سجده - ترجمه فولادوند

به نام خداوند رحمتگر مهربان
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

001. الف، لام، ميم.
      الم

002. نازل شدن اين كتاب، كه هيچ [جاى] شك در آن نيست، از طرف پروردگار جهانهاست.
    تَنزِيلُ الْكِتَابِ لَا رَيْبَ فِيهِ مِن رَّبِّ الْعَالَمِينَ

003. آيا مى‏گويند: آن را بربافته است؟
     [نه چنين است] بلكه آن حق و از جانب پروردگار توست،
      تا مردمى را كه پيش از تو بيم ‏دهنده‏اى براى آنان نيامده است، هشدار دهى؛ اميد كه راه يابند.
     أَمْ يَقُولُونَ افْتَرَاهُ بَلْ هُوَ الْحَقُّ مِن رَّبِّكَ لِتُنذِرَ قَوْمًا مَّا أَتَاهُم مِّن نَّذِيرٍ مِّن قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ

004. خدا كسى است كه آسمانها و زمين و آنچه را كه ميان آن دو است، در شش هنگام آفريد؛
     آنگاه بر عرش [قدرت] استيلا يافت (پرداخت، قرار گرفت)؛
     براى شما غير از او سرپرست و شفاعتگرى نيست؛ آيا باز هم پند نمى‏گيريد؟
      اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَى
      عَلَى الْعَرْشِ مَا لَكُم مِّن دُونِهِ مِن وَلِيٍّ وَلَا شَفِيعٍ أَفَلَا تَتَذَكَّرُونَ

005. كار [جهان] را از آسمان [گرفته] تا زمين، اداره مى‏كند؛
      آنگاه [نتيجه و گزارش آن] در روزى كه مقدارش،
      آن چنان كه شما [آدميان] برمى ‏شماريد، هزار سال است، به سوى او بالا مى‏رود.
    يُدَبِّرُ الْأَمْرَ مِنَ السَّمَاءِ إِلَى الْأَرْضِ ثُمَّ يَعْرُجُ إِلَيْهِ فِي يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُ أَلْفَ سَنَةٍ مِّمَّا تَعُدُّونَ

006. اوست داناى نهان و آشكار كه شكوهمند مهربان است.
      ذَلِكَ عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ

007. همان كسى كه هر چيزى را كه آفريده است نيكو آفريده، و آفرينش انسان را از گل آغاز كرد.
    الَّذِي أَحْسَنَ كُلَّ شَيْءٍ خَلَقَهُ وَبَدَأَ خَلْقَ الْإِنسَانِ مِن طِينٍ

008. سپس [تداوم] نسل او را از چكيده آبى پست مقرر فرمود.
    ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهُ مِن سُلَالَةٍ مِّن مَّاء مَّهِينٍ

009. آنگاه او را درست ‏اندام كرد، و از روح خويش در او دميد؛
      و براى شما گوش و ديدگان و دلها قرار داد، چه اندك سپاس مى‏گزاريد.
     ثُمَّ سَوَّاهُ وَنَفَخَ فِيهِ مِن رُّوحِهِ وَجَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَالْأَبْصَارَ وَالْأَفْئِدَةَ قَلِيلًا مَّا تَشْكُرُونَ

010. و گفتند: آيا وقتى در [دل] زمين گم شديم، آيا [باز] ما در خلقت جديدى خواهيم بود؟
     [نه،] بلكه آنها به لقاى (ملاقات) پروردگارشان [و حضور او] كافرند.    1
    وَقَالُوا أَئِذَا ضَلَلْنَا فِي الْأَرْضِ أَئِنَّا لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ بَلْ هُم بِلِقَاء رَبِّهِمْ كَافِرُونَ

011. بگو: فرشته مرگى كه بر شما گمارده شده، جانتان را مى‏ستاند، آنگاه به سوى پروردگارتان بازگردانيده مى‏شويد.
    قُلْ يَتَوَفَّاكُم مَّلَكُ الْمَوْتِ الَّذِي وُكِّلَ بِكُمْ ثُمَّ إِلَى رَبِّكُمْ تُرْجَعُونَ

012. و كاش هنگامى را كه مجرمان پيش پروردگارشان سرهاشان را به زير افكنده‏اند مى‏ديدى [كه مى‏گويند:] پروردگارا،
     ديديم و شنيديم، ما را بازگردان تا كار شايسته كنيم، چرا كه ما يقين داريم.
    وَلَوْ تَرَى إِذِ الْمُجْرِمُونَ نَاكِسُو رُؤُوسِهِمْ عِندَ رَبِّهِمْ رَبَّنَا أَبْصَرْنَا وَسَمِعْنَا فَارْجِعْنَا نَعْمَلْ صَالِحًا إِنَّا مُوقِنُونَ

013. و اگر مى‏خواستيم، حتما به هر كسى [از روى جبر] هدايتش را مى‏داديم،
      ليكن سخن من محقق گرديده كه: هر آينه جهنم را از همه جنيان و آدميان خواهم آكند.
      وَلَوْ شِئْنَا لَآتَيْنَا كُلَّ نَفْسٍ هُدَاهَا وَلَكِنْ حَقَّ الْقَوْلُ مِنِّي لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنَ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ

014. پس به [سزاى] آنكه ديدار اين روزتان را از ياد برديد [عذاب را] بچشيد.
     ما [نيز] فراموشتان كرديم، و به [سزاى] آنچه انجام مى‏داديد عذاب جاودان را بچشيد.
    فَذُوقُوا بِمَا نَسِيتُمْ لِقَاء يَوْمِكُمْ هَذَا إِنَّا نَسِينَاكُمْ وَذُوقُوا عَذَابَ الْخُلْدِ بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ

015. تنها كسانى به آيات ما مى‏گروند كه چون آن [آيات] را به ايشان يادآورى كنند، سجده‏ كنان به روى درمى‏افتند،
     و به ستايش پروردگارشان تسبيح مى‏گويند، و آنان بزرگى نمى‏فروشند.
    إِنَّمَا يُؤْمِنُ بِآيَاتِنَا الَّذِينَ إِذَا ذُكِّرُوا بِهَا خَرُّوا سُجَّدًا وَسَبَّحُوا بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُونَ

016. پهلوهايشان از خوابگاهها جدا مى‏گردد [و] پروردگارشان را از روى بيم و طمع (اميد) مى‏خوانند،
      و از آنچه روزيشان داده‏ايم انفاق مى‏كنند.
    تَتَجَافَى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَطَمَعًا وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنفِقُونَ

017. هيچ كس نمى‏داند چه چيز از آنچه روشنى ‏بخش ديدگان است به [پاداش] آنچه انجام مى‏دادند براى آنان پنهان كرده‏ام.
      فَلَا تَعْلَمُ نَفْسٌ مَّا أُخْفِيَ لَهُم مِّن قُرَّةِ أَعْيُنٍ جَزَاء بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ

018. آيا كسى كه مؤمن است چون كسى است كه نافرمان است؟
      ‏يكسان نيستند.
    أَفَمَن كَانَ مُؤْمِنًا كَمَن كَانَ فَاسِقًا لَّا يَسْتَوُونَ

019. اما كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‏اند،
     به [پاداش] آنچه انجام مى‏دادند در باغهايى كه در آن جايگزين مى‏شوند، پذيرايى مى‏گردند.
      أَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَلَهُمْ جَنَّاتُ الْمَأْوَى نُزُلًا بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ

020. و اما كسانى كه نافرمانى كرده‏اند، پس جايگاهشان آتش است.
     هر بار كه بخواهند از آن بيرون بيايند، در آن بازگردانيده مى‏شوند؛
     و به آنان گفته مى‏شود: عذاب آن آتشى را كه دروغش مى‏پنداشتيد بچشيد.
      وَأَمَّا الَّذِينَ فَسَقُوا فَمَأْوَاهُمُ النَّارُ كُلَّمَا أَرَادُوا أَن يَخْرُجُوا مِنْهَا أُعِيدُوا فِيهَا وَقِيلَ لَهُمْ ذُوقُوا عَذَابَ النَّارِ الَّذِي كُنتُم بِهِ تُكَذِّبُونَ

021. و قطعا غير از آن، عذاب بزرگتر از عذاب اين دنيا [نيز] به آنان مى‏چشانيم؛ اميد كه آنها [به خدا] بازگردند.
      وَلَنُذِيقَنَّهُمْ مِنَ الْعَذَابِ الْأَدْنَى دُونَ الْعَذَابِ الْأَكْبَرِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ

022. و كيست بيدادگرتر از آن كس كه به آيات پروردگارش پند داده شود [و] آنگاه از آن روى بگرداند؟
     قطعا ما از مجرمان انتقام‏ كشنده‏ايم.
     وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّن ذُكِّرَ بِآيَاتِ رَبِّهِ ثُمَّ أَعْرَضَ عَنْهَا إِنَّا مِنَ الْمُجْرِمِينَ مُنتَقِمُونَ

023. و به راستى [ما] به موسى كتاب داديم.
     پس در لقاى (ملاقات) او [با خدا] ترديد مكن،     2
      و آن [كتاب] را براى فرزندان اسرائيل [مايه] هدايت قرار داديم.
     وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ فَلَا تَكُن فِي مِرْيَةٍ مِّن لِّقَائِهِ وَجَعَلْنَاهُ هُدًى لِّبَنِي إِسْرَائِيلَ

024. و چون شكيبايى كردند و به آيات ما يقين داشتند،
      برخى از آنان را پيشوايانى قرار داديم كه به فرمان ما، [مردم را] هدايت مى‏كردند
    وَجَعَلْنَا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُوا وَكَانُوا بِآيَاتِنَا يُوقِنُونَ

025. در حقيقت، پروردگار تو، خود روز قيامت در آنچه با يكديگر در باره آن اختلاف مى‏كردند، ميانشان داورى خواهد كرد.
    إِنَّ رَبَّكَ هُوَ يَفْصِلُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فِيمَا كَانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ

026. آيا براى آنان روشن نگرديده كه چه بسيار نسلها را پيش از آنها نابود گردانيديم، [كه اينان] در سراهايشان راه مى‏روند؟
     قطعا در اين [امر] عبرتهاست؛ مگر نمى‏شنوند؟
     أَوَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ أَهْلَكْنَا مِن قَبْلِهِم مِّنَ الْقُرُونِ يَمْشُونَ فِي مَسَاكِنِهِمْ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ أَفَلَا يَسْمَعُونَ

027. آيا ننگريسته‏اند كه ما باران را به سوى زمين باير مى‏رانيم،
     و به وسيله آن كشته‏اى را برمى‏آوريم كه دامهايشان و خودشان از آن مى‏خورند؟
     مگر نمى‏بينند؟
     أَوَلَمْ يَرَوْا أَنَّا نَسُوقُ الْمَاء إِلَى الْأَرْضِ الْجُرُزِ فَنُخْرِجُ بِهِ زَرْعًا تَأْكُلُ مِنْهُ أَنْعَامُهُمْ وَأَنفُسُهُمْ أَفَلَا يُبْصِرُونَ

028. و مى‏پرسند: اگر راست مى‏گوييد، اين پيروزى [شما] چه وقت است؟
      وَيَقُولُونَ مَتَى هَذَا الْفَتْحُ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ

029. بگو: روز پيروزى، ايمان كسانى كه كافر شده‏اند سود نمى‏بخشد و آنان مهلت نمى‏يابند.
     قُلْ يَوْمَ الْفَتْحِ لَا يَنفَعُ الَّذِينَ كَفَرُوا إِيمَانُهُمْ وَلَا هُمْ يُنظَرُونَ

030. پس، از ايشان روى برتاب و منتظر باش كه آنها نيز در انتظارند.
      فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ وَانتَظِرْ إِنَّهُم مُّنتَظِرُونَ