَّا تَسْتَأْخِرُونَ عَنْهُ سَاعَةً وَلَا تَسْتَقْدِمُونَ

031. و كسانى كه كافر شدند گفتند: نه به اين قرآن و نه به آن [توراتى] كه پيش از آن است هرگز ايمان نخواهيم آورد.
      و اى كاش بيدادگران را هنگامى كه در پيشگاه پروردگارشان بازداشت ‏شده‏اند مى‏ديدى،
      [كه چگونه] برخى از آنان با برخى [ديگر جدل و] گفتگو مى‏كنند.
      كسانى كه زيردست بودند به كسانى كه [رياست و] برترى داشتند مى‏گويند: اگر شما نبوديد قطعا ما مؤمن بوديم.
      وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَن نُّؤْمِنَ بِهَذَا الْقُرْآنِ وَلَا بِالَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ وَلَوْ تَرَى إِذِ الظَّالِمُونَ مَوْقُوفُونَ
      عِندَ رَبِّهِمْ يَرْجِعُ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ الْقَوْلَ يَقُولُ الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا لِلَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا لَوْلَا أَنتُمْ لَكُنَّا مُؤْمِنِينَ

032. كسانى كه [رياست و] برترى داشتند، به كسانى كه زيردست بودند مى‏گويند:
      مگر ما بوديم كه شما را از هدايت، پس از آنكه به سوى شما آمد، بازداشتيم؟
      [نه،] بلكه خودتان گناهكار بوديد.
      قَالَ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا لِلَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا أَنَحْنُ صَدَدْنَاكُمْ عَنِ الْهُدَى بَعْدَ إِذْ جَاءكُم بَلْ كُنتُم مُّجْرِمِينَ

033. و كسانى كه زيردست بودند به كسانى كه [رياست و] برترى داشتند، مى‏گويند:
      [نه،] بلكه نيرنگ شب و روز [شما بود] آنگاه كه ما را وادار مى‏كرديد كه به خدا كافر شويم، و براى او همتايانى قرار دهيم.
      و هنگامى كه عذاب را ببينند، پشيمانى خود را آشكار كنند.
      و در گردنهاى كسانى كه كافر شده‏اند، غلها مى‏نهيم؛
      آيا جز به سزاى آنچه انجام مى‏دادند مى‏رسند؟
      وَقَالَ الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا لِلَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا بَلْ مَكْرُ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ إِذْ تَأْمُرُونَنَا أَن نَّكْفُرَ بِاللَّهِ وَنَجْعَلَ لَهُ أَندَادًا
      وَأَسَرُّوا النَّدَامَةَ لَمَّا رَأَوُا الْعَذَابَ وَجَعَلْنَا الْأَغْلَالَ فِي أَعْنَاقِ الَّذِينَ كَفَرُوا هَلْ يُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ

034. و [ما] در هيچ شهرى هشداردهنده‏اى نفرستاديم جز آنكه خوشگذرانان آنها گفتند: ما به آنچه شما بدان فرستاده شده‏ايد كافريم.
     وَمَا أَرْسَلْنَا فِي قَرْيَةٍ مِّن نَّذِيرٍ إِلَّا قَالَ مُتْرَفُوهَا إِنَّا بِمَا أُرْسِلْتُم بِهِ كَافِرُونَ

035. و گفتند: ما دارايى و فرزندانمان از همه بيشتر است، و ما عذاب نخواهيم شد.
    وَقَالُوا نَحْنُ أَكْثَرُ أَمْوَالًا وَأَوْلَادًا وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ

036. بگو: پروردگار من است كه روزى را براى هر كس كه بخواهد گشاده يا تنگ مى گرداند؛ ليكن بيشتر مردم نمى‏دانند.
    قُلْ إِنَّ رَبِّي يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَن يَشَاءُ وَيَقْدِرُ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ

037. و اموال و فرزندانتان چيزى نيست كه شما را به پيشگاه ما نزديك گرداند،
      مگر كسانى كه ايمان آورده، و كار شايسته كرده باشند.
      پس براى آنان دو برابر آنچه انجام داده‏اند پاداش است، و آنها در غرفه‏ها [ى بهشتى] آسوده خاطر خواهند بود.
      وَمَا أَمْوَالُكُمْ وَلَا أَوْلَادُكُم بِالَّتِي تُقَرِّبُكُمْ عِندَنَا زُلْفَى إِلَّا مَنْ آمَنَ
      وَعَمِلَ صَالِحًا فَأُوْلَئِكَ لَهُمْ جَزَاء الضِّعْفِ بِمَا عَمِلُوا وَهُمْ فِي الْغُرُفَاتِ آمِنُونَ

038. و كسانى كه در [ابطال] آيات ما مى‏كوشند كه [ما را به خيال خود] درمانده كنند؛ آنانند كه در عذاب احضار مى‏شوند.
    وَالَّذِينَ يَسْعَوْنَ فِي آيَاتِنَا مُعَاجِزِينَ أُوْلَئِكَ فِي الْعَذَابِ مُحْضَرُونَ

039. بگو: در حقيقت، پروردگار من است كه روزى را براى هر كس از بندگانش كه بخواهد گشاده يا براى او تنگ مى‏گرداند؛
       و هر چه را انفاق كرديد، عوضش را او مى‏دهد، و او بهترين روزى دهندگان است.
     قُلْ إِنَّ رَبِّي يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَن يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَيَقْدِرُ لَهُ وَمَا أَنفَقْتُم مِّن شَيْءٍ فَهُوَ يُخْلِفُهُ وَهُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ

040. و [ياد كن] روزى را كه همه آنان را محشور مى‏كند، آنگاه به فرشتگان مى‏فرمايد: آيا اينها بودند كه شما را مى‏پرستيدند؟
      وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ جَمِيعًا ثُمَّ يَقُولُ لِلْمَلَائِكَةِ أَهَؤُلَاء إِيَّاكُمْ كَانُوا يَعْبُدُونَ

041. مى‏گويند: منزهى تو، سرپرست ما تويى نه آنها، بلكه جنيان را مى‏پرستيدند، بيشترشان به آنها اعتقاد داشتند.
    قَالُوا سُبْحَانَكَ أَنتَ وَلِيُّنَا مِن دُونِهِم بَلْ كَانُوا يَعْبُدُونَ الْجِنَّ أَكْثَرُهُم بِهِم مُّؤْمِنُونَ

042. اكنون براى يكديگر سود و زيانى نداريد، و به كسانى كه ستم كرده‏اند مى‏گوييم:
      بچشيد عذاب آتشى را كه آن را دروغ مى‏شمرديد.
      فَالْيَوْمَ لَا يَمْلِكُ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ نَّفْعًا وَلَا ضَرًّا وَنَقُولُ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا ذُوقُوا عَذَابَ النَّارِ الَّتِي كُنتُم بِهَا تُكَذِّبُونَ

043. و چون آيات تابناك ما بر آنان خوانده مى‏شود مى‏گويند:
      اين جز مردى نيست كه مى‏خواهد شما را از آنچه پدرانتان مى‏پرستيدند باز دارد.
      و [نيز] مى‏گويند: اين جز دروغى بربافته نيست.
      و كسانى كه به حق چون به سويشان آمد كافر شدند مى‏گويند، اين جز افسونى آشكار نيست.
      وَإِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ آيَاتُنَا بَيِّنَاتٍ قَالُوا مَا هَذَا إِلَّا رَجُلٌ يُرِيدُ أَن يَصُدَّكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُكُمْ وَقَالُوا
      مَا هَذَا إِلَّا إِفْكٌ مُّفْتَرًى وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلْحَقِّ لَمَّا جَاءهُمْ إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ مُّبِينٌ

044. و ما كتابهايى به آنان نداده بوديم كه آن را بخوانند، و پيش از تو هشدار دهنده‏اى به سويشان نفرستاده بوديم.
    وَمَا آتَيْنَاهُم مِّن كُتُبٍ يَدْرُسُونَهَا وَمَا أَرْسَلْنَا إِلَيْهِمْ قَبْلَكَ مِن نَّذِيرٍ

045. و كسانى كه پيش از اينان بودند [نيز] تكذيب كردند، در حالى كه اينان به ده ‏يك آنچه بديشان داده بوديم نرسيده‏اند.
      [آرى] فرستادگان مرا دروغ شمردند؛ پس چگونه بود كيفر من؟
      وَكَذَّبَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَمَا بَلَغُوا مِعْشَارَ مَا آتَيْنَاهُمْ فَكَذَّبُوا رُسُلِي فَكَيْفَ كَانَ نَكِيرِ

046. بگو: من فقط به شما يك اندرز مى‏دهم: كه دو دو و به تنهايى براى خدا به پا خيزيد،
      سپس بينديشيد كه رفيق شما هيچ گونه ديوانگى ندارد.
      او شما را از عذاب سختى كه در پيش است جز هشداردهنده‏اى [بيش] نيست.
    قُلْ إِنَّمَا أَعِظُكُم بِوَاحِدَةٍ أَن تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنَى وَفُرَادَى ثُمَّ تَتَفَكَّرُوا مَا بِصَاحِبِكُم مِّن جِنَّةٍ إِنْ هُوَ إِلَّا نَذِيرٌ لَّكُم بَيْنَ يَدَيْ عَذَابٍ شَدِيدٍ

047. بگو: هر مزدى كه از شما خواستم آن از خودتان، مزد من جز بر خدا نيست، و او بر هر چيزى گواه است.
      قُلْ مَا سَأَلْتُكُم مِّنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلَى اللَّهِ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ

048. بگو: بى‏گمان، پروردگارم حقيقت را القا (بيان) مى‏كند. [اوست] داناى نهانها.
      قُلْ إِنَّ رَبِّي يَقْذِفُ بِالْحَقِّ عَلَّامُ الْغُيُوبِ

049. بگو: حق آمد و [ديگر] باطل از سر نمى‏گيرد، و برنمى‏گردد.
    قُلْ جَاء الْحَقُّ وَمَا يُبْدِئُ الْبَاطِلُ وَمَا يُعِيدُ

050. بگو: اگر گمراه شوم، فقط به زيان خود گمراه شده‏ام.
      و اگر هدايت‏ يابم، [اين از بركت] چيزى است كه پروردگارم به سويم وحى مى‏كند، كه اوست‏ شنواى نزديك.
      قُلْ إِن ضَلَلْتُ فَإِنَّمَا أَضِلُّ عَلَى نَفْسِي وَإِنِ اهْتَدَيْتُ فَبِمَا يُوحِي إِلَيَّ رَبِّي إِنَّهُ سَمِيعٌ قَرِيبٌ

051. و اى كاش مى‏ديدى هنگامى را كه [كافران] وحشت ‏زده‏اند [آنجا كه راه] گريزى نمانده است، و از جايى نزديك گرفتار آمده‏اند.
    وَلَوْ تَرَى إِذْ فَزِعُوا فَلَا فَوْتَ وَأُخِذُوا مِن مَّكَانٍ قَرِيبٍ

052. و مى‏گويند: به او ايمان آورديم.
      و چگونه از جايى [چنين] دور، دست‏ يافتن [به ايمان] براى آنان ميسر است؟
     وَقَالُوا آمَنَّا بِهِ وَأَنَّى لَهُمُ التَّنَاوُشُ مِن مَكَانٍ بَعِيدٍ

053. و حال آنكه پيش از اين منكر او شدند، و از جايى دور، به ناديده [تير تهمت] مى‏افكندند.
    وَقَدْ كَفَرُوا بِهِ مِن قَبْلُ وَيَقْذِفُونَ بِالْغَيْبِ مِن مَّكَانٍ بَعِيدٍ

054. و ميان آنان، و ميان آنچه [به آرزو] مى‏خواستند، حايلى قرار مى‏گيرد؛
      همان گونه كه از ديرباز با امثال ايشان چنين رفت، زيرا آنها [نيز] در دو دلى سختى بودند.
     وَحِيلَ بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ مَا يَشْتَهُونَ كَمَا فُعِلَ بِأَشْيَاعِهِم مِّن قَبْلُ إِنَّهُمْ كَانُوا فِي شَكٍّ مُّرِيبٍ