فرقان - ترجمه فولادوند

به نام خداوند رحمتگر مهربان
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

001. بزرگ [و خجسته] است كسى كه بر بنده خود فرقان [= كتاب جدا سازنده حق از باطل] را نازل فرمود،
      تا براى جهانيان هشداردهنده‏اى باشد.
تَبَارَكَ الَّذِي نَزَّلَ الْفُرْقَانَ عَلَى عَبْدِهِ لِيَكُونَ لِلْعَالَمِينَ نَذِيرًا

002. همان كس كه فرمانروايى آسمانها و زمين از آن اوست،
      و فرزندى اختيار نكرده، و براى او شريكى در فرمانروايى نبوده است،
      و هر چيزى را آفريده، و بدان گونه كه درخور آن بوده اندازه‏ گيرى كرده است.
      الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًا وَلَمْ يَكُن لَّهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ وَخَلَقَ كُلَّ شَيْءٍ فَقَدَّرَهُ تَقْدِيرًا

003. و به جاى او، خدايانى براى خود گرفته‏اند كه چيزى را خلق نمى‏كنند، و خود خلق شده‏اند؛
      و براى خود نه زيانى را در اختيار دارند، و نه سودى را،
      و نه مرگى را در اختيار دارند، و نه حياتى، و نه رستاخيزى را.
      وَاتَّخَذُوا مِن دُونِهِ آلِهَةً لَّا يَخْلُقُونَ شَيْئًا وَهُمْ يُخْلَقُونَ وَلَا يَمْلِكُونَ لِأَنفُسِهِمْ ضَرًّا وَلَا نَفْعًا وَلَا يَمْلِكُونَ مَوْتًا وَلَا حَيَاةً وَلَا نُشُورًا

004. و كسانى كه كفر ورزيدند گفتند: اين [كتاب] جز دروغى كه آن را بربافته [چيزى] نيست،
      و گروهى ديگر او را بر آن يارى كرده‏اند، و قطعا [با چنين نسبتى] ظلم و بهتانى به پيش آوردند.
      وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ هَذَا إِلَّا إِفْكٌ افْتَرَاهُ وَأَعَانَهُ عَلَيْهِ قَوْمٌ آخَرُونَ فَقَدْ جَاؤُوا ظُلْمًا وَزُورًا

005. و گفتند: افسانه‏هاى پيشينيان است كه آنها را براى خود نوشته و صبح و شام بر او املا مى‏شود.
      وَقَالُوا أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ اكْتَتَبَهَا فَهِيَ تُمْلَى عَلَيْهِ بُكْرَةً وَأَصِيلًا

006. بگو: آن را كسى نازل ساخته است كه راز نهانها را در آسمانها و زمين مى‏داند،
       و هموست كه همواره آمرزنده مهربان است
      قُلْ أَنزَلَهُ الَّذِي يَعْلَمُ السِّرَّ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ إِنَّهُ كَانَ غَفُورًا رَّحِيمًا

007. و گفتند: اين چه پيامبرى است كه غذا مى‏خورد، و در بازارها راه مى‏رود،
      چرا فرشته‏اى به سوى او نازل نشده تا همراه وى هشداردهنده باشد،
      وَقَالُوا مَالِ هَذَا الرَّسُولِ يَأْكُلُ الطَّعَامَ وَيَمْشِي فِي الْأَسْوَاقِ لَوْلَا أُنزِلَ إِلَيْهِ مَلَكٌ فَيَكُونَ مَعَهُ نَذِيرًا

008. يا گنجى به طرف او افكنده نشده، يا باغى ندارد كه از [بار و بر] آن بخورد.
      و ستمكاران گفتند: جز مردى افسون ‏شده را دنبال نمى‏كنيد.
      أَوْ يُلْقَى إِلَيْهِ كَنزٌ أَوْ تَكُونُ لَهُ جَنَّةٌ يَأْكُلُ مِنْهَا وَقَالَ الظَّالِمُونَ إِن تَتَّبِعُونَ إِلَّا رَجُلًا مَّسْحُورًا

009. بنگر چگونه براى تو مثلها زدند و گمراه شدند؛ در نتيجه نمى‏توانند راهى بيابند.
      انظُرْ كَيْفَ ضَرَبُوا لَكَ الْأَمْثَالَ فَضَلُّوا فَلَا يَسْتَطِيعُونَ سَبِيلًا

010. بزرگ [و خجسته] است كسى كه اگر بخواهد بهتر از اين را براى تو قرار مى‏دهد.
      باغهايى كه جويبارها از زير [درختان] آن روان خواهد بود، و براى تو كاخها پديد مى‏آورد.
      تَبَارَكَ الَّذِي إِن شَاء جَعَلَ لَكَ خَيْرًا مِّن ذَلِكَ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ وَيَجْعَل لَّكَ قُصُورًا

011. [نه] بلكه [آنها] رستاخيز را دروغ خواندند؛ و براى هر كس كه رستاخيز را دروغ خواند، آتش سوزان آماده كرده‏ايم.
      بَلْ كَذَّبُوا بِالسَّاعَةِ وَأَعْتَدْنَا لِمَن كَذَّبَ بِالسَّاعَةِ سَعِيرًا

012. چون [دوزخ] از فاصله‏اى دور آنان را ببيند، خشم و خروشى از آن مى‏شنوند.
      إِذَا رَأَتْهُم مِّن مَّكَانٍ بَعِيدٍ سَمِعُوا لَهَا تَغَيُّظًا وَزَفِيرًا

013. و چون آنان را در تنگنايى از آن به زنجير كشيده بيندازند، آنجاست كه مرگ [خود] را مى‏خواهند.
      وَإِذَا أُلْقُوا مِنْهَا مَكَانًا ضَيِّقًا مُقَرَّنِينَ دَعَوْا هُنَالِكَ ثُبُورًا

014. امروز يك بار هلاك [خود] را مخواهيد؛ و بسيار هلاك [خود] را بخواهيد.
      لَا تَدْعُوا الْيَوْمَ ثُبُورًا وَاحِدًا وَادْعُوا ثُبُورًا كَثِيرًا

015. بگو آيا اين [عقوبت] بهتر است، ‏يا بهشت جاويدان، كه به پرهيزگاران وعده داده شده است، كه پاداش و سرانجام آنان است؟
      قُلْ أَذَلِكَ خَيْرٌ أَمْ جَنَّةُ الْخُلْدِ الَّتِي وُعِدَ الْمُتَّقُونَ كَانَتْ لَهُمْ جَزَاء وَمَصِيرًا

016. جاودانه هر چه بخواهند در آنجا دارند؛ پروردگار تو مسؤول [تحقق] اين وعده است.
      لَهُمْ فِيهَا مَا يَشَاؤُونَ خَالِدِينَ كَانَ عَلَى رَبِّكَ وَعْدًا مَسْؤُولًا

017. و روزى كه آنان را با آنچه به جاى خدا مى‏پرستند محشور مى‏كند، پس مى‏فرمايد:
     آيا شما اين بندگان مرا به بيراهه كشانديد يا خود گمراه شدند؟
     وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ وَمَا يَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ فَيَقُولُ أَأَنتُمْ أَضْلَلْتُمْ عِبَادِي هَؤُلَاء أَمْ هُمْ ضَلُّوا السَّبِيلَ

018. مى‏گويند: منزهى تو؛ ما را نسزد كه جز تو دوستى براى خود بگيريم.
      ولى تو آنان و پدرانشان را برخوردار كردى، تا [آنجا كه] ياد [تو] را فراموش كردند، و گروهى هلاك ‏شده، بودند.
      قَالُوا سُبْحَانَكَ مَا كَانَ يَنبَغِي لَنَا أَن نَّتَّخِذَ مِن دُونِكَ مِنْ أَوْلِيَاء وَلَكِن مَّتَّعْتَهُمْ وَآبَاءهُمْ حَتَّى نَسُوا الذِّكْرَ وَكَانُوا قَوْمًا بُورًا

019. قطعا [خدايانتان (معبودانتان)] در آنچه مى‏گفتيد: شما را تكذيب كردند؛
      در نتيجه نه مى‏توانيد [عذاب را از خود] دفع كنيد، و نه [خود را] يارى نماييد؛
      و هر كس از شما شرك ورزد عذابى سهمگين به او مى‏چشانيم.
      فَقَدْ كَذَّبُوكُم بِمَا تَقُولُونَ فَمَا تَسْتَطِيعُونَ صَرْفًا وَلَا نَصْرًا وَمَن يَظْلِم مِّنكُمْ نُذِقْهُ عَذَابًا كَبِيرًا

020. و پيش از تو پيامبران [خود] را نفرستاديم جز اينكه آنان [نيز] غذا مى‏خوردند، و در بازارها راه مى‏رفتند.
      و برخى از شما را براى برخى ديگر [وسيله] آزمايش قرار داديم.
      آيا شكيبايى مى‏كنيد؟
      و پروردگار تو همواره بيناست.
      وَما أَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِنَ الْمُرْسَلِينَ إِلَّا إِنَّهُمْ لَيَأْكُلُونَ الطَّعَامَ وَيَمْشُونَ
      فِي الْأَسْوَاقِ وَجَعَلْنَا بَعْضَكُمْ لِبَعْضٍ فِتْنَةً أَتَصْبِرُونَ وَكَانَ رَبُّكَ بَصِيرًا

021. و كسانى كه به لقاى ما اميد ندارند گفتند: چرا فرشتگان بر ما نازل نشدند، يا پروردگارمان را نمى‏بينيم؟
      قطعا در مورد خود تكبر ورزيدند و سخت ‏سركشى كردند.
      وَقَالَ الَّذِينَ لَا يَرْجُونَ لِقَاءنَا لَوْلَا أُنزِلَ عَلَيْنَا الْمَلَائِكَةُ أَوْ نَرَى رَبَّنَا لَقَدِ اسْتَكْبَرُوا فِي أَنفُسِهِمْ وَعَتَوْ عُتُوًّا كَبِيرًا

022. روزى كه فرشتگان را ببينند، آن روز براى گناهكاران بشارتى نيست؛ و مى‏گويند: دور و ممنوع [از رحمت ‏خداييد].
      يَوْمَ يَرَوْنَ الْمَلَائِكَةَ لَا بُشْرَى يَوْمَئِذٍ لِّلْمُجْرِمِينَ وَيَقُولُونَ حِجْرًا مَّحْجُورًا

023. و به هر گونه كارى كه كرده‏اند مى‏پردازيم، و آن را [چون] گردى پراكنده مى‏سازيم.
      وَقَدِمْنَا إِلَى مَا عَمِلُوا مِنْ عَمَلٍ فَجَعَلْنَاهُ هَبَاء مَّنثُورًا

024. آن روز، جايگاه اهل بهشت بهتر و استراحت گاهشان نيكوتر است.
      أَصْحَابُ الْجَنَّةِ يَوْمَئِذٍ خَيْرٌ مُّسْتَقَرًّا وَأَحْسَنُ مَقِيلًا

025. و روزى كه آسمان با ابرى سپيد از هم مى‏شكافد و فرشتگان نزول يابند.
      وَيَوْمَ تَشَقَّقُ السَّمَاء بِالْغَمَامِ وَنُزِّلَ الْمَلَائِكَةُ تَنزِيلًا

026. آن روز، فرمانروايى بحق از آن [خداى] رحمان است و روزى است كه بر كافران بسى دشوار است.
      الْمُلْكُ يَوْمَئِذٍ الْحَقُّ لِلرَّحْمَنِ وَكَانَ يَوْمًا عَلَى الْكَافِرِينَ عَسِيرًا

027. و روزى است كه ستمكار دستهاى خود را مى‏گزد [و] مى‏گويد: اى كاش با پيامبر راهى برمى‏گرفتم.
وَيَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلَى يَدَيْهِ يَقُولُ يَا لَيْتَنِي اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبِيلًا

028. اى واى، كاش فلانى را دوست [خود] نگرفته بودم.
      يَا وَيْلَتَى لَيْتَنِي لَمْ أَتَّخِذْ فُلَانًا خَلِيلًا

029. او [بود كه] مرا به گمراهى كشانيد، پس از آنكه قرآن به من رسيده بود. و شيطان همواره فروگذارنده انسان است.
      لَقَدْ أَضَلَّنِي عَنِ الذِّكْرِ بَعْدَ إِذْ جَاءنِي وَكَانَ الشَّيْطَانُ لِلْإِنسَانِ خَذُولًا

030. و پيامبر [خدا] گفت: پروردگارا، قوم من اين قرآن را رها كردند.
      وَقَالَ الرَّسُولُ يَا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي اتَّخَذُوا هَذَا الْقُرْآنَ مَهْجُورًا

031. و اين گونه براى هر پيامبرى، دشمنى از گناهكاران قرار داديم؛ و همين بس كه پروردگارت راهبر و ياور توست.
      وَكَذَلِكَ جَعَلْنَا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا مِّنَ الْمُجْرِمِينَ وَكَفَى بِرَبِّكَ هَادِيًا وَنَصِيرًا

032. و كسانى كه كافر شدند گفتند: چرا قرآن يكجا بر او نازل نشده است؟
      اين گونه [ما آن را به تدريج نازل كرديم] تا قلبت را به وسيله آن استوار گردانيم؛ و آن را به آرامى [بر تو] خوانديم.
      وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَوْلَا نُزِّلَ عَلَيْهِ الْقُرْآنُ جُمْلَةً وَاحِدَةً كَذَلِكَ لِنُثَبِّتَ بِهِ فُؤَادَكَ وَرَتَّلْنَاهُ تَرْتِيلًا

033. و براى تو مثلى نياوردند، مگر آنكه [ما] حق را با نيكوترين بيان براى تو آورديم.
      وَلَا يَأْتُونَكَ بِمَثَلٍ إِلَّا جِئْنَاكَ بِالْحَقِّ وَأَحْسَنَ تَفْسِيرًا

034. كسانى كه به رو درافتاده به سوى جهنم رانده مى‏شوند؛ آنان بدترين جاى و گم ‏ترين راه را دارند.
     الَّذِينَ يُحْشَرُونَ عَلَى وُجُوهِهِمْ إِلَى جَهَنَّمَ أُوْلَئِكَ شَرٌّ مَّكَانًا وَأَضَلُّ سَبِيلًا

035. و به يقين، [ما] به موسى كتاب [آسمانى] عطا كرديم، و برادرش هارون را همراه او دستيار[ش] گردانيديم
      وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ وَجَعَلْنَا مَعَهُ أَخَاهُ هَارُونَ وَزِيرًا

036. پس گفتيم: هر دو به سوى قومى كه نشانه‏هاى ما را به دروغ گرفتند برويد.
      پس [ما] آنان را به سختى هلاك نموديم.
      فَقُلْنَا اذْهَبَا إِلَى الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا فَدَمَّرْنَاهُمْ تَدْمِيرًا

037. و قوم نوح را آنگاه كه پيامبران [خدا] را تكذيب كردند، غرقشان ساختيم.
      و آنان را براى [همه] مردم عبرتى گردانيديم، و براى ستمكاران عذابى پر درد آماده كرده‏ايم.
      وَقَوْمَ نُوحٍ لَّمَّا كَذَّبُوا الرُّسُلَ أَغْرَقْنَاهُمْ وَجَعَلْنَاهُمْ لِلنَّاسِ آيَةً وَأَعْتَدْنَا لِلظَّالِمِينَ عَذَابًا أَلِيمًا

038. و [نيز] عاديان، و ثموديان، و اصحاب رس، و نسلهاى بسيارى ميان اين [جماعتها] را [هلاك كرديم].
      وَعَادًا وَثَمُودَ وَأَصْحَابَ الرَّسِّ وَقُرُونًا بَيْنَ ذَلِكَ كَثِيرًا

039. و براى همه آنان مثلها زديم، و همه را زير و زبر كرديم.
      وَكُلًّا ضَرَبْنَا لَهُ الْأَمْثَالَ وَكُلًّا تَبَّرْنَا تَتْبِيرًا

040. و قطعا، بر شهرى كه باران بلا بر آن بارانده شد گذشته‏ اند؛
      مگر آن را نديده‏اند؟
      [چرا] ولى اميد به زنده ‏شدن ندارند.
      وَلَقَدْ أَتَوْا عَلَى الْقَرْيَةِ الَّتِي أُمْطِرَتْ مَطَرَ السَّوْءِ أَفَلَمْ يَكُونُوا يَرَوْنَهَا بَلْ كَانُوا لَا يَرْجُونَ نُشُورًا

041. و چون تو را ببينند، جز به ريشخندت نگيرند؛
     [كه] آيا اين همان كسى است كه خدا او را به رسالت فرستاده است؟
      وَإِذَا رَأَوْكَ إِن يَتَّخِذُونَكَ إِلَّا هُزُوًا أَهَذَا الَّذِي بَعَثَ اللَّهُ رَسُولًا

042. چيزى نمانده بود كه ما را از خدايانمان اگر بر آن ايستادگى نمى‏كرديم منحرف كند.
      و هنگامى كه عذاب را مى‏بينند، به زودى خواهند دانست چه كسى گمراه ‏تر است.
      إِن كَادَ لَيُضِلُّنَا عَنْ آلِهَتِنَا لَوْلَا أَن صَبَرْنَا عَلَيْهَا وَسَوْفَ يَعْلَمُونَ حِينَ يَرَوْنَ الْعَذَابَ مَنْ أَضَلُّ سَبِيلًا

043. آيا آن كس كه هواى [نفس] خود را معبود خويش گرفته است ديدى؟
      آيا [مى‏توانى] ضامن او باشى؟
      أَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَهَهُ هَوَاهُ أَفَأَنتَ تَكُونُ عَلَيْهِ وَكِيلًا

044. يا گمان دارى كه بيشترشان مى‏شنوند يا مى‏انديشند؟
      آنان جز مانند ستوران (چهار پايان) نيستند؛ بلكه گمراه ‏ترند.
      أَمْ تَحْسَبُ أَنَّ أَكْثَرَهُمْ يَسْمَعُونَ أَوْ يَعْقِلُونَ إِنْ هُمْ إِلَّا كَالْأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ سَبِيلًا

045. آيا نديده‏اى كه پروردگارت چگونه سايه را گسترده است؟
      و اگر مى‏خواست آن را ساكن قرار مى‏داد، آنگاه خورشيد را بر آن دليل گردانيديم.
      أَلَمْ تَرَ إِلَى رَبِّكَ كَيْفَ مَدَّ الظِّلَّ وَلَوْ شَاء لَجَعَلَهُ سَاكِنًا ثُمَّ جَعَلْنَا الشَّمْسَ عَلَيْهِ دَلِيلًا

046. سپس آن [سايه] را اندك اندك به سوى خود بازمى‏گيريم.
      ثُمَّ قَبَضْنَاهُ إِلَيْنَا قَبْضًا يَسِيرًا

047. و اوست كسى كه شب را براى شما پوششى قرار داد،
      و خواب را [مايه] آرامشى، و روز را زمان برخاستن [شما] گردانيد.
      وَهُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ اللَّيْلَ لِبَاسًا وَالنَّوْمَ سُبَاتًا وَجَعَلَ النَّهَارَ نُشُورًا

048. و اوست آن كس كه بادها را نويدى پيشاپيش رحمت‏ خويش [= باران] فرستاد؛ و از آسمان آبى پاك فرود آورديم؛
      وَهُوَ الَّذِي أَرْسَلَ الرِّيَاحَ بُشْرًا بَيْنَ يَدَيْ رَحْمَتِهِ وَأَنزَلْنَا مِنَ السَّمَاءِ مَاءً طَهُورًا

049. تا به وسيله آن، سرزمينى پژمرده را زنده گردانيم؛ و آن را به آنچه خلق كرده‏ايم از دامها و انسانهاى بسيار بنوشانيم.
      لِنُحْيِيَ بِهِ بَلْدَةً مَّيْتًا وَنُسْقِيَهُ مِمَّا خَلَقْنَا أَنْعَامًا وَأَنَاسِيَّ كَثِيرًا

050. و قطعا آن [پند] را ميان آنان گوناگون ساختيم تا توجه پيدا كنند، و[لى ] بيشتر مردم جز ناسپاسى نخواستند.
     وَلَقَدْ صَرَّفْنَاهُ بَيْنَهُمْ لِيَذَّكَّرُوا فَأَبَى أَكْثَرُ النَّاسِ إِلَّا كُفُورًا

051. و اگر مى‏خواستيم، قطعا در هر شهرى هشداردهنده‏اى برمى‏انگيختيم.
      وَلَوْ شِئْنَا لَبَعَثْنَا فِي كُلِّ قَرْيَةٍ نَذِيرًا

052. پس از كافران اطاعت مكن، و با [الهام گرفتن از] قرآن، با آنان به جهادى بزرگ بپرداز.
      فَلَا تُطِعِ الْكَافِرِينَ وَجَاهِدْهُم بِهِ جِهَادًا كَبِيرًا

053. و اوست كسى كه دو دريا را موج ‏زنان به سوى هم روان كرد؛
      اين يكى شيرين [و] گوارا، و آن يكى شور [و] تلخ است، و ميان آن دو مانع و حريمى استوار قرار داد.
      وَهُوَ الَّذِي مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ هَذَا عَذْبٌ فُرَاتٌ وَهَذَا مِلْحٌ أُجَاجٌ وَجَعَلَ بَيْنَهُمَا بَرْزَخًا وَحِجْرًا مَّحْجُورًا

054. و اوست كسى كه از آب، بشرى آفريد؛ و او را [داراى خويشاوندى] نسبى و دامادى قرار داد.
      و پروردگار تو همواره تواناست.
      وَهُوَ الَّذِي خَلَقَ مِنَ الْمَاء بَشَرًا فَجَعَلَهُ نَسَبًا وَصِهْرًا وَكَانَ رَبُّكَ قَدِيرًا

055. و غير از خدا چيزى را مى‏پرستند كه نه سودشان مى‏دهد و نه زيانشان مى‏رساند.
      و كافر همواره در برابر پروردگار خود همپشت [شيطان] است.
      وَيَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَنفَعُهُمْ وَلَا يَضُرُّهُمْ وَكَانَ الْكَافِرُ عَلَى رَبِّهِ ظَهِيرًا

056. و تو را جز بشارتگر و بيم ‏دهنده نفرستاديم.
      وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا مُبَشِّرًا وَنَذِيرًا

057. بگو بر اين [رسالت،] اجرى از شما طلب نمى‏كنم؛ جز اينكه هر كس بخواهد راهى به سوى پروردگارش [در پيش] گيرد.
      قُلْ مَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلَّا مَن شَاء أَن يَتَّخِذَ إِلَى رَبِّهِ سَبِيلًا

058. و بر آن زنده كه نمى‏ميرد توكل كن؛
      و به ستايش او تسبيح گوى؛
      و همين بس كه او به گناهان بندگانش آگاه است.
      وَتَوَكَّلْ عَلَى الْحَيِّ الَّذِي لَا يَمُوتُ وَسَبِّحْ بِحَمْدِهِ وَكَفَى بِهِ بِذُنُوبِ عِبَادِهِ خَبِيرًا

059. همان كسى كه آسمانها و زمين، و آنچه را كه ميان آن دو است در شش روز (مرحله) آفريد.
      آنگاه بر عرش استيلا يافت (پرداخت، قرار گرفت).
      رحمتگر عام [اوست].
      در باره وى از خبره‏اى بپرس [كه مى‏داند].
      الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى الْعَرْشِ الرَّحْمَنُ فَاسْأَلْ بِهِ خَبِيرًا

060. و چون به آنان گفته شود [خداى] رحمان را سجده كنيد مى‏گويند: رحمان چيست؟
      آيا براى چيزى كه ما را [بدان] فرمان مى‏دهى سجده كنيم؟
      و بر رميدنشان مى‏افزايد.
وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ اسْجُدُوا لِلرَّحْمَنِ قَالُوا وَمَا الرَّحْمَنُ أَنَسْجُدُ لِمَا تَأْمُرُنَا وَزَادَهُمْ نُفُورًا

061. [فرخنده و] بزرگوار است آن كسى كه در آسمان برجهايى نهاد، و در آن، چراغ و ماهى نوربخش قرار داد.
      تَبَارَكَ الَّذِي جَعَلَ فِي السَّمَاء بُرُوجًا وَجَعَلَ فِيهَا سِرَاجًا وَقَمَرًا مُّنِيرًا

062. و اوست كسى كه براى هر كس كه بخواهد عبرت گيرد يا بخواهد سپاسگزارى نمايد، شب و روز را جانشين يكديگر گردانيد.
      وَهُوَ الَّذِي جَعَلَ اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ خِلْفَةً لِّمَنْ أَرَادَ أَن يَذَّكَّرَ أَوْ أَرَادَ شُكُورًا

063. و بندگان خداى رحمان كسانى‏اند كه روى زمين به نرمى گام برمى‏دارند؛
      و چون نادانان ايشان را طرف خطاب قرار دهند به ملايمت پاسخ مى‏دهند.
      وَعِبَادُ الرَّحْمَنِ الَّذِينَ يَمْشُونَ عَلَى الْأَرْضِ هَوْنًا وَإِذَا خَاطَبَهُمُ الْجَاهِلُونَ قَالُوا سَلَامًا

064. و آنانند كه در حال سجده يا ايستاده، شب را به روز مى‏آورند.
      وَالَّذِينَ يَبِيتُونَ لِرَبِّهِمْ سُجَّدًا وَقِيَامًا

065. و كسانى‏اند كه مى‏گويند: پروردگارا، عذاب جهنم را از ما بازگردان كه عذابش سخت و دايمى است.
      وَالَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا اصْرِفْ عَنَّا عَذَابَ جَهَنَّمَ إِنَّ عَذَابَهَا كَانَ غَرَامًا

066. و در حقيقت آن بد قرارگاه و جايگاهى است.
      إِنَّهَا سَاءتْ مُسْتَقَرًّا وَمُقَامًا

067. و كسانى‏اند كه چون انفاق كنند نه ولخرجى مى‏كنند و نه تنگ مى‏گيرند، و ميان اين دو [روش] حد وسط را برمى‏گزينند.
      وَالَّذِينَ إِذَا أَنفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَلَمْ يَقْتُرُوا وَكَانَ بَيْنَ ذَلِكَ قَوَامًا

068. و كسانى‏اند كه با خدا معبودى ديگر نمى‏خوانند،
      و كسى را كه خدا [خونش را] حرام كرده است، جز به حق نمى‏كشند، و زنا نمى‏كنند؛
      و هر كس اينها را انجام دهد سزايش را دريافت‏ خواهد كرد.
      وَالَّذِينَ لَا يَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلَهًا آخَرَ وَلَا يَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ وَلَا يَزْنُونَ وَمَن يَفْعَلْ ذَلِكَ يَلْقَ أَثَامًا

069. براى او در روز قيامت عذاب دو چندان مى‏شود؛ و پيوسته در آن خوار مى‏ماند.
      يُضَاعَفْ لَهُ الْعَذَابُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَيَخْلُدْ فِيهِ مُهَانًا

070. مگر كسى كه توبه كند، و ايمان آورد، و كار شايسته كند.
      پس خداوند بديهايشان را به نيكيها تبديل مى‏كند.
      و خدا همواره آمرزنده مهربان است.
      إِلَّا مَن تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلًا صَالِحًا فَأُوْلَئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَّحِيمًا

071. و هر كس توبه كند و كار شايسته انجام دهد، در حقيقت به سوى خدا بازمى‏گردد.
      وَمَن تَابَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَإِنَّهُ يَتُوبُ إِلَى اللَّهِ مَتَابًا

072. و كسانى‏اند كه گواهى دروغ نمى‏دهند، و چون بر لغو بگذرند با بزرگوارى مى‏گذرند.
      وَالَّذِينَ لَا يَشْهَدُونَ الزُّورَ وَإِذَا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِرَامًا

073. و كسانى‏اند كه چون به آيات پروردگارشان تذكر داده شوند، كر و كور روى آن نمى‏افتند.
      وَالَّذِينَ إِذَا ذُكِّرُوا بِآيَاتِ رَبِّهِمْ لَمْ يَخِرُّوا عَلَيْهَا صُمًّا وَعُمْيَانًا

074. و كسانى‏اند كه مى‏گويند: پروردگارا، به ما از همسران و فرزندانمان آن ده كه مايه روشنى چشمان [ما] باشد؛
      و ما را پيشواى پرهيزگاران گردان.
      وَالَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا هَبْ لَنَا مِنْ أَزْوَاجِنَا وَذُرِّيَّاتِنَا قُرَّةَ أَعْيُنٍ وَاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِينَ إِمَامًا

075. اينانند كه به پاس آنكه صبر كردند، غرفه[هاى بهشت را] پاداش خواهند يافت؛ و در آنجا با سلام و درود مواجه خواهند شد.
      أُوْلَئِكَ يُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ بِمَا صَبَرُوا وَيُلَقَّوْنَ فِيهَا تَحِيَّةً وَسَلَامًا

076. در آنجا جاودانه خواهند ماند. چه خوش قرارگاه و مقامى.
      خَالِدِينَ فِيهَا حَسُنَتْ مُسْتَقَرًّا وَمُقَامًا

070. بگو: اگر دعاى شما نباشد، پروردگارم هيچ اعتنايى به شما نمى‏كند.
      در حقيقت ‏شما به تكذيب پرداخته‏ايد و به زودى [عذاب بر شما] لازم خواهد شد.
      قُلْ مَا يَعْبَأُ بِكُمْ رَبِّي لَوْلَا دُعَاؤُكُمْ فَقَدْ كَذَّبْتُمْ فَسَوْفَ يَكُونُ لِزَامًا