007- اوست كه قرآن را بر تو نازل كرد.
      قسمتی از آن، آيات محكم است و آنها اصل كتاب هستند و قسمت ديگر متشابهات است.
      اما كسانی كه در دلشان ميل به باطل وجود دارد دنبال متشابهات آن می روند،
      چون خواستار انحراف مردم و دنبال تأويل آن هستند.
      در صورتيكه تأويل آن را كسی جز خدا نميداند.      1
      و راسخين در علم (عالمان واقعی) ميگويند به آن ايمان آورديم .
      همه آن از طرف خداوند ما است.
      فقط افراد عاقل متوجه اين حقيقت می شوند.
      هُوَ الَّذِيَ أَنزَلَ عَلَيْكَ الْكِتَابَ مِنْهُ آيَاتٌ مُّحْكَمَاتٌ هُنَّ أُمُّ الْكِتَابِ وَأُخَرُ مُتَشَابِهَاتٌ
      فَأَمَّا الَّذِينَ في قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ مَا تَشَابَهَ مِنْهُ ابْتِغَاء الْفِتْنَةِ وَابْتِغَاء تَأْوِيلِهِ وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلاَّ اللّهُ وَالرَّاسِخُونَ
      فِي الْعِلْمِ يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِّنْ عِندِ رَبِّنَا وَمَا يَذَّكَّرُ إِلاَّ أُوْلُواْ الألْبَابِ 
   
008. [مى‏گويند: ] پروردگارا، پس از آنكه ما را هدايت كردى، دلهايمان را دستخوش انحراف مگردان،
      و از جانب خود، رحمتى بر ما ارزانى دار، كه تو خود بخشايشگرى. 
      رَبَّنَا لاَ تُزِغْ قُلُوبَنَا بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنَا وَهَبْ لَنَا مِن لَّدُنكَ رَحْمَةً إِنَّكَ أَنتَ الْوَهَّابُ 
   
009. پروردگارا، به يقين تو در روزى كه هيچ ترديدى در آن نيست، گردآورنده [جمله] مردمانى.
      قطعا خداوند در وعده [خود] خلاف نمى‏كند.
      رَبَّنَا إِنَّكَ جَامِعُ النَّاسِ لِيَوْمٍ لاَّ رَيْبَ فِيهِ إِنَّ اللّهَ لاَ يُخْلِفُ الْمِيعَادَ.
   
010. در حقيقت كسانى كه كفر ورزيدند، اموال و اولادشان چيزى [از عذاب خدا] را از آنان دور نخواهد كرد؛
      و آنان خود هيزم دوزخند.
      إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُواْ لَن تُغْنِيَ عَنْهُمْ أَمْوَالُهُمْ وَلاَ أَوْلاَدُهُم مِّنَ اللّهِ شَيْئًا وَأُولَئِكَ هُمْ وَقُودُ النَّارِ 
   
011. [آنان] به شيوه فرعونيان و كسانى كه پيش از آنان بودند آيات ما را دروغ شمردند؛
      پس خداوند به [سزاى] گناهانشان [گريبان] آنان را گرفت، و خدا سخت‏ كيفر است.
      كَدَأْبِ آلِ فِرْعَوْنَ وَالَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ كَذَّبُواْ بِآيَاتِنَا فَأَخَذَهُمُ اللّهُ بِذُنُوبِهِمْ وَاللّهُ شَدِيدُ الْعِقَابِ
   
012. به كسانى كه كفر ورزيدند بگو: به زودى مغلوب خواهيد شد،
      و [سپس در روز رستاخيز] در دوزخ محشور مى‏شويد، و چه بد بسترى است.
      قُل لِّلَّذِينَ كَفَرُواْ سَتُغْلَبُونَ وَتُحْشَرُونَ إِلَى جَهَنَّمَ وَبِئْسَ الْمِهَادُ
   
013. قطعا در برخورد ميان دو گروه براى شما نشانه‏اى [و درس عبرتى] بود؛
      گروهى در راه خدا مى‏جنگيدند، و ديگر [گروه] كافر بودند،
      كه آنان [= مؤمنان] را به چشم دو برابر خود مى‏ديدند، و خدا هر كه را بخواهد به يارى خود تاييد مى‏كند.
      يقينا در اين [ماجرا] براى صاحبان بينش عبرتى است.
      قَدْ كَانَ لَكُمْ آيَةٌ فِي فِئَتَيْنِ الْتَقَتَا فِئَةٌ تُقَاتِلُ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَأُخْرَى كَافِرَةٌ يَرَوْنَهُم مِّثْلَيْهِمْ رَأْيَ الْعَيْنِ
      وَاللّهُ يُؤَيِّدُ بِنَصْرِهِ مَن يَشَاءُ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَعِبْرَةً لَّأُوْلِي الأَبْصَارِ 
   
014. دوستى خواستنيها[ى گوناگون] از: زنان و پسران، و اموال فراوان از زر و سيم،
      و اسب‏هاى نشاندار و دامها، و كشتزار[ها] براى مردم آراسته شده؛
      [ليكن] اين جمله مايه تمتع (بهره بری از) زندگى دنياست، و [حال آنكه] فرجام نيكو نزد خداست.
      زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَوَاتِ مِنَ النِّسَاء وَالْبَنِينَ وَالْقَنَاطِيرِ الْمُقَنطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ وَالْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ
      وَالأَنْعَامِ وَالْحَرْثِ ذَلِكَ مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَاللّهُ عِندَهُ حُسْنُ الْمَآبِ
   
015. بگو آيا شما را به بهتر از اينها خبر دهم؟
      براى كسانى كه تقوا پيشه كرده‏اند، نزد پروردگارشان باغهايى است كه از زير [درختان] آنها نهرها روان است.
      در آن جاودانه بمانند و همسرانى پاكيزه، و [نيز] خشنودى خدا [را دارند]، و خداوند به [امور] بندگان [خود] بيناست.
      قُلْ أَؤُنَبِّئُكُم بِخَيْرٍ مِّن ذَلِكُمْ لِلَّذِينَ اتَّقَوْا عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ
      خَالِدِينَ فِيهَا وَأَزْوَاجٌ مُّطَهَّرَةٌ وَرِضْوَانٌ مِّنَ اللّهِ وَاللّهُ بَصِيرٌ بِالْعِبَادِ  
   
016. همان كسانى كه مى‏گويند: پروردگارا، ما ايمان آورديم، پس گناهان ما را بر ما ببخش، و ما را از عذاب آتش نگاه دار.
      الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا إِنَّنَا آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ 
   
017. [اينانند] شكيبايان و راستگويان و فرمانبرداران و انفاق‏ كنندگان و آمرزش‏ خواهان در سحرگاهان.
      الصَّابِرِينَ وَالصَّادِقِينَ وَالْقَانِتِينَ وَالْمُنفِقِينَ وَالْمُسْتَغْفِرِينَ بِالأَسْحَارِ  
   
018. خدا كه همواره به عدل، قيام دارد، گواهى مى‏دهد كه جز او هيچ معبودى نيست.
      و فرشتگان [او] و دانشوران [نيز گواهى مى‏دهند كه] جز او كه توانا و حكيم است، هيچ معبودى نيست.
      شَهِدَ اللّهُ أَنَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ وَالْمَلاَئِكَةُ وَأُوْلُواْ الْعِلْمِ قَآئِمًَا بِالْقِسْطِ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
   
019. در حقيقت دين نزد خدا همان اسلام است.
      و كسانى كه كتاب [آسمانى] به آنان داده شده، با يكديگر به اختلاف نپرداختند، مگر پس از آنكه علم براى آنان [حاصل] آمد؛
      آن هم به سابقه حسدى كه ميان آنان وجود داشت.
      و هر كس به آيات خدا كفر ورزد، پس [بداند] كه خدا زود شمار است.
      إِنَّ الدِّينَ عِندَ اللّهِ الإِسْلاَمُ وَمَا اخْتَلَفَ الَّذِينَ أُوْتُواْ الْكِتَابَ
      إِلاَّ مِن بَعْدِ مَا جَاءهُمُ الْعِلْمُ بَغْيًا بَيْنَهُمْ وَمَن يَكْفُرْ بِآيَاتِ اللّهِ فَإِنَّ اللّهِ سَرِيعُ الْحِسَابِ
   
020. پس اگر با تو به محاجه (بحث کردن) برخاستند،
      بگو: من خود را تسليم خدا نموده‏ام، و هر كه مرا پيروى كرده [نيز خود را تسليم خدا نموده است].
      و به كسانى كه اهل كتابند و به مشركان بگو: آيا اسلام آورده‏ايد؟
      پس اگر اسلام آوردند قطعا هدايت ‏يافته‏اند؛
      و اگر روى برتافتند، فقط رساندن پيام بر عهده توست؛
      و خداوند به [امور] بندگان بيناست.
      فَإنْ حَآجُّوكَ فَقُلْ أَسْلَمْتُ وَجْهِيَ لِلّهِ وَمَنِ اتَّبَعَنِ وَقُل لِّلَّذِينَ أُوْتُواْ الْكِتَابَ وَالأُمِّيِّينَ أَأَسْلَمْتُمْ فَإِنْ أَسْلَمُواْ
      فَقَدِ اهْتَدَواْ وَّإِن تَوَلَّوْاْ فَإِنَّمَا عَلَيْكَ الْبَلاَغُ وَاللّهُ بَصِيرٌ بِالْعِبَادِ
   
021. كسانى كه به آيات خدا كفر مى‏ورزند، و پيامبران را بناحق مى‏كشند،
      و دادگستران را به قتل مى‏رسانند، آنان را از عذابى دردناك خبر ده.
      إِنَّ الَّذِينَ يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللّهِ وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ حَقٍّ وَيَقْتُلُونَ الِّذِينَ يَأْمُرُونَ بِالْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ فَبَشِّرْهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍ
   
022. آنان كسانى‏اند كه در [اين] دنيا، و [در سراى] آخرت، اعمالشان به هدر رفته و براى آنان هيچ ياورى نيست.
      أُولَئِكَ الَّذِينَ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ وَمَا لَهُم مِّن نَّاصِرِينَ
   
023. آيا داستان كسانى را كه بهره‏اى از كتاب [تورات] يافته‏اند ندانسته‏اى،
      كه چون به سوى كتاب خدا فرا خوانده مى‏شوند تا ميانشان حكم كند،
      آنگه گروهى از آنان به حال اعراض روى برمى‏تابند؟
      أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ أُوْتُواْ نَصِيبًا مِّنَ الْكِتَابِ يُدْعَوْنَ إِلَى كِتَابِ اللّهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ يَتَوَلَّى فَرِيقٌ مِّنْهُمْ وَهُم مُّعْرِضُونَ  
   
024. اين بدان سبب بود كه آنان [به پندار خود] گفتند: هرگز آتش جز چند روزى به ما نخواهد رسيد،
      و برساخته ‏هايشان (اعتقادات دروغين) آنان را در دينشان فريفته كرده است.
      ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ قَالُواْ لَن تَمَسَّنَا النَّارُ إِلاَّ أَيَّامًا مَّعْدُودَاتٍ وَغَرَّهُمْ فِي دِينِهِم مَّا كَانُواْ يَفْتَرُونَ
   
025. پس چگونه خواهد بود [حالشان]، آنگاه كه آنان را در روزى كه هيچ شكى در آن نيست گرد آوريم؛
      و به هر كس [پاداش] دستاوردش به تمام [و كمال] داده شود، و به آنان ستم نرسد؟
      فَكَيْفَ إِذَا جَمَعْنَاهُمْ لِيَوْمٍ لاَّ رَيْبَ فِيهِ وَوُفِّيَتْ كُلُّ نَفْسٍ مَّا كَسَبَتْ وَهُمْ لاَ يُظْلَمُونَ 
   
026. بگو: بار خدايا، تويى كه فرمانفرمايى، هر آن كس را كه خواهى فرمانروايى بخشى، و از هر كه خواهى فرمانروايى را باز ستانى،
      و هر كه را خواهى عزت بخشى، و هر كه را خواهى خوار گردانى، همه خوبيها به دست توست، و تو بر هر چيز توانايى.
      قُلِ اللَّهُمَّ مَالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَن تَشَاء وَتَنزِعُ الْمُلْكَ مِمَّن تَشَاء وَتُعِزُّ مَن تَشَاء وَتُذِلُّ مَن تَشَاء بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلَىَ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ.
   
027. شب را به روز در مى‏آورى، و روز را به شب در مى‏آورى،
      و زنده را از مرده بيرون مى آورى، و مرده را از زنده خارج مى‏سازى،
      و هر كه را خواهى بى ‏حساب روزى مى‏دهى.
      تُولِجُ اللَّيْلَ فِي الْنَّهَارِ وَتُولِجُ النَّهَارَ فِي اللَّيْلِ وَتُخْرِجُ الْحَيَّ مِنَ الْمَيِّتِ وَتُخْرِجُ الَمَيَّتَ مِنَ الْحَيِّ وَتَرْزُقُ مَن تَشَاء بِغَيْرِ حِسَابٍ
   
028. مؤمنان نبايد كافران را به جاى مؤمنان به دوستى بگيرند.
      و هر كه چنين كند در هيچ چيز [او را] از [دوستى] خدا [بهره‏اى] نيست؛
      مگر اينكه از آنان به نوعى تقيه كند (مواظب کار آنها باشيد).
      و خداوند شما را از [عقوبت] خود مى‏ترساند؛
      و بازگشت [همه] به سوى خداست.
      لاَّ يَتَّخِذِ الْمُؤْمِنُونَ الْكَافِرِينَ أَوْلِيَاء مِن دُوْنِ الْمُؤْمِنِينَ وَمَن يَفْعَلْ ذَلِكَ فَلَيْسَ مِنَ اللّهِ
      فِي شَيْءٍ إِلاَّ أَن تَتَّقُواْ مِنْهُمْ تُقَاةً وَيُحَذِّرُكُمُ اللّهُ نَفْسَهُ وَإِلَى اللّهِ الْمَصِيرُ
   
029. بگو: اگر آنچه در سينه‏هاى شماست نهان داريد يا آشكارش كنيد، خدا آن را مى داند.
      و [نيز] آنچه را در آسمانها و آنچه را در زمين است مى‏داند.
      و خداوند بر هر چيزى تواناست.
      قُلْ إِن تُخْفُواْ مَا فِي صُدُورِكُمْ أَوْ تُبْدُوهُ يَعْلَمْهُ اللّهُ وَيَعْلَمُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الأرْضِ وَاللّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
   
030. روزى كه هر كسى آنچه كار نيك به جاى آورده، و آنچه بدى مرتكب شده، حاضر شده مى يابد،
      و آرزو مى‏كند كاش ميان او و آن [كارهاى بد] فاصله‏اى دور بود.
      و خداوند شما را از [كيفر] خود مى‏ترساند،
      و [در عين حال] خدا به بندگان [خود] مهربان است.
      يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ مَّا عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُّحْضَرًا وَمَا عَمِلَتْ مِن سُوَءٍ تَوَدُّ لَوْ
      أَنَّ بَيْنَهَا وَبَيْنَهُ أَمَدًا بَعِيدًا وَيُحَذِّرُكُمُ اللّهُ نَفْسَهُ وَاللّهُ رَؤُوفُ بِالْعِبَادِ
   
031. بگو: اگر خدا را دوست داريد، از من پيروى كنيد تا خدا دوستتان بدارد، و گناهان شما را بر شما ببخشايد؛
      و خداوند آمرزنده مهربان است.
      قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ وَاللّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ
   
032. بگو: خدا و پيامبر [او] را اطاعت كنيد.
      پس اگر رويگردان شدند، قطعا خداوند كافران را دوست ندارد.
      قُلْ أَطِيعُواْ اللّهَ وَالرَّسُولَ فإِن تَوَلَّوْاْ فَإِنَّ اللّهَ لاَ يُحِبُّ الْكَافِرِينَ
   
033. به يقين خداوند، آدم و نوح و خاندان ابراهيم و خاندان عمران را بر مردم جهان برترى داده است.
      إِنَّ اللّهَ اصْطَفَى آدَمَ وَنُوحًا وَآلَ إِبْرَاهِيمَ وَآلَ عِمْرَانَ عَلَى الْعَالَمِينَ 
   
034. فرزندانى كه بعضى از آنان از [نسل] بعضى ديگرند.
      و خداوند شنواى داناست.
     ذُرِّيَّةً بَعْضُهَا مِن بَعْضٍ وَاللّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ
   
035. چون زن عمران گفت: پروردگارا، آنچه در شكم خود دارم نذر تو كردم تا آزاد شده [از مشاغل دنيا و پرستشگر تو] باشد.
      پس از من بپذير كه تو خود شنواى دانايى.
      إِذْ قَالَتِ امْرَأَةُ عِمْرَانَ رَبِّ إِنِّي نَذَرْتُ لَكَ مَا فِي بَطْنِي مُحَرَّرًا فَتَقَبَّلْ مِنِّي إِنَّكَ أَنتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ  
   
036. پس چون فرزندش را بزاد،
      گفت: پروردگارا، من دختر زاده‏ام.
      و خدا به آنچه او زاييد داناتر بود.
      و پسر چون دختر نيست؛
      و من نامش را مريم نهادم؛
      و او و فرزندانش را از شيطان رانده ‏شده به تو پناه مى‏دهم.
      فَلَمَّا وَضَعَتْهَا قَالَتْ رَبِّ إِنِّي وَضَعْتُهَا أُنثَى وَاللّهُ أَعْلَمُ بِمَا وَضَعَتْ وَلَيْسَ الذَّكَرُ كَالأُنثَى وَإِنِّي سَمَّيْتُهَا
      مَرْيَمَ وِإِنِّي أُعِيذُهَا بِكَ وَذُرِّيَّتَهَا مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ  
   
037. پس پروردگارش وى [= مريم] را با حسن قبول پذيرا شد، و او را نيكو بار آورد، و زكريا را سرپرست وى قرار داد.
      زكريا هر بار كه در محراب بر او وارد مى‏شد، نزد او [نوعى] خوراكى مى‏يافت.
      [مى] گفت: اى مريم، اين از كجا براى تو [آمده است او در پاسخ مى] گفت:
      اين از جانب خداست، كه خدا به هر كس بخواهد بى شمار روزى مى‏دهد.
      فَتَقَبَّلَهَا رَبُّهَا بِقَبُولٍ حَسَنٍ وَأَنبَتَهَا نَبَاتًا حَسَنًا وَكَفَّلَهَا زَكَرِيَّا كُلَّمَا دَخَلَ عَلَيْهَا زَكَرِيَّا الْمِحْرَابَ وَجَدَ عِندَهَا رِزْقًا
      قَالَ يَا مَرْيَمُ أَنَّى لَكِ هَذَا قَالَتْ هُوَ مِنْ عِندِ اللّهِ إنَّ اللّهَ يَرْزُقُ مَن يَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ  
   
038. آنجا [بود كه] زكريا پروردگارش را خواند،
      [و] گفت: پروردگارا، از جانب خود فرزندى پاك و پسنديده به من عطا كن كه تو شنونده دعايى.
      هُنَالِكَ دَعَا زَكَرِيَّا رَبَّهُ قَالَ رَبِّ هَبْ لِي مِن لَّدُنْكَ ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً إِنَّكَ سَمِيعُ الدُّعَاء
   
039. پس در حالى كه وى ايستاده [و] در محراب [خود] دعا مى‏كرد، فرشتگان او را ندا دردادند كه:
      خداوند تو را به [ولادت] يحيى كه تصديق كننده [حقانيت] "كلمة الله" [= عيسى] است،
      و بزرگوار و خويشتندار [= پرهيزنده از آنان] و پيامبرى از شايستگان است مژده مى‏دهد.  2
      فَنَادَتْهُ الْمَلآئِكَةُ وَهُوَ قَائِمٌ يُصَلِّي فِي الْمِحْرَابِ أَنَّ اللّهَ يُبَشِّرُكَ بِيَحْيَى مُصَدِّقًا بِكَلِمَةٍ مِّنَ اللّهِ وَسَيِّدًا وَحَصُورًا وَنَبِيًّا مِّنَ الصَّالِحِينَ
   
040. گفت: پروردگارا، چگونه مرا فرزندى خواهد بود، در حالى كه پيرى من بالا گرفته است، و زنم نازا است.
      [فرشته] گفت: [كار پروردگار] چنين است‏.
      خدا هر چه بخواهد مى‏كند.
      قَالَ رَبِّ أَنَّىَ يَكُونُ لِي غُلاَمٌ وَقَدْ بَلَغَنِيَ الْكِبَرُ وَامْرَأَتِي عَاقِرٌ قَالَ كَذَلِكَ اللّهُ يَفْعَلُ مَا يَشَاءُ
   
041. گفت: پروردگارا، براى من نشانه‏اى قرار ده.
      فرمود: نشانه‏ات اين است كه سه روز با مردم جز به اشاره سخن نگويى،
      و پروردگارت را بسيار ياد كن، و شبانگاه و بامدادان [او را] تسبيح گوى.
      قَالَ رَبِّ اجْعَل لِّيَ آيَةً قَالَ آيَتُكَ أَلاَّ تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ إِلاَّ رَمْزًا وَاذْكُر رَّبَّكَ كَثِيرًا وَسَبِّحْ بِالْعَشِيِّ وَالإِبْكَارِ
   
042. و [ياد كن] هنگامى را كه فرشتگان گفتند:
      اى مريم، خداوند تو را برگزيده و پاك ساخته و تو را بر زنان جهان برترى داده است.
      وَإِذْ قَالَتِ الْمَلاَئِكَةُ يَا مَرْيَمُ إِنَّ اللّهَ اصْطَفَاكِ وَطَهَّرَكِ وَاصْطَفَاكِ عَلَى نِسَاء الْعَالَمِينَ 
   
043. اى مريم، فرمانبر پروردگار خود باش، و سجده كن، و با ركوع ‏كنندگان ركوع نما.
      يَا مَرْيَمُ اقْنُتِي لِرَبِّكِ وَاسْجُدِي وَارْكَعِي مَعَ الرَّاكِعِينَ
   
044. اين [جمله] از اخبار غيب است كه به تو وحى مى‏كنيم؛
      و [گرنه] وقتى كه آنان قلمهاى خود را [براى قرعه‏ كشى به آب] مى‏افكندند،
      تا كدام يك سرپرستى مريم را به عهده گيرد، نزد آنان نبودى؛
      و [نيز] وقتى با يكديگر كشمكش مى‏كردند نزدشان نبودى.
      ذَلِكَ مِنْ أَنبَاء الْغَيْبِ نُوحِيهِ إِلَيكَ وَمَا كُنتَ لَدَيْهِمْ إِذْ يُلْقُون أَقْلاَمَهُمْ أَيُّهُمْ يَكْفُلُ مَرْيَمَ وَمَا كُنتَ لَدَيْهِمْ إِذْ يَخْتَصِمُونَ
   
045. [ياد كن] هنگامى [را] كه فرشتگان گفتند:
      اى مريم، خداوند تو را به كلمه‏اى از جانب خود كه نامش مسيح عيسى ‏بن‏ مريم است مژده مى‏دهد.
      در حالى كه [او] در دنيا و آخرت آبرومند و از مقربان [درگاه خدا] است.
      إِذْ قَالَتِ الْمَلآئِكَةُ يَا مَرْيَمُ إِنَّ اللّهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٍ مِّنْهُ اسْمُهُ الْمَسِيحُ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَجِيهًا فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ وَمِنَ الْمُقَرَّبِينَ  
   
046. و در گهواره [به اعجاز] و در ميانسالى [به وحى] با مردم سخن مى‏گويد، و از شايستگان است.  3
      وَيُكَلِّمُ النَّاسَ فِي الْمَهْدِ وَكَهْلًا وَمِنَ الصَّالِحِينَ
   
047. [مريم] گفت: پروردگارا، چگونه مرا فرزندى خواهد بود، با آنكه بشرى به من دست نزده است.
      گفت: چنين است [كار] پروردگار.
      خدا هر چه بخواهد مى‏آفريند.
      چون به كارى فرمان دهد، فقط به آن مى‏گويد باش، پس مى‏باشد.
      قَالَتْ رَبِّ أَنَّى يَكُونُ لِي وَلَدٌ وَلَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ قَالَ كَذَلِكِ اللّهُ يَخْلُقُ مَا يَشَاءُ إِذَا قَضَى أَمْرًا فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُ كُن فَيَكُونُ
   
048. و به او كتاب و حكمت و تورات و انجيل مى‏آموزد.
      وَيُعَلِّمُهُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَالتَّوْرَاةَ وَالإِنجِيلَ
   
049. و [او را به عنوان] پيامبرى، به سوى بنى اسرائيل [مى‏فرستد كه او به آنان مى‏گويد:]،
      در حقيقت، من از جانب پروردگارتان برايتان معجزه‏اى آورده‏ام؛
      من از گل براى شما [چيزى] به شكل پرنده مى‏سازم، آنگاه در آن مى‏دمم پس به اذن خدا، پرنده‏اى مى شود.
      و به اذن خد،ا نابيناى مادرزاد، و پيس را بهبود مى‏بخشم، و مردگان را زنده مى‏گردانم.
      و شما را از آنچه مى‏خوريد، و در خانه هايتان ذخيره مى‏كنيد خبر مى‏دهم.
      مسلما در اين [معجزات] براى شما اگر مؤمن باشيد، عبرت است.
      وَرَسُولًا إِلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ أَنِّي قَدْ جِئْتُكُم بِآيَةٍ مِّن رَّبِّكُمْ أَنِّي أَخْلُقُ لَكُم مِّنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ فَأَنفُخُ فِيهِ فَيَكُونُ طَيْرًا
      بِإِذْنِ اللّهِ وَأُبْرِئُ الأكْمَهَ والأَبْرَصَ وَأُحْيِي الْمَوْتَى بِإِذْنِ اللّهِ وَأُنَبِّئُكُم
      بِمَا تَأْكُلُونَ وَمَا تَدَّخِرُونَ فِي بُيُوتِكُمْ إِنَّ فِي ذَلِكَ لآيَةً لَّكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ
   
050. و [مى‏گويد: آمده‏ام تا] تورات را كه پيش از من [نازل شده] است، تصديق كننده باشم.
      و تا پاره‏اى از آنچه را كه بر شما حرام گرديده، براى شما حلال كنم.
      و از جانب پروردگارتان براى شما نشانه‏اى آورده‏ام، پس از خدا پروا داريد (از نافرمانی خدا حذر کنيد) و مرا اطاعت كنيد.
      وَمُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْرَاةِ وَلِأُحِلَّ لَكُم بَعْضَ الَّذِي حُرِّمَ عَلَيْكُمْ وَجِئْتُكُم بِآيَةٍ مِّن رَّبِّكُمْ فَاتَّقُواْ اللّهَ وَأَطِيعُونِ
   
051. در حقيقت‏ خداوند، پروردگار من و پروردگار شماست.
      پس او را بپرستيد [كه ] راه راست اين است.
      إِنَّ اللّهَ رَبِّي وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ هَذَا صِرَاطٌ مُّسْتَقِيمٌ
   
052. چون عيسى از آنان احساس كفر كرد گفت: ‏ياران من در راه خدا چه كسانند؟
      حواريون گفتند: ما ياران [دين] خداييم، به خدا ايمان آورده‏ايم، و گواه باش كه ما تسليم [او] هستيم.
      فَلَمَّا أَحَسَّ عِيسَى مِنْهُمُ الْكُفْرَ قَالَ مَنْ أَنصَارِي إِلَى اللّهِ قَالَ الْحَوَارِيُّونَ نَحْنُ أَنصَارُ اللّهِ آمَنَّا بِاللّهِ وَاشْهَدْ بِأَنَّا مُسْلِمُونَ 
   
053. پروردگارا، به آنچه نازل كردى گرويديم، و فرستاده[ات] را پيروى كرديم؛
      پس ما را در زمره گواهان بنويس.
      رَبَّنَا آمَنَّا بِمَا أَنزَلَتْ وَاتَّبَعْنَا الرَّسُولَ فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ
   
054. و [دشمنان] مكر ورزيدند، و خدا [در پاسخشان] مكر در ميان آورد، و خداوند بهترين مكرانگيزان است.
      وَمَكَرُواْ وَمَكَرَ اللّهُ وَاللّهُ خَيْرُ الْمَاكِرِينَ
   
055. [ياد كن] هنگامى را كه خدا گفت: اى عيسى، من تو را برگرفته و به سوى خويش بالا مى‏برم؛
      و تو را از [آلايش] كسانى كه كفر ورزيده‏اند پاك مى‏گردانم؛
      و تا روز رستاخيز كسانى را كه از تو پيروى كرده‏اند، فوق كسانى كه كافر شده‏اند قرار خواهم داد.
      آنگاه فرجام شما به سوى من است.
      پس در آنچه بر سر آن اختلاف مى‏كرديد، ميان شما داورى خواهم كرد.
      إِذْ قَالَ اللّهُ يَا عِيسَى إِنِّي مُتَوَفِّيكَ وَرَافِعُكَ إِلَيَّ وَمُطَهِّرُكَ مِنَ الَّذِينَ كَفَرُواْ وَجَاعِلُ الَّذِينَ اتَّبَعُوكَ
      فَوْقَ الَّذِينَ كَفَرُواْ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ ثُمَّ إِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَأَحْكُمُ بَيْنَكُمْ فِيمَا كُنتُمْ فِيهِ تَخْتَلِفُونَ 
   
056. اما كسانى كه كفر ورزيدند، در دنيا و آخرت به سختى عذابشان كنم، و ياورانى نخواهند داشت.
      فَأَمَّا الَّذِينَ كَفَرُواْ فَأُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا شَدِيدًا فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ وَمَا لَهُم مِّن نَّاصِرِينَ
   
057. و اما كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‏اند،
      [خداوند] مزدشان را به تمامى به آنان مى‏دهد، و خداوند بيدادگران را دوست نمى‏دارد.
      وَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ فَيُوَفِّيهِمْ أُجُورَهُمْ وَاللّهُ لاَ يُحِبُّ الظَّالِمِينَ
   
058. اينهاست كه ما آن را از آيات و قرآن حكمت‏ آميز بر تو مى‏خوانيم.
      ذَلِكَ نَتْلُوهُ عَلَيْكَ مِنَ الآيَاتِ وَالذِّكْرِ الْحَكِيمِ 
   
059. در واقع، مثل عيسى نزد خدا همچون مثل [خلقت] آدم است، [كه] او را از خاك آفريد،
      سپس بدو گفت باش، پس وجود يافت.
      إِنَّ مَثَلَ عِيسَى عِندَ اللّهِ كَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِن تُرَابٍ ثِمَّ قَالَ لَهُ كُن فَيَكُونُ
   
060. [آنچه درباره عيسى گفته شد] حق [و] از جانب پروردگار تو است، پس از ترديدكنندگان مباش.
      الْحَقُّ مِن رَّبِّكَ فَلاَ تَكُن مِّن الْمُمْتَرِينَ  
   
061. پس هر كه در اين [باره] پس از دانشى كه تو را [حاصل] آمده با تو محاجه (بحث) كند، بگو:
      بياييد پسرانمان و پسرانتان و زنانمان و زنانتان، و ما خويشان نزديك، و شما خويشان نزديك خود را فرا خوانيم،
      سپس مباهله (نفرين) كنيم، و لعنت ‏خدا را بر دروغگويان قرار دهيم.
      فَمَنْ حَآجَّكَ فِيهِ مِن بَعْدِ مَا جَاءكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْاْ نَدْعُ أَبْنَاءنَا
      وَأَبْنَاءكُمْ وَنِسَاءنَا وَنِسَاءكُمْ وَأَنفُسَنَا وأَنفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَل لَّعْنَةَ اللّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ 
   
062. آرى داستان درست [مسيح] همين است.
      و معبودى جز خدا نيست.
      و خداست كه در واقع همان شكست ‏ناپذير حكيم است.
      إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْقَصَصُ الْحَقُّ وَمَا مِنْ إِلَهٍ إِلاَّ اللّهُ وَإِنَّ اللّهَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
   
063. پس اگر رويگردان شدند، همانا خداوند به [حال] مفسدان داناست.
      فَإِن تَوَلَّوْاْ فَإِنَّ اللّهَ عَلِيمٌ بِالْمُفْسِدِينَ  
   
064. بگو اى اهل كتاب، بياييد بر سر سخنى كه ميان ما و شما يكسان است بايستيم،
      كه جز خدا را نپرستيم، و چيزى را شريك او نگردانيم؛
      و بعضى از ما بعضى ديگر را به جاى خدا، به خدايى نگيرد.
      پس اگر [از اين پيشنهاد] اعراض كردند، بگوييد شاهد باشيد كه ما مسلمانيم [نه شما].
      قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْاْ إِلَى كَلَمَةٍ سَوَاء بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلاَّ نَعْبُدَ إِلاَّ اللّهَ وَلاَ نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلاَ يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا
      أَرْبَابًا مِّن دُونِ اللّهِ فَإِن تَوَلَّوْاْ فَقُولُواْ اشْهَدُواْ بِأَنَّا مُسْلِمُونَ  
   
065. اى اهل كتاب، چرا در باره ابراهيم محاجه (بحث) مى‏كنيد، با آنكه تورات و انجيل بعد از او نازل شده است.
      آيا تعقل نمى‏كنيد؟
      يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تُحَآجُّونَ فِي إِبْرَاهِيمَ وَمَا أُنزِلَتِ التَّورَاةُ وَالإنجِيلُ إِلاَّ مِن بَعْدِهِ أَفَلاَ تَعْقِلُونَ
   
066. هان شما [اهل كتاب] همانان هستيد كه در باره آنچه نسبت به آن دانشى داشتيد محاجه (بحث) كرديد،
      پس چرا در مورد چيزى كه بدان دانشى نداريد محاجه (بحث) مى‏كنيد؟
      با آنكه خدا مى‏داند و شما نمى‏دانيد.
      هَاأَنتُمْ هَؤُلاء حَاجَجْتُمْ فِيمَا لَكُم بِهِ عِلمٌ فَلِمَ تُحَآجُّونَ فِيمَا لَيْسَ لَكُم بِهِ عِلْمٌ وَاللّهُ يَعْلَمُ وَأَنتُمْ لاَ تَعْلَمُونَ
   
067. ابراهيم نه يهودى بود و نه نصرانى (مسيحی)، بلكه حق گرايى فرمانبردار بود، و از مشركان نبود.
      مَا كَانَ إِبْرَاهِيمُ يَهُودِيًّا وَلاَ نَصْرَانِيًّا وَلَكِن كَانَ حَنِيفًا مُّسْلِمًا وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ
   
068. در حقيقت، نزديكترين مردم به ابراهيم، همان كسانى هستند كه او را پيروى كرده‏اند، و [نيز] اين پيامبر،
      و كسانى كه [به آيين او] ايمان آورده‏اند.
      و خدا سرور مؤمنان است.
      إِنَّ أَوْلَى النَّاسِ بِإِبْرَاهِيمَ لَلَّذِينَ اتَّبَعُوهُ وَهَذَا النَّبِيُّ وَالَّذِينَ آمَنُواْ وَاللّهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِينَ
   
069. گروهى از اهل كتاب آرزو مى‏كنند كاش شما را گمراه مى‏كردند،
      در صورتى كه جز خودشان [كسى] را گمراه نمى‏كنند، و نمى‏فهمند.
      وَدَّت طَّآئِفَةٌ مِّنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَوْ يُضِلُّونَكُمْ وَمَا يُضِلُّونَ إِلاَّ أَنفُسَهُمْ وَمَا يَشْعُرُونَ
   
070. اى اهل كتاب، چرا به آيات خدا كفر مى‏ورزيد، با آنكه خود [به درستى آن] گواهى مى‏دهيد؟
      يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللّهِ وَأَنتُمْ تَشْهَدُونَ
   
071. اى اهل كتاب، چرا حق را به باطل درمى‏آميزيد و حقيقت را كتمان مى‏كنيد، با اينكه خود مى‏دانيد؟
      يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تَلْبِسُونَ الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَتَكْتُمُونَ الْحَقَّ وَأَنتُمْ تَعْلَمُونَ
   
072. و جماعتى از اهل كتاب گفتند: در آغاز روز به آنچه بر مؤمنان نازل شد ايمان بياوريد؛
      و در پايان [روز] انكار كنيد، شايد آنان [از اسلام] برگردند.
      وَقَالَت طَّآئِفَةٌ مِّنْ أَهْلِ الْكِتَابِ آمِنُواْ بِالَّذِيَ أُنزِلَ عَلَى الَّذِينَ آمَنُواْ وَجْهَ النَّهَارِ وَاكْفُرُواْ آخِرَهُ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ
   
073. و [گفتند] جز به كسى كه دين شما را پيروى كند ايمان نياوريد.
      بگو هدايت، هدايت‏ خداست.
      مبادا به كسى نظير آنچه به شما داده شده داده شود، يا در پيشگاه پروردگارتان با شما محاجه (بحث) كنند.
      بگو [اين] تفضل (فضل) به دست‏ خداست، آن را به هر كس كه بخواهد مى‏دهد؛
      و خداوند گشايشگر داناست.
      وَلاَ تُؤْمِنُواْ إِلاَّ لِمَن تَبِعَ دِينَكُمْ قُلْ إِنَّ الْهُدَى هُدَى اللّهِ أَن يُؤْتَى أَحَدٌ مِّثْلَ مَا أُوتِيتُمْ أَوْ يُحَآجُّوكُمْ عِندَ رَبِّكُمْ
      قُلْ إِنَّ الْفَضْلَ بِيَدِ اللّهِ يُؤْتِيهِ مَن يَشَاءُ وَاللّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ
   
074. رحمت‏ خود را به هر كس كه بخواهد مخصوص مى‏گرداند؛
      و خداوند داراى بخشش بزرگ است.
      يَخْتَصُّ بِرَحْمَتِهِ مَن يَشَاءُ وَاللّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ
   
075. و از اهل كتاب كسى است كه اگر او را بر مال فراوانى امين شمرى، آن را به تو برگرداند؛
      و از آنان كسى است كه اگر او را بر دينارى امين شمرى، آن را به تو نمى‏پردازد، مگر آنكه دايما بر [سر] وى به پا ايستى.
      اين بدان سبب است كه آنان [به پندار خود] گفتند: در مورد كسانى كه كتاب آسمانى ندارند، بر زيان ما راهى نيست؛
      و بر خدا دروغ مى‏بندند، با اينكه خودشان [هم] مى‏دانند.
      وَمِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ مَنْ إِن تَأْمَنْهُ بِقِنطَارٍ يُؤَدِّهِ إِلَيْكَ وَمِنْهُم مَّنْ إِن تَأْمَنْهُ بِدِينَارٍ لاَّ يُؤَدِّهِ إِلَيْكَ إِلاَّ مَا دُمْتَ عَلَيْهِ قَآئِمًا ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ قَالُواْ لَيْسَ
      عَلَيْنَا فِي الأُمِّيِّينَ سَبِيلٌ وَيَقُولُونَ عَلَى اللّهِ الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُونَ  
   
076. آرى هر كه به پيمان خود وفا كند و پرهيزگارى نمايد، بى‏ترديد خداوند پرهيزگاران را دوست دارد.
      بَلَى مَنْ أَوْفَى بِعَهْدِهِ وَاتَّقَى فَإِنَّ اللّهَ يُحِبُّ الْمُتَّقِينَ
   
077. كسانى كه پيمان خدا و سوگندهاى خود را به بهاى ناچيزى مى‏فروشند، آنان را در آخرت بهره‏اى نيست؛
      و خدا روز قيامت با آنان سخن نمى‏گويد، و به ايشان نمى‏نگرد، و پاكشان نمى‏گرداند، و عذابى دردناك خواهند داشت.
      إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلًا أُوْلَئِكَ لاَ خَلاَقَ لَهُمْ
      فِي الآخِرَةِ وَلاَ يُكَلِّمُهُمُ اللّهُ وَلاَ يَنظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلاَ يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ 
   
078. و از ميان آنان گروهى هستند كه زبان خود را به [خواندن] كتاب [تحريف شده‏اى] مى ‏پيچانند،
      تا آن [بربافته] را از [مطالب] كتاب [آسمانى] پنداريد، با اينكه آن، از كتاب [آسمانى] نيست؛
      و مى‏گويند آن از جانب خداست، در صورتى كه از جانب خدا نيست؛
      و بر خدا دروغ مى‏بندند؛ با اينكه خودشان [هم] مى‏دانند.
      وَإِنَّ مِنْهُمْ لَفَرِيقًا يَلْوُونَ أَلْسِنَتَهُم بِالْكِتَابِ لِتَحْسَبُوهُ مِنَ الْكِتَابِ وَمَا هُوَ مِنَ الْكِتَابِ
      وَيَقُولُونَ هُوَ مِنْ عِندِ اللّهِ وَمَا هُوَ مِنْ عِندِ اللّهِ وَيَقُولُونَ عَلَى اللّهِ الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُونَ 
   
079. هيچ بشرى را نسزد كه خدا به او كتاب و حكم و پيامبرى بدهد، سپس او به مردم بگويد به جاى خدا بندگان من باشيد.
      بلكه [بايد بگويد] به سبب آنكه كتاب [آسمانى] تعليم مى‏داديد، و از آن رو كه درس مى‏خوانديد، علماى دين باشيد.
      مَا كَانَ لِبَشَرٍ أَن يُؤْتِيَهُ اللّهُ الْكِتَابَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ ثُمَّ يَقُولَ لِلنَّاسِ كُونُواْ عِبَادًا لِّي مِن دُونِ اللّهِ وَلَكِن كُونُواْ رَبَّانِيِّينَ
      بِمَا كُنتُمْ تُعَلِّمُونَ الْكِتَابَ وَبِمَا كُنتُمْ تَدْرُسُونَ 
   
080. و [نيز] شما را فرمان نخواهد داد كه فرشتگان و پيامبران را به خدايى بگيريد.
      آيا پس از آنكه سر به فرمان [خدا] نهاده‏ايد، [باز] شما را به كفر وامى‏دارد؟
     وَلاَ يَأْمُرَكُمْ أَن تَتَّخِذُواْ الْمَلاَئِكَةَ وَالنِّبِيِّيْنَ أَرْبَابًا أَيَأْمُرُكُم بِالْكُفْرِ بَعْدَ إِذْ أَنتُم مُّسْلِمُونَ
   
081. و [ياد كن] هنگامى را كه خداوند از پيامبران پيمان گرفت، كه هر گاه به شما كتاب و حكمتى دادم،
      سپس شما را فرستاده‏اى آمد كه آنچه را با شماست تصديق كرد، البته به او ايمان بياوريد، و حتما ياريش كنيد.
      آنگاه فرمود: آيا اقرار كرديد و در اين باره پيمانم را پذيرفتيد؟
      گفتند، آرى اقرار كرديم.
      فرمود: پس گواه باشيد و من با شما از گواهانم.
      وَإِذْ أَخَذَ اللّهُ مِيثَاقَ النَّبِيِّيْنَ لَمَا آتَيْتُكُم مِّن كِتَابٍ وَحِكْمَةٍ ثُمَّ جَاءكُمْ
      رَسُولٌ مُّصَدِّقٌ لِّمَا مَعَكُمْ لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَلَتَنصُرُنَّهُ قَالَ أَأَقْرَرْتُمْ وَأَخَذْتُمْ
      عَلَى ذَلِكُمْ إِصْرِي قَالُواْ أَقْرَرْنَا قَالَ فَاشْهَدُواْ وَأَنَاْ مَعَكُم مِّنَ الشَّاهِدِينَ
   
082. پس كسانى كه بعد از اين [پيمان] روى برتابند، آنان خود نافرمانانند
      فَمَن تَوَلَّى بَعْدَ ذَلِكَ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ 
   
083. آيا جز دين خدا را مى‏جويند؟
      با آنكه هر كه در آسمانها و زمين است‏، خواه و ناخواه، سر به فرمان او نهاده است؛
      و به سوى او بازگردانيده مى‏شويد.
      أَفَغَيْرَ دِينِ اللّهِ يَبْغُونَ وَلَهُ أَسْلَمَ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ طَوْعًا وَكَرْهًا وَإِلَيْهِ يُرْجَعُونَ
   
084. بگو: به خدا، و آنچه بر ما نازل شده، و آنچه بر ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و اسباط (نوادگان او) نازل گرديده،
      و آنچه به موسى و عيسى و انبياى [ديگر] از جانب پروردگارشان داده شده گرويديم،
      و ميان هيچ يك از آنان فرق نمى‏گذاريم، و ما او را فرمانبرداريم.
      قُلْ آمَنَّا بِاللّهِ وَمَا أُنزِلَ عَلَيْنَا وَمَا أُنزِلَ عَلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ وَالأَسْبَاطِ وَمَا أُوتِيَ
      مُوسَى وَعِيسَى وَالنَّبِيُّونَ مِن رَّبِّهِمْ لاَ نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِّنْهُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ 
   
085. و هر كه جز اسلام (تسليم خدا بودن)، دينى [ديگر] جويد، هرگز از وى پذيرفته نشود، و وى در آخرت از زيانكاران است.
      وَمَن يَبْتَغِ غَيْرَ الإِسْلاَمِ دِينًا فَلَن يُقْبَلَ مِنْهُ وَهُوَ فِي الآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ
   
086. چگونه خداوند قومى را كه بعد از ايمانشان كافر شدند هدايت مى‏كند؟
      با آنكه شهادت دادند كه اين رسول بر حق است، و برايشان دلايل روشن آمد؛
      و خداوند قوم بيدادگر را هدايت نمى‏كند.
      كَيْفَ يَهْدِي اللّهُ قَوْمًا كَفَرُواْ بَعْدَ إِيمَانِهِمْ وَشَهِدُواْ أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَجَاءهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَاللّهُ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ
   
087. آنان سزايشان اين است كه لعنت‏ خدا و فرشتگان و مردم همگى برايشان است.
      أُوْلَئِكَ جَزَآؤُهُمْ أَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللّهِ وَالْمَلآئِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ
   
088. در آن [لعنت] جاودانه بمانند.
      نه عذاب از ايشان كاسته گردد، و نه مهلت ‏يابند.
      خَالِدِينَ فِيهَا لاَ يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذَابُ وَلاَ هُمْ يُنظَرُونَ
   
089. مگر كسانى كه پس از آن توبه كردند، و درستگارى [پيشه] نمودند؛
      كه خداوند آمرزنده مهربان است.
      إِلاَّ الَّذِينَ تَابُواْ مِن بَعْدِ ذَلِكَ وَأَصْلَحُواْ فَإِنَّ الله غَفُورٌ رَّحِيمٌ
   
090. كسانى كه پس از ايمان خود كافر شدند، سپس بر كفر [خود] افزودند،
      هرگز توبه آنان پذيرفته نخواهد شد، و آنان خود گمراهانند.
      إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُواْ بَعْدَ إِيمَانِهِمْ ثُمَّ ازْدَادُواْ كُفْرًا لَّن تُقْبَلَ تَوْبَتُهُمْ وَأُوْلَئِكَ هُمُ الضَّآلُّونَ 
   
091. در حقيقت كسانى كه كافر شده و در حال كفر مرده‏اند، اگر چه [فراخناى (پهنه)] زمين را پر از طلا كنند،
      و آن را [براى خود] فديه (جريمه) دهند، هرگز از هيچ يك از آنان پذيرفته نگردد.
      آنان را عذابى دردناك خواهد بود، و ياورانى نخواهند داشت.
      إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُواْ وَمَاتُواْ وَهُمْ كُفَّارٌ فَلَن يُقْبَلَ مِنْ أَحَدِهِم مِّلْءُ الأرْضِ ذَهَبًا وَلَوِ افْتَدَى بِهِ أُوْلَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ وَمَا لَهُم مِّن نَّاصِرِينَ
   
092. هرگز به نيكوكارى نخواهيد رسيد تا از آنچه دوست داريد انفاق كنيد.
      و از هر چه انفاق كنيد، قطعا خدا بدان داناست.
      لَن تَنَالُواْ الْبِرَّ حَتَّى تُنفِقُواْ مِمَّا تُحِبُّونَ وَمَا تُنفِقُواْ مِن شَيْءٍ فَإِنَّ اللّهَ بِهِ عَلِيمٌ
   
093. همه خوراكيها بر فرزندان اسرائيل حلال بود،
      جز آنچه پيش از نزول تورات اسرائيل [= يعقوب] بر خويشتن حرام ساخته بود.
      بگو: اگر [جز اين است و] راست مى‏گوييد، تورات را بياوريد و آن را بخوانيد.
      كُلُّ الطَّعَامِ كَانَ حِلاًّ لِّبَنِي إِسْرَائِيلَ إِلاَّ مَا حَرَّمَ إِسْرَائِيلُ عَلَى نَفْسِهِ مِن قَبْلِ أَن تُنَزَّلَ التَّوْرَاةُ قُلْ فَأْتُواْ بِالتَّوْرَاةِ فَاتْلُوهَا إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ 
   
094. پس كسانى كه بعد از اين بر خدا دروغ بندند، آنان خود ستمكارانند.
      فَمَنِ افْتَرَىَ عَلَى اللّهِ الْكَذِبَ مِن بَعْدِ ذَلِكَ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ
   
095. بگو: خدا راست گفت، پس از آيين ابراهيم كه حق‏ گرا بود و از مشركان نبود، پيروى كنيد.
      قُلْ صَدَقَ اللّهُ فَاتَّبِعُواْ مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ
   
096. در حقيقت، نخستين خانه‏اى كه براى [عبادت] مردم نهاده شده، همان است كه در مكه است؛
      و مبارك و براى جهانيان [مايه] هدايت است.
      إِنَّ أَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنَّاسِ لَلَّذِي بِبَكَّةَ مُبَارَكًا وَهُدًى لِّلْعَالَمِينَ 
   
097. در آن نشانه‏هايى روشن است، [از جمله] مقام ابراهيم است، و هر كه در آن درآيد در امان است.
      و براى خدا، حج آن خانه بر عهده مردم است؛
      [البته بر] كسى كه بتواند به سوى آن راه يابد.
      و هر كه كفر ورزد، يقينا خداوند از جهانيان بى‏نياز است.
      فِيهِ آيَاتٌ بَيِّنَاتٌ مَّقَامُ إِبْرَاهِيمَ وَمَن دَخَلَهُ كَانَ آمِنًا وَلِلّهِ
      عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطَاعَ إِلَيْهِ سَبِيلًا وَمَن كَفَرَ فَإِنَّ الله غَنِيٌّ عَنِ الْعَالَمِينَ
   
098. بگو اى اهل كتاب، چرا به آيات خدا كفر مى‏ورزيد؟
      با آنكه خدا بر آنچه مى‏كنيد گواه است.
      قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللّهِ وَاللّهُ شَهِيدٌ عَلَى مَا تَعْمَلُونَ
   
099. بگو اى اهل كتاب، چرا كسى را كه ايمان آورده است از راه خدا بازمى‏داريد،
      و آن [راه] را كج مى‏شماريد، با آنكه خود [به راستى آن] گواهيد؟
      و خدا از آنچه مى‏كنيد غافل نيست.
      قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تَصُدُّونَ عَن سَبِيلِ اللّهِ مَنْ آمَنَ تَبْغُونَهَا عِوَجًا وَأَنتُمْ شُهَدَاء وَمَا اللّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ
   
100. اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد،
      اگر از فرقه ‏اى از اهل كتاب فرمان بريد، شما را پس از ايمانتان به حال كفر برمى‏گردانند.
      يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوَاْ إِن تُطِيعُواْ فَرِيقًا مِّنَ الَّذِينَ أُوتُواْ الْكِتَابَ يَرُدُّوكُم بَعْدَ إِيمَانِكُمْ كَافِرِينَ  
   
101. و چگونه كفر مى‏ورزيد با اينكه آيات خدا بر شما خوانده مى‏شود، و پيامبر او ميان شماست؟
      و هر كس به خدا تمسك جويد (متوسل شود)، قطعا به راه راست هدايت ‏شده است. 
      وَكَيْفَ تَكْفُرُونَ وَأَنتُمْ تُتْلَى عَلَيْكُمْ آيَاتُ اللّهِ وَفِيكُمْ رَسُولُهُ وَمَن يَعْتَصِم بِاللّهِ فَقَدْ هُدِيَ إِلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ
   
102. اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد، از خدا،
      آن گونه كه حق پروا كردن (از نافرمانی خدا حذر کردن) از اوست پروا كنيد، و زينهار جز مسلمان نميريد.
      يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اتَّقُواْ اللّهَ حَقَّ تُقَاتِهِ وَلاَ تَمُوتُنَّ إِلاَّ وَأَنتُم مُّسْلِمُونَ
   
103. و همگى به ريسمان خدا چنگ زنيد، و پراكنده نشويد.
      و نعمت‏ خدا را بر خود ياد كنيد؛
      آنگاه كه دشمنان [يكديگر] بوديد، پس ميان دلهاى شما الفت انداخت، تا به لطف او برادران هم شديد.
      و بر كنار پرتگاه آتش بوديد كه شما را از آن رهانيد.
      اين گونه، خداوند نشانه‏هاى خود را براى شما روشن مى‏كند، باشد كه شما راه يابيد.
      وَاعْتَصِمُواْ بِحَبْلِ اللّهِ جَمِيعًا وَلاَ تَفَرَّقُواْ وَاذْكُرُواْ نِعْمَتَ اللّهِ
      عَلَيْكُمْ إِذْ كُنتُمْ أَعْدَاء فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُم بِنِعْمَتِهِ إِخْوَانًا وَكُنتُمْ
      عَلَىَ شَفَا حُفْرَةٍ مِّنَ النَّارِ فَأَنقَذَكُم مِّنْهَا كَذَلِكَ يُبَيِّنُ اللّهُ لَكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ  
   
104. و بايد از ميان شما، گروهى [مردم را] به نيكى دعوت كنند،
      و به كار شايسته وادارند، و از زشتى بازدارند، و آنان همان رستگارانند.
      وَلْتَكُن مِّنكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ وَأُوْلَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ 
   
105. و چون كسانى مباشيد كه پس از آنكه دلايل آشكار برايشان آمد پراكنده شدند،
      و با هم اختلاف پيدا كردند؛
      و براى آنان عذابى سهمگين است.
      وَلاَ تَكُونُواْ كَالَّذِينَ تَفَرَّقُواْ وَاخْتَلَفُواْ مِن بَعْدِ مَا جَاءهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَأُوْلَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ
   
106. [در آن] روزى كه چهره‏ هايى سپيد و چهره‏هايى سياه گردد،
      اما سياه رويان [به آنان گويند: ] آيا بعد از ايمانتان كفر ورزيديد؟
      پس به سزاى آنكه كفر مى‏ورزيديد [اين] عذاب را بچشيد.
      يَوْمَ تَبْيَضُّ وُجُوهٌ وَتَسْوَدُّ وُجُوهٌ فَأَمَّا الَّذِينَ اسْوَدَّتْ وُجُوهُهُمْ أَكْفَرْتُم بَعْدَ إِيمَانِكُمْ فَذُوقُواْ الْعَذَابَ بِمَا كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ 
   
107. و اما سپيد رويان همواره در رحمت‏ خداوند جاويدانند.
      وَأَمَّا الَّذِينَ ابْيَضَّتْ وُجُوهُهُمْ فَفِي رَحْمَةِ اللّهِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ
   
108. اينها، آيات خداست كه آن را به حق بر تو مى‏خوانيم.
      و خداوند هيچ ستمى بر جهانيان نمى‏خواهد.
      تِلْكَ آيَاتُ اللّهِ نَتْلُوهَا عَلَيْكَ بِالْحَقِّ وَمَا اللّهُ يُرِيدُ ظُلْمًا لِّلْعَالَمِينَ 
   
109. و آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است از آن خداست، و [همه] كارها به سوى خدا بازگردانده مى‏شود.
      وَلِلّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الأَرْضِ وَإِلَى اللّهِ تُرْجَعُ الأُمُورُ 
   
110. شما بهترين امتى هستيد كه براى مردم پديدار شده‏ايد؛
      به كار پسنديده فرمان مى‏دهيد، و از كار ناپسند بازمى‏داريد،
      و به خدا ايمان داريد، و اگر اهل كتاب ايمان آورده بودند، قطعا برايشان بهتر بود.
      برخى از آنان مؤمنند، و[لى] بيشترشان نافرمانند.
      كُنتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ وَتُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَلَوْ آمَنَ
      أَهْلُ الْكِتَابِ لَكَانَ خَيْرًا لَّهُم مِّنْهُمُ الْمُؤْمِنُونَ وَأَكْثَرُهُمُ الْفَاسِقُونَ 
   
111. جز آزارى [اندك] هرگز به شما زيانى نخواهند رسانيد، و اگر با شما بجنگند، به شما پشت نمايند، سپس يارى نيابند.
      لَن يَضُرُّوكُمْ إِلاَّ أَذًى وَإِن يُقَاتِلُوكُمْ يُوَلُّوكُمُ الأَدُبَارَ ثُمَّ لاَ يُنصَرُونَ
   
112. هر كجا يافته شوند به خوارى دچار شده‏اند، مگر آنكه به پناه امان خدا و زينهار مردم [روند] (به مردم متوسل شوند).
      و به خشمى از خدا گرفتار آمدند، و [مهر] بينوايى بر آنان زده شد؛
      اين بدان سبب بود كه به آيات خدا كفر مى‏ورزيدند، و پيامبران را بناحق مى‏كشتند،
      [و نيز] اين [عقوبت] به سزاى آن بود كه نافرمانى كردند، و از اندازه درمى‏گذرانيدند.
      ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ أَيْنَ مَا ثُقِفُواْ إِلاَّ بِحَبْلٍ مِّنْ اللّهِ وَحَبْلٍ مِّنَ النَّاسِ
      وَبَآؤُوا بِغَضَبٍ مِّنَ اللّهِ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الْمَسْكَنَةُ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُواْ يَكْفُرُونَ
      بِآيَاتِ اللّهِ وَيَقْتُلُونَ الأَنبِيَاءَ بِغَيْرِ حَقٍّ ذَلِكَ بِمَا عَصَوا وَّكَانُواْ يَعْتَدُونَ 
   
113. [ولى همه آنان] يكسان نيستند.
      از ميان اهل كتاب، گروهى درست كردارند كه آيات الهى را در دل شب مى‏خوانند، و سر به سجده مى‏نهند.
      لَيْسُواْ سَوَاء مِّنْ أَهْلِ الْكِتَابِ أُمَّةٌ قَآئِمَةٌ يَتْلُونَ آيَاتِ اللّهِ آنَاء اللَّيْلِ وَهُمْ يَسْجُدُونَ
   
114. به خدا و روز قيامت ايمان دارند، و به كار پسنديده فرمان مى‏دهند، و از كار ناپسند باز مى‏دارند،
      و در كارهاى نيك شتاب مى‏كنند، و آنان از شايستگانند.
      يُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ وَيُسَارِعُونَ فِي الْخَيْرَاتِ وَأُوْلَئِكَ مِنَ الصَّالِحِينَ
   
115. و هر كار نيكى انجام دهند، هرگز در باره آن ناسپاسى نبينند؛
      و خداوند به [حال] تقواپيشگان داناست.
      وَمَا يَفْعَلُواْ مِنْ خَيْرٍ فَلَن يُكْفَرُوْهُ وَاللّهُ عَلِيمٌ بِالْمُتَّقِينَ
   
116. كسانى كه كفر ورزيدند، هرگز اموالشان و اولادشان چيزى [از عذاب خدا] را از آنان دفع نخواهد كرد.
      و آنان اهل آتشند و در آن جاودانه خواهند بود.
      إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُواْ لَن تُغْنِيَ عَنْهُمْ أَمْوَالُهُمْ وَلاَ أَوْلاَدُهُم مِّنَ اللّهِ شَيْئًا وَأُوْلَئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ 
   
117. مثل آنچه [آنان] در زندگى اين دنيا [در راه دشمنى با پيامبر] خرج مى‏كنند،
      همانند بادى است كه در آن سرماى سختى است، كه به كشتزار قومى كه بر خود ستم نموده‏اند بوزد، و آن را تباه سازد؛
      و خدا به آنان ستم نكرده، بلكه آنان خود بر خويشتن ستم كرده‏اند.
      مَثَلُ مَا يُنفِقُونَ فِي هِذِهِ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا كَمَثَلِ رِيحٍ فِيهَا صِرٌّ أَصَابَتْ حَرْثَ قَوْمٍ ظَلَمُواْ أَنفُسَهُمْ فَأَهْلَكَتْهُ وَمَا ظَلَمَهُمُ اللّهُ وَلَكِنْ أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ
   
118. اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد، از غير خودتان [دوست و] همراز مگيريد.
      [آنان] از هيچ نابكارى در حق شما كوتاهى نمى‏ورزند.
      آرزو دارند كه در رنج بيفتيد.
      دشمنى از لحن و سخنشان آشكار است، و آنچه سينه‏هايشان نهان مى‏دارد بزرگتر است.
      در حقيقت ما نشانه‏ها [ى دشمنى آنان] را براى شما بيان كرديم، اگر تعقل كنيد. 
      يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَتَّخِذُواْ بِطَانَةً مِّن دُونِكُمْ لاَ يَأْلُونَكُمْ خَبَالًا وَدُّواْ مَا عَنِتُّمْ قَدْ بَدَتِ الْبَغْضَاء مِنْ أَفْوَاهِهِمْ وَمَا تُخْفِي صُدُورُهُمْ أَكْبَرُ
      قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الآيَاتِ إِن كُنتُمْ تَعْقِلُونَ 
   
119. هان، شما كسانى هستيد كه آنان را دوست داريد، و [حال آنكه] آنان شما را دوست ندارند؛
      و شما به همه كتابها[ى خدا] ايمان داريد.
      و چون با شما برخورد كنند مى‏گويند ايمان آورديم،
      و چون [با هم] خلوت كنند، از شدت خشم بر شما، سر انگشتان خود را مى‏گزند.
      بگو به خشم خود بميريد، كه خداوند به راز درون سينه‏ها داناست.
      هَاأَنتُمْ أُوْلاء تُحِبُّونَهُمْ وَلاَ يُحِبُّونَكُمْ وَتُؤْمِنُونَ بِالْكِتَابِ كُلِّهِ وَإِذَا لَقُوكُمْ قَالُواْ آمَنَّا وَإِذَا خَلَوْاْ عَضُّواْ عَلَيْكُمُ الأَنَامِلَ مِنَ الْغَيْظِ
      قُلْ مُوتُواْ بِغَيْظِكُمْ إِنَّ اللّهَ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ  
   
120. اگر به شما خوشى رسد آنان را بد حال مى‏كند، و اگر به شما گزندى رسد بدان شاد مى‏شوند.
      و اگر صبر كنيد و پرهيزگارى نماييد، نيرنگشان هيچ زيانى به شما نمى‏رساند.
      يقينا خداوند به آنچه مى‏كنند احاطه دارد.
      إِن تَمْسَسْكُمْ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ وَإِن تُصِبْكُمْ سَيِّئَةٌ يَفْرَحُواْ بِهَا وَإِن تَصْبِرُواْ وَتَتَّقُواْ لاَ يَضُرُّكُمْ كَيْدُهُمْ شَيْئًا إِنَّ اللّهَ بِمَا يَعْمَلُونَ مُحِيطٌ
   
121. و [ياد كن] زمانى را كه [در جنگ احد] بامدادان از پيش كسانت بيرون آمدى،
      [تا] مؤمنان را براى جنگيدن در مواضع خود جاى دهى؛
      و خداوند شنواى داناست.
      وَإِذْ غَدَوْتَ مِنْ أَهْلِكَ تُبَوِّئُ الْمُؤْمِنِينَ مَقَاعِدَ لِلْقِتَالِ وَاللّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ
   
122. آن هنگام كه دو گروه از شما بر آن شدند كه سستى ورزند، با آنكه خدا ياورشان بود؛
      و مؤمنان بايد تنها بر خدا توكل كنند.
      إِذْ هَمَّت طَّآئِفَتَانِ مِنكُمْ أَن تَفْشَلاَ وَاللّهُ وَلِيُّهُمَا وَعَلَى اللّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ
  
123. و يقينا، خدا شما را در [جنگ] بدر، با آنكه ناتوان بوديد يارى كرد.
      پس از خدا پروا كنيد (از نافرمانی خدا حذر کنيد)؛
      باشد كه سپاسگزارى نماييد.
      وَلَقَدْ نَصَرَكُمُ اللّهُ بِبَدْرٍ وَأَنتُمْ أَذِلَّةٌ فَاتَّقُواْ اللّهَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ
  
124. آنگاه كه به مؤمنان مى‏گفتى: آيا شما را بس نيست كه پروردگارتان شما را با سه هزار فرشته فرود آمده، يارى كند؟
      إِذْ تَقُولُ لِلْمُؤْمِنِينَ أَلَن يَكْفِيكُمْ أَن يُمِدَّكُمْ رَبُّكُم بِثَلاَثَةِ آلاَفٍ مِّنَ الْمَلآئِكَةِ مُنزَلِينَ
  
125. آرى اگر صبر كنيد و پرهيزگارى نماييد، و با همين جوش [و خروش] بر شما بتازند،
      همانگاه پروردگارتان، شما را با پنج هزار فرشته نشاندار يارى خواهد كرد.
      بَلَى إِن تَصْبِرُواْ وَتَتَّقُواْ وَيَأْتُوكُم مِّن فَوْرِهِمْ هَذَا يُمْدِدْكُمْ رَبُّكُم بِخَمْسَةِ آلافٍ مِّنَ الْمَلآئِكَةِ مُسَوِّمِينَ
  
126. و خدا آن [وعده پيروزى] را، جز مژده‏اى براى شما قرار نداد، تا [بدين وسيله شادمان شويد و] دلهاى شما بدان آرامش يابد،
      و پيروزى جز از جانب خداوند تواناى حكيم نيست.
      وَمَا جَعَلَهُ اللّهُ إِلاَّ بُشْرَى لَكُمْ وَلِتَطْمَئِنَّ قُلُوبُكُم بِهِ وَمَا النَّصْرُ إِلاَّ مِنْ عِندِ اللّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ 
  
127. تا برخى از كسانى را كه كافر شده‏اند نابود كند، يا آنان را خوار سازد، تا نوميد بازگردند.
      لِيَقْطَعَ طَرَفًا مِّنَ الَّذِينَ كَفَرُواْ أَوْ يَكْبِتَهُمْ فَيَنقَلِبُواْ خَآئِبِينَ
  
128. هيچ يك از اين كارها در اختيار تو نيست‏.
      يا [خدا] بر آنان مى‏بخشايد، يا عذابشان مى‏كند، زيرا آنان ستمكارند.
      لَيْسَ لَكَ مِنَ الأَمْرِ شَيْءٌ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ أَوْ يُعَذَّبَهُمْ فَإِنَّهُمْ ظَالِمُونَ
  
129. و آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است از آن خداست.
      هر كه را بخواهد مى‏آمرزد، و هر كه را بخواهد عذاب مى‏كند.
      و خداوند آمرزنده مهربان است.
      وَلِلّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الأَرْضِ يَغْفِرُ لِمَن يَشَاءُ وَيُعَذِّبُ مَن يَشَاءُ وَاللّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ
  
130. اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد،
      ربا را [با سود] چندين برابر مخوريد، و از خدا پروا كنيد (از نافرمانی خدا حذر کنيد)؛ باشد كه رستگار شويد.
      يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَأْكُلُواْ الرِّبَا أَضْعَافًا مُّضَاعَفَةً وَاتَّقُواْ اللّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ
  
131. و از آتشى كه براى كافران آماده شده است بترسيد.
      وَاتَّقُواْ النَّارَ الَّتِي أُعِدَّتْ لِلْكَافِرِينَ
  
132. خدا و رسول را فرمان بريد؛ باشد كه مشمول رحمت قرار گيريد.
      وَأَطِيعُواْ اللّهَ وَالرَّسُولَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ
  
133. و براى نيل به آمرزشى از پروردگار خود، و بهشتى كه پهنايش [به قدر] آسمانها و زمين است،
      [و] براى پرهيزگاران آماده شده است بشتابيد.
      وَسَارِعُواْ إِلَى مَغْفِرَةٍ مِّن رَّبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمَاوَاتُ وَالأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ
  
134. همانان كه در فراخى و تنگى انفاق مى‏كنند، و خشم خود را فرو مى‏برند، و از مردم در مى‏گذرند؛
      و خداوند نكوكاران را دوست دارد.
      الَّذِينَ يُنفِقُونَ فِي السَّرَّاء وَالضَّرَّاء وَالْكَاظِمِينَ الْغَيْظَ وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ وَاللّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ
  
135. و آنان كه چون كار زشتى كنند، يا بر خود ستم روا دارند، خدا را به ياد مى‏آورند، و براى گناهانشان آمرزش مى‏خواهند.
      و چه كسى جز خدا گناهان را مى‏آمرزد؟
      و بر آنچه مرتكب شده‏اند، با آنكه مى‏دانند [كه گناه است] پافشارى نمى‏كنند.
      وَالَّذِينَ إِذَا فَعَلُواْ فَاحِشَةً أَوْ ظَلَمُواْ أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُواْ اللّهَ فَاسْتَغْفَرُواْ
      لِذُنُوبِهِمْ وَمَن يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ اللّهُ وَلَمْ يُصِرُّواْ عَلَى مَا فَعَلُواْ وَهُمْ يَعْلَمُونَ
  
136. آنان، پاداششان آمرزشى از جانب پروردگارشان، و بوستانهايى است كه از زير [درختان] آن جويبارها روان است.
      جاودانه در آن بمانند؛ و پاداش اهل عمل چه نيكوست.
      أُوْلَئِكَ جَزَآؤُهُم مَّغْفِرَةٌ مِّن رَّبِّهِمْ وَجَنَّاتٌ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَنِعْمَ أَجْرُ الْعَامِلِينَ
  
137. قطعا پيش از شما سنتهايى [بوده و] سپرى شده است.
      پس در زمين بگرديد و بنگريد كه فرجام تكذيب‏ كنندگان، چگونه بوده است.
     قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِكُمْ سُنَنٌ فَسِيرُواْ فِي الأَرْضِ فَانْظُرُواْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُكَذَّبِينَ
  
138. اين [قرآن] براى مردم بيانى، و براى پرهيزگاران، رهنمود و اندرزى است.
      هَذَا بَيَانٌ لِّلنَّاسِ وَهُدًى وَمَوْعِظَةٌ لِّلْمُتَّقِينَ
  
139. و اگر مؤمنيد، سستى مكنيد و غمگين مشويد، كه شما برتريد.
      وَلاَ تَهِنُوا وَلاَ تَحْزَنُوا وَأَنتُمُ الأَعْلَوْنَ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ
  
140. اگر به شما آسيبى رسيده، آن قوم را نيز آسيبى نظير آن رسيد.
      و ما اين روزها [ى شكست و پيروزى] را ميان مردم، به نوبت مى‏گردانيم [تا آنان پند گيرند]،
      و خداوند كسانى را كه [واقعا] ايمان آورده‏اند معلوم بدارد، و از ميان شما گواهانى بگيرد؛
      و خداوند ستمكاران را دوست نمى‏دارد.
      إِن يَمْسَسْكُمْ قَرْحٌ فَقَدْ مَسَّ الْقَوْمَ قَرْحٌ مِّثْلُهُ وَتِلْكَ الأيَّامُ نُدَاوِلُهَا بَيْنَ النَّاسِ وَلِيَعْلَمَ اللّهُ
      الَّذِينَ آمَنُواْ وَيَتَّخِذَ مِنكُمْ شُهَدَاء وَاللّهُ لاَ يُحِبُّ الظَّالِمِينَ
  
141. و تا خدا كسانى را كه ايمان آورده‏اند خالص گرداند، و كافران را [به تدريج] نابود سازد.
      وَلِيُمَحِّصَ اللّهُ الَّذِينَ آمَنُواْ وَيَمْحَقَ الْكَافِرِينَ
  
142. آيا پنداشتيد كه داخل بهشت مى‏شويد، بى‏ آنكه خداوند جهاد گران و شكيبايان شما را معلوم بدارد؟
      أَمْ حَسِبْتُمْ أَن تَدْخُلُواْ الْجَنَّةَ وَلَمَّا يَعْلَمِ اللّهُ الَّذِينَ جَاهَدُواْ مِنكُمْ وَيَعْلَمَ الصَّابِرِينَ
  
143. و شما مرگ را، پيش از آنكه با آن روبرو شويد سخت آرزو مى‏كرديد، پس آن را ديديد و [همچنان] نگاه مى‏كرديد.
      وَلَقَدْ كُنتُمْ تَمَنَّوْنَ الْمَوْتَ مِن قَبْلِ أَن تَلْقَوْهُ فَقَدْ رَأَيْتُمُوهُ وَأَنتُمْ تَنظُرُونَ
  
144. و محمد، جز فرستاده‏اى كه پيش از او [هم] پيامبرانى [آمده و] گذشتند نيست.
      آيا اگر او بميرد يا كشته شود، از عقيده خود برمى‏گرديد؟
      و هر كس از عقيده خود بازگردد، هرگز هيچ زيانى به خدا نمى‏رساند.
      و به زودى خداوند سپاسگزاران را پاداش مى‏دهد.
      وَمَا مُحَمَّدٌ إِلاَّ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَفَإِن مَّاتَ أَوْ قُتِلَ انقَلَبْتُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ
      وَمَن يَنقَلِبْ عَلَىَ عَقِبَيْهِ فَلَن يَضُرَّ اللّهَ شَيْئًا وَسَيَجْزِي اللّهُ الشَّاكِرِينَ
  
145. و هيچ نفسى جز به فرمان خدا نميرد.
      [خداوند مرگ را] به عنوان سرنوشتى معين [مقرر كرده است]؛
      و هر كه پاداش اين دنيا را بخواهد، به او از آن مى‏دهيم،
      و هر كه پاداش آن سراى را بخواهد، از آن به او مى‏دهيم، و به زودى سپاسگزاران را پاداش خواهيم داد.
      وَمَا كَانَ لِنَفْسٍ أَنْ تَمُوتَ إِلاَّ بِإِذْنِ الله كِتَابًا مُّؤَجَّلًا وَمَن يُرِدْ ثَوَابَ الدُّنْيَا
      نُؤْتِهِ مِنْهَا وَمَن يُرِدْ ثَوَابَ الآخِرَةِ نُؤْتِهِ مِنْهَا وَسَنَجْزِي الشَّاكِرِينَ 
  
146. و چه بسيار پيامبرانى كه همراه او توده‏هاى انبوه كارزار كردند؛
      و در برابر آنچه در راه خدا بديشان رسيد سستى نورزيدند،
      و ناتوان نشدند و تسليم [دشمن] نگرديدند؛
      و خداوند شكيبايان را دوست دارد.
      وَكَأَيِّن مِّن نَّبِيٍّ قَاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ فَمَا وَهَنُواْ لِمَا أَصَابَهُمْ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَمَا ضَعُفُواْ وَمَا اسْتَكَانُواْ وَاللّهُ يُحِبُّ الصَّابِرِينَ
  
147. و سخن آنان، جز اين نبود كه گفتند،
      پروردگارا: گناهان ما و زياده ‏روى ما در كارمان را بر ما ببخش،
      و گامهاى ما را استوار دار و ما را بر گروه كافران يارى ده.
      وَمَا كَانَ قَوْلَهُمْ إِلاَّ أَن قَالُواْ ربَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَإِسْرَافَنَا فِي أَمْرِنَا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ
  
148. پس خداوند پاداش اين دنيا و پاداش نيك آخرت را به آنان عطا كرد.
      و خداوند نيكوكاران را دوست دارد
      فَآتَاهُمُ اللّهُ ثَوَابَ الدُّنْيَا وَحُسْنَ ثَوَابِ الآخِرَةِ وَاللّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ
  
149. اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد، اگر از كسانى كه كفر ورزيده‏اند اطاعت كنيد،
      شما را از عقيده‏تان بازمى‏گردانند و زيانكار خواهيد گشت.
      يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوَاْ إِن تُطِيعُواْ الَّذِينَ كَفَرُواْ يَرُدُّوكُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ فَتَنقَلِبُواْ خَاسِرِينَ 
  
150. آرى خدا مولاى شماست؛ و او بهترين يارى ‏دهندگان است.
      بَلِ اللّهُ مَوْلاَكُمْ وَهُوَ خَيْرُ النَّاصِرِينَ 
  
151. به زودى در دلهاى كسانى كه كفر ورزيده‏اند بيم خواهيم افكند،
      زيرا چيزى را با خدا شريك گردانيده‏اند كه بر [حقانيت] آن [خدا] دليلى نازل نكرده است؛
      و جايگاهشان آتش است و جايگاه ستمگران چه بد است.
      سَنُلْقِي فِي قُلُوبِ الَّذِينَ كَفَرُواْ الرُّعْبَ بِمَا أَشْرَكُواْ بِاللّهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطَانًا وَمَأْوَاهُمُ النَّارُ وَبِئْسَ مَثْوَى الظَّالِمِينَ
  
152. و [در نبرد احد] قطعا، خدا وعده خود را با شما راست گردانيد، آنگاه كه به فرمان او آنان را مى‏كشتيد.
      تا آنكه سست‏ شديد، و در كار [جنگ و بر سر تقسيم غنايم] با يكديگر به نزاع پرداختيد.
      و پس از آنكه آنچه را دوست داشتيد [يعنى غنايم را] به شما نشان داد، نافرمانى نموديد.
      برخى از شما دنيا را، و برخى از شما آخرت را مى‏خواهد.
      سپس براى آنكه شما را بيازمايد، از [تعقيب] آنان منصرفتان كرد، و از شما درگذشت؛
      و خدا نسبت به مؤمنان با تفضل (لطف) است.
      وَلَقَدْ صَدَقَكُمُ اللّهُ وَعْدَهُ إِذْ تَحُسُّونَهُم بِإِذْنِهِ حَتَّى إِذَا فَشِلْتُمْ وَتَنَازَعْتُمْ فِي الأَمْرِ وَعَصَيْتُم مِّن بَعْدِ مَا أَرَاكُم مَّا تُحِبُّونَ مِنكُم مَّن يُرِيدُ
      الدُّنْيَا وَمِنكُم مَّن يُرِيدُ الآخِرَةَ ثُمَّ صَرَفَكُمْ عَنْهُمْ لِيَبْتَلِيَكُمْ وَلَقَدْ عَفَا عَنكُمْ وَاللّهُ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ
  
153. [ياد كنيد] هنگامى را كه در حال گريز [از كوه] بالا مى‏رفتيد، و به هيچ كس توجه نمى‏كرديد،
      و پيامبر شما را از پشت‏ سرتان فرا مى‏خواند؛
      پس [خداوند] به سزاى [اين بى‏ انضباطى] غمى بر غمتان [افزود] تا سرانجام بر آنچه از كف داده‏ايد،
      و براى آنچه به شما رسيده است اندوهگين نشويد.
      و خداوند از آنچه مى‏كنيد آگاه است.
      إِذْ تُصْعِدُونَ وَلاَ تَلْوُونَ عَلَى أحَدٍ وَالرَّسُولُ يَدْعُوكُمْ فِي أُخْرَاكُمْ فَأَثَابَكُمْ غَمًَّا بِغَمٍّ لِّكَيْلاَ تَحْزَنُواْ
      عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلاَ مَا أَصَابَكُمْ وَاللّهُ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ
  
154. سپس [خداوند] بعد از آن اندوه، آرامشى [به صورت] خواب سبكى، بر شما فرو فرستاد، كه گروهى از شما را فرا گرفت،
      و گروهى [تنها] در فكر جان خود بودند، و درباره خدا گمانهاى ناروا، همچون گمانهاى [دوران] جاهليت مى‏بردند.
      مى‏گفتند: آيا ما را در اين كار اختيارى هست؟
      بگو سررشته كارها [شكست‏ يا پيروزى] يكسر به دست‏ خداست.
      آنان چيزى را در دلهايشان پوشيده مى‏داشتند كه براى تو آشكار نمى‏كردند.
      مى‏گفتند: اگر ما را در اين كار اختيارى بود [و وعده پيامبر واقعيت داشت] در اينجا كشته نمى‏شديم.
      بگو: اگر شما در خانه‏هاى خود هم بوديد، كسانى كه كشته شدن بر آنان نوشته شده،
      قطعا [با پاى خود] به سوى قتلگاههاى خويش مى‏رفتند.
      و [اينها ] براى اين است كه خداوند آنچه را در دلهاى شماست [در عمل] بيازمايد،
      و آنچه را در قلبهاى شماست پاك گرداند.
      و خدا به راز سينه‏ ها آگاه است.
      ثُمَّ أَنزَلَ عَلَيْكُم مِّن بَعْدِ الْغَمِّ أَمَنَةً نُّعَاسًا يَغْشَى طَآئِفَةً مِّنكُمْ وَطَآئِفَةٌ قَدْ أَهَمَّتْهُمْ أَنفُسُهُمْ يَظُنُّونَ بِاللّهِ
      غَيْرَ الْحَقِّ ظَنَّ الْجَاهِلِيَّةِ يَقُولُونَ هَل لَّنَا مِنَ الأَمْرِ مِن شَيْءٍ قُلْ إِنَّ الأَمْرَ كُلَّهُ لِلَّهِ يُخْفُونَ فِي أَنفُسِهِم مَّا لاَ يُبْدُونَ لَكَ يَقُولُونَ
      لَوْ كَانَ لَنَا مِنَ الأَمْرِ شَيْءٌ مَّا قُتِلْنَا هَاهُنَا قُل لَّوْ كُنتُمْ فِي بُيُوتِكُمْ لَبَرَزَ الَّذِينَ كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقَتْلُ
      إِلَى مَضَاجِعِهِمْ وَلِيَبْتَلِيَ اللّهُ مَا فِي صُدُورِكُمْ وَلِيُمَحَّصَ مَا فِي قُلُوبِكُمْ وَاللّهُ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ
  
155. روزى كه دو گروه [در احد] با هم روياروى شدند، كسانى كه از ميان شما [به دشمن] پشت كردند،
      در حقيقت، جز اين نبود كه به سبب پاره‏اى از آنچه [از گناه] حاصل كرده بودند، شيطان آنان را بلغزانيد.
      و قطعا خدا از ايشان درگذشت، زيرا خدا آمرزگار بردبار است.
      إِنَّ الَّذِينَ تَوَلَّوْاْ مِنكُمْ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعَانِ إِنَّمَا اسْتَزَلَّهُمُ الشَّيْطَانُ بِبَعْضِ مَا كَسَبُواْ وَلَقَدْ عَفَا اللّهُ عَنْهُمْ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ حَلِيمٌ
  
156. اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد، همچون كسانى نباشيد كه كفر ورزيدند،
      و به برادرانشان هنگامى كه به سفر رفته [و در سفر مردند]،
      و يا جهاد گر شدند [و كشته شدند] گفتند: اگر نزد ما [مانده] بودند نمى‏مردند، و كشته نمى‏شدند.
      [شما چنين سخنانى مگوييد] تا خدا آن را در دلهايشان حسرتى قرار دهد.
      و خدا[ست كه] زنده مى‏كند و مى‏ميراند.
      و خدا[ست كه] به آنچه مى‏كنيد بيناست.
      يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَكُونُواْ كَالَّذِينَ كَفَرُواْ وَقَالُواْ لإِخْوَانِهِمْ إِذَا ضَرَبُواْ فِي الأَرْضِ
      أَوْ كَانُواْ غُزًّى لَّوْ كَانُواْ عِندَنَا مَا مَاتُواْ وَمَا قُتِلُواْ لِيَجْعَلَ
      اللّهُ ذَلِكَ حَسْرَةً فِي قُلُوبِهِمْ وَاللّهُ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَاللّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ
  
157. و اگر در راه خدا كشته شويد يا بميريد، قطعا آمرزش خدا و رحمت او، از [همه] آنچه [آنان] جمع مى‏كنند بهتر است.
      وَلَئِن قُتِلْتُمْ فِي سَبِيلِ اللّهِ أَوْ مُتُّمْ لَمَغْفِرَةٌ مِّنَ اللّهِ وَرَحْمَةٌ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُونَ
  
158. و اگر [در راه جهاد] بميريد يا كشته شويد، قطعا به سوى خدا گردآورده خواهيد شد.
      وَلَئِن مُّتُّمْ أَوْ قُتِلْتُمْ لإِلَى الله تُحْشَرُونَ 
  
159. پس به [بركت] رحمت الهى، با آنان نرم خو [و پرمهر] شدى؛
      و اگر تند خو و سختدل بودى، قطعا از پيرامون تو پراكنده مى‏شدند.
      پس از آنان درگذر، و برايشان آمرزش بخواه، و در كار[ها] با آنان مشورت كن؛
      و چون تصميم گرفتى بر خدا توكل كن.
      زيرا خداوند توكل‏ كنندگان را دوست مى‏دارد.
      فَبِمَا رَحْمَةٍ مِّنَ اللّهِ لِنتَ لَهُمْ وَلَوْ كُنتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لاَنفَضُّواْ مِنْ حَوْلِكَ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَشَاوِرْهُمْ
      فِي الأَمْرِ فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللّهِ إِنَّ اللّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ
  
160. اگر خدا شما را يارى كند، هيچ كس بر شما غالب نخواهد شد.
      و اگر دست از يارى شما بردارد، چه كسى بعد از او شما را يارى خواهد كرد؟
      و مؤمنان بايد تنها بر خدا توكل كنند.
      إِن يَنصُرْكُمُ اللّهُ فَلاَ غَالِبَ لَكُمْ وَإِن يَخْذُلْكُمْ فَمَن ذَا الَّذِي يَنصُرُكُم مِّن بَعْدِهِ وَعَلَى اللّهِ فَلْيَتَوَكِّلِ الْمُؤْمِنُونَ 
  
161. و هيچ پيامبرى را نسزد كه خيانت ورزد، و هر كس خيانت ورزد روز قيامت با آنچه در آن خيانت كرده بيايد،
      آنگاه به هر كس [پاداش] آنچه كسب كرده به تمامى داده مى‏شود، و بر آنان ستم نرود.
      وَمَا كَانَ لِنَبِيٍّ أَن يَغُلَّ وَمَن يَغْلُلْ يَأْتِ بِمَا غَلَّ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ثُمَّ تُوَفَّى كُلُّ نَفْسٍ مَّا كَسَبَتْ وَهُمْ لاَ يُظْلَمُونَ 
  
162. آيا كسى كه خشنودى خدا را پيروى مى‏كند، چون كسى است كه به خشمى از خدا دچار گرديده، و جايگاهش جهنم است؟
      و چه بد بازگشتگاهى است.
      أَفَمَنِ اتَّبَعَ رِضْوَانَ اللّهِ كَمَن بَاء بِسَخْطٍ مِّنَ اللّهِ وَمَأْوَاهُ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ
  
163. [هر يك از] ايشان را نزد خداوند درجاتى است، و خدا به آنچه مى‏كنند بيناست.
     هُمْ دَرَجَاتٌ عِندَ اللّهِ واللّهُ بَصِيرٌ بِمَا يَعْمَلُونَ 
  
164. به يقين خدا بر مؤمنان منت نهاد، [كه] پيامبرى از خودشان در ميان آنان برانگيخت، تا آيات خود را بر ايشان بخواند،
      و پاكشان گرداند، و كتاب و حكمت به آنان بياموزد؛
      قطعا پيش از آن، در گمراهى آشكارى بودند.
      لَقَدْ مَنَّ اللّهُ عَلَى الْمُؤمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولًا مِّنْ أَنفُسِهِمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ
      وَالْحِكْمَةَ وَإِن كَانُواْ مِن قَبْلُ لَفِي ضَلالٍ مُّبِينٍ
  
165. آيا چون به شما [در نبرد احد] مصيبتى رسيد، [با آنكه در نبرد بدر] دو برابرش را [به دشمنان خود] رسانديد،
      گفتيد اين [مصيبت] از كجا [به ما رسيد]؟
      بگو: آن از خود شما [و ناشى از بى‏ انضباطى خودتان] است.
      آرى خدا به هر چيزى تواناست.
      أَوَلَمَّا أَصَابَتْكُم مُّصِيبَةٌ قَدْ أَصَبْتُم مِّثْلَيْهَا قُلْتُمْ أَنَّى هَذَا قُلْ هُوَ مِنْ عِندِ أَنْفُسِكُمْ إِنَّ اللّهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ 
  
166. و روزى كه [در احد] آن دو گروه با هم برخورد كردند،
      آنچه به شما رسيد، به اذن خدا بود [تا شما را بيازمايد]، و مؤمنان را معلوم بدارد.
      وَمَا أَصَابَكُمْ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعَانِ فَبِإِذْنِ اللّهِ وَلِيَعْلَمَ الْمُؤْمِنِينَ
  
167. همچنين كسانى را كه دو رويى نمودند [نيز] معلوم بدارد.
      و به ايشان گفته شد: بياييد در راه خدا بجنگيد يا دفاع كنيد.
      گفتند: اگر جنگيدن مى‏دانستيم مسلما از شما پيروى مى‏كرديم.
      آن روز آنان به كفر نزديكتر بودند تا به ايمان.
      به زبان خويش چيزى مى‏گفتند كه در دلهايشان نبود، و خدا به آنچه مى‏ نهفتند داناتر است.
      وَلْيَعْلَمَ الَّذِينَ نَافَقُواْ وَقِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْاْ قَاتِلُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ أَوِ ادْفَعُواْ قَالُواْ لَوْ نَعْلَمُ قِتَالًا لاَّتَّبَعْنَاكُمْ هُمْ لِلْكُفْرِ يَوْمَئِذٍ
      أَقْرَبُ مِنْهُمْ لِلإِيمَانِ يَقُولُونَ بِأَفْوَاهِهِم مَّا لَيْسَ فِي قُلُوبِهِمْ وَاللّهُ أَعْلَمُ بِمَا يَكْتُمُونَ 
  
168. همان كسانى كه [خود در خانه] نشستند و درباره دوستان خود گفتند: اگر از ما پيروى مى‏كردند كشته نمى‏شدند.
      بگو اگر راست مى‏گوييد مرگ را از خودتان دور كنيد.
      الَّذِينَ قَالُواْ لإِخْوَانِهِمْ وَقَعَدُواْ لَوْ أَطَاعُونَا مَا قُتِلُوا قُلْ فَادْرَؤُوا عَنْ أَنفُسِكُمُ الْمَوْتَ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ
  
169. هرگز كسانى را كه در راه خدا كشته شده‏اند مرده مپندار، بلكه زنده‏اند، كه نزد پروردگارشان روزى داده مى‏شوند.
      وَلاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْيَاء عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ
  
170. به آنچه خدا از فضل خود به آنان داده است‏ شادمانند،
      و براى كسانى كه از پى ايشانند و هنوز به آنان نپيوسته‏اند، شادى مى‏كنند؛
      كه نه بيمى بر ايشان است و نه اندوهگين مى‏شوند.
      فَرِحِينَ بِمَا آتَاهُمُ اللّهُ مِن فَضْلِهِ وَيَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُواْ بِهِم مِّنْ خَلْفِهِمْ أَلاَّ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ
  
171. بر نعمت و فضل خدا، و اينكه خداوند پاداش مؤمنان را تباه نمى‏گرداند، شادى مى‏كنند.
      يَسْتَبْشِرُونَ بِنِعْمَةٍ مِّنَ اللّهِ وَفَضْلٍ وَأَنَّ اللّهَ لاَ يُضِيعُ أَجْرَ الْمُؤْمِنِينَ
  
172. كسانى كه [در نبرد احد] پس از آنكه زخم برداشته بودند، دعوت خدا و پيامبر [او] را اجابت كردند،
     براى كسانى از آنان كه نيكى و پرهيزگارى كردند، پاداشى بزرگ است.
     الَّذِينَ اسْتَجَابُواْ لِلّهِ وَالرَّسُولِ مِن بَعْدِ مَآ أَصَابَهُمُ الْقَرْحُ لِلَّذِينَ أَحْسَنُواْ مِنْهُمْ وَاتَّقَواْ أَجْرٌ عَظِيمٌ 
  
173. همان كسانى كه [برخى از] مردم به ايشان گفتند: مردمان براى [جنگ با] شما گرد آمده‏اند، پس از آن بترسيد.
      و[لى اين سخن] بر ايمانشان افزود و گفتند: خدا ما را بس است، و نيكو حمايت گرى است.
      الَّذِينَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُواْ لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمَانًا وَقَالُواْ حَسْبُنَا اللّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ 
  
174. پس با نعمت و بخششى از جانب خدا [از ميدان نبرد] بازگشتند، در حالى كه هيچ آسيبى به آنان نرسيده بود،
      و همچنان خشنودى خدا را پيروى كردند؛
      و خداوند داراى بخششى عظيم است.
     فَانقَلَبُواْ بِنِعْمَةٍ مِّنَ اللّهِ وَفَضْلٍ لَّمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَاتَّبَعُواْ رِضْوَانَ اللّهِ وَاللّهُ ذُو فَضْلٍ عَظِيمٍ
  
175. در واقع اين شيطان است كه دوستانش را مى‏ترساند؛
      پس اگر مؤمنيد از آنان مترسيد، و از من بترسيد (از نافرمانی و عذاب من بترسيد).
      إِنَّمَا ذَلِكُمُ الشَّيْطَانُ يُخَوِّفُ أَوْلِيَاءهُ فَلاَ تَخَافُوهُمْ وَخَافُونِ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ
  
176. و كسانى كه در كفر مى‏كوشند تو را اندوهگين نسازند، كه آنان هرگز به خدا هيچ زيانى نمى‏رسانند.
      خداوند مى‏خواهد در آخرت براى آنان بهره‏اى قرار ندهد، و براى ايشان عذابى بزرگ است.
      وَلاَ يَحْزُنكَ الَّذِينَ يُسَارِعُونَ فِي الْكُفْرِ إِنَّهُمْ لَن يَضُرُّواْ اللّهَ شَيْئًا يُرِيدُ اللّهُ أَلاَّ يَجْعَلَ لَهُمْ حَظًّا فِي الآخِرَةِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ 
  
177. در حقيقت كسانى كه كفر را به [بهاى] ايمان خريدند، هرگز به خداوند هيچ زيانى نخواهند رسانيد؛
      و براى آنان عذابى دردناك است.
      إِنَّ الَّذِينَ اشْتَرَوُاْ الْكُفْرَ بِالإِيمَانِ لَن يَضُرُّواْ اللّهَ شَيْئًا وَلهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ
  
178. و البته نبايد كسانى كه كافر شده‏اند تصور كنند، اينكه به ايشان مهلت مى‏دهيم، براى آنان نيكوست.
      ما فقط به ايشان مهلت مى‏دهيم تا بر گناه [خود] بيفزايند، و [آنگاه] عذابى خفت‏ آور خواهند داشت.
      وَلاَ يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُواْ أَنَّمَا نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِّأَنفُسِهِمْ إِنَّمَا نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدَادُواْ إِثْمًا وَلَهْمُ عَذَابٌ مُّهِينٌ
  
179. خدا بر آن نيست كه مؤمنان را به اين [حالى] كه شما بر آن هستيد واگذارد، تا آنكه پليد را از پاك جدا كند.
      و خدا بر آن نيست كه شما را از غيب آگاه گرداند؛
      ولى خدا از ميان فرستادگانش هر كه را بخواهد برمى‏گزيند.
      پس به خدا و پيامبرانش ايمان بياوريد؛
      و اگر بگرويد و پرهيزگارى كنيد، براى شما پاداشى بزرگ خواهد بود.
      مَّا كَانَ اللّهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى مَآ أَنتُمْ عَلَيْهِ حَتَّىَ يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ وَمَا كَانَ اللّهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ وَلَكِنَّ اللّهَ يَجْتَبِي
      مِن رُّسُلِهِ مَن يَشَاء فَآمِنُواْ بِاللّهِ وَرُسُلِهِ وَإِن تُؤْمِنُواْ وَتَتَّقُواْ فَلَكُمْ أَجْرٌ عَظِيمٌ
  
180. و كسانى كه به آنچه خدا از فضل خود به آنان عطا كرده بخل مى‏ورزند،
      هرگز تصور نكنند كه آن [بخل] براى آنان خوب است، بلكه برايشان بد است.
      به زودى آنچه كه به آن بخل ورزيده‏اند، روز قيامت طوق گردنشان مى‏شود.
      ميراث آسمانها و زمين از آن خداست.
      و خدا به آنچه مى‏كنيد آگاه است.
      وَلاَ يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ يَبْخَلُونَ بِمَا آتَاهُمُ اللّهُ مِن فَضْلِهِ هُوَ خَيْرًا لَّهُمْ بَلْ هُوَ شَرٌّ لَّهُمْ سَيُطَوَّقُونَ مَا بَخِلُواْ بِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ
      وَلِلّهِ مِيرَاثُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَاللّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ
  
181. مسلما خداوند سخن كسانى را كه گفتند خدا نيازمند است و ما توانگريم شنيد.
      به زودى آنچه را گفتند، و بنا حق كشتن آنان پيامبران را خواهيم نوشت، و خواهيم گفت: بچشيد عذاب سوزان را.
      لَّقَدْ سَمِعَ اللّهُ قَوْلَ الَّذِينَ قَالُواْ إِنَّ اللّهَ فَقِيرٌ وَنَحْنُ أَغْنِيَاء سَنَكْتُبُ مَا قَالُواْ وَقَتْلَهُمُ الأَنبِيَاءَ بِغَيْرِ حَقٍّ وَنَقُولُ ذُوقُواْ عَذَابَ الْحَرِيقِ
  
182. اين [عقوبت] به خاطر كار و كردار پيشين شماست، [و گر نه] خداوند هرگز نسبت به بندگان [خود] بيدادگر نيست.
      ذَلِكَ بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيكُمْ وَأَنَّ اللّهَ لَيْسَ بِظَلاَّمٍ لِّلْعَبِيدِ
  
183. همانان كه گفتند: خدا با ما پيمان بسته كه به هيچ پيامبرى ايمان نياوريم تا براى ما قربانيى بياورد،
      كه آتش [آسمانى] آن را [به نشانه قبول] بسوزاند.
      بگو: قطعا پيش از من پيامبرانى بودند كه دلايل آشكار را با آنچه گفتيد براى شما آوردند.
      اگر راست مى گوييد پس چرا آنان را كشتيد؟
      الَّذِينَ قَالُواْ إِنَّ اللّهَ عَهِدَ إِلَيْنَا أَلاَّ نُؤْمِنَ لِرَسُولٍ حَتَّىَ يَأْتِيَنَا بِقُرْبَانٍ تَأْكُلُهُ النَّارُ
      قُلْ قَدْ جَاءكُمْ رُسُلٌ مِّن قَبْلِي بِالْبَيِّنَاتِ وَبِالَّذِي قُلْتُمْ فَلِمَ قَتَلْتُمُوهُمْ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ
  
184. پس اگر تو را تكذيب كردند، بدان كه پيامبرانى [هم] كه پيش از تو دلايل روشن،
      و نوشته‏ها، و كتاب روشن آورده بودند، تكذيب شدند.
      فَإِن كَذَّبُوكَ فَقَدْ كُذِّبَ رُسُلٌ مِّن قَبْلِكَ جَآؤُوا بِالْبَيِّنَاتِ وَالزُّبُرِ وَالْكِتَابِ الْمُنِيرِ
  
185. هر جاندارى چشنده [طعم] مرگ است.
      و همانا روز رستاخيز پاداشهايتان به طور كامل به شما داده مى‏شود.
      پس هر كه را از آتش به دور دارند و در بهشت درآورند، قطعا كامياب شده است؛
      و زندگى دنيا جز مايه فريب نيست.
      كُلُّ نَفْسٍ ذَآئِقَةُ الْمَوْتِ وَإِنَّمَا تُوَفَّوْنَ أُجُورَكُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَمَن زُحْزِحَ
      عَنِ النَّارِ وَأُدْخِلَ الْجَنَّةَ فَقَدْ فَازَ وَما الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلاَّ مَتَاعُ الْغُرُورِ
  
186. قطعا در مالها و جانهايتان آزموده خواهيد شد، و از كسانى كه پيش از شما به آنان كتاب داده شده،
      و [نيز] از كسانى كه به شرك گراييده‏اند، [سخنان دل] آزار بسيارى خواهيد شنيد.
      و[لى] اگر صبر كنيد و پرهيزگارى نماييد، اين [ايستادگى] حاكى از عزم استوار [شما] در كارهاست.
      لَتُبْلَوُنَّ فِي أَمْوَالِكُمْ وَأَنفُسِكُمْ وَلَتَسْمَعُنَّ مِنَ الَّذِينَ أُوتُواْ الْكِتَابَ مِن قَبْلِكُمْ وَمِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُواْ
      أَذًى كَثِيرًا وَإِن تَصْبِرُواْ وَتَتَّقُواْ فَإِنَّ ذَلِكَ مِنْ عَزْمِ الأُمُورِ
  
187. و [ياد كن] هنگامى را كه خداوند از كسانى كه به آنان كتاب داده شده پيمان گرفت،     4
      كه حتما بايد آن را [به وضوح] براى مردم بيان نماييد، و كتمانش مكنيد.
      پس آن [عهد] را پشت‏ سر خود انداختند، و در برابر آن بهايى ناچيز به دست آوردند.
      و چه بد معامله‏اى كردند.
      وَإِذَ أَخَذَ اللّهُ مِيثَاقَ الَّذِينَ أُوتُواْ الْكِتَابَ لَتُبَيِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ وَلاَ تَكْتُمُونَهُ فَنَبَذُوهُ وَرَاء ظُهُورِهِمْ وَاشْتَرَوْاْ بِهِ ثَمَنًا قَلِيلًا فَبِئْسَ مَا يَشْتَرُونَ
  
188. البته گمان مبر، كسانى كه بدانچه كرده‏اند شادمانى مى‏كنند، و دوست دارند به آنچه نكرده‏اند، مورد ستايش قرار گيرند.
      قطعا گمان مبر كه براى آنان نجاتى از عذاب است؛
      [كه] عذابى دردناك خواهند داشت.
      لاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ يَفْرَحُونَ بِمَا أَتَواْ وَّيُحِبُّونَ أَن يُحْمَدُواْ بِمَا لَمْ يَفْعَلُواْ فَلاَ تَحْسَبَنَّهُمْ بِمَفَازَةٍ مِّنَ الْعَذَابِ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ
  
189. و فرمانروايى آسمانها و زمين از آن خداست.
      و خداوند بر هر چيزى تواناست.
      وَلِلّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَاللّهُ عَلَىَ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
  
190. مسلما در آفرينش آسمانها و زمين، و در پى يكديگر آمدن شب و روز، براى خردمندان نشانه‏هايى [قانع كننده] است.
      إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَاخْتِلاَفِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ لآيَاتٍ لِّأُوْلِي الألْبَابِ
  
191. همانان كه خدا را [در همه احوال]، ايستاده و نشسته، و به پهلو آرميده ياد مى‏كنند، و در آفرينش آسمانها و زمين مى‏انديشند،
      [كه: ] پروردگارا، اينها را بيهوده نيافريده‏اى؛
      منزهى تو؛
      پس ما را از عذاب آتش دوزخ در امان بدار.
      الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللّهَ قِيَامًا وَقُعُودًا وَعَلَىَ جُنُوبِهِمْ وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ
      رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذا بَاطِلًا سُبْحَانَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ
  
192. پروردگارا، هر كه را تو در آتش درآورى، يقينا رسوايش كرده‏اى، و براى ستمكاران ياورانى نيست.
     رَبَّنَا إِنَّكَ مَن تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ وَمَا لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنصَارٍ 
  
193. پروردگارا، ما شنيديم كه دعوتگرى به ايمان فرا مى‏خواند كه:
     به پروردگار خود ايمان آوريد، پس ايمان آورديم.
     پروردگارا، گناهان ما را بيامرز، و بديهاى ما را بزداى، و ما را در زمره نيكان بميران.
     رَّبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا يُنَادِي لِلإِيمَانِ أَنْ آمِنُواْ بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَكَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الأبْرَارِ
  
194. پروردگارا، و آنچه را كه به وسيله فرستادگانت به ما وعده داده‏اى، به ما عطا كن،
      و ما را روز رستاخيز رسوا مگردان، زيرا تو وعده‏ات را خلاف نمى‏كنى.
      رَبَّنَا وَآتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَى رُسُلِكَ وَلاَ تُخْزِنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّكَ لاَ تُخْلِفُ الْمِيعَادَ
  
195. پس، پروردگارشان دعاى آنان را اجابت كرد [و فرمود كه: ]
      من عمل هيچ صاحب عملى از شما را، از مرد يا زن، كه همه از يكديگريد، تباه نمى‏كنم.
      پس كسانى كه هجرت كرده، و از خانه‏هاى خود رانده شده، و در راه من آزار ديده، و جنگيده، و كشته شده‏اند،
      بديهايشان را از آنان مى‏زدايم، و آنان را در باغهايى كه از زير [درختان] آن نهرها روان است، درمى‏آورم.
      [اين] پاداشى است از جانب خدا؛
      و پاداش نيكو نزد خداست.
      فَاسْتَجَابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّي لاَ أُضِيعُ عَمَلَ عَامِلٍ مِّنكُم مِّن ذَكَرٍ أَوْ أُنثَى بَعْضُكُم مِّن بَعْضٍ فَالَّذِينَ هَاجَرُواْ وَأُخْرِجُواْ مِن دِيَارِهِمْ وَأُوذُواْ فِي سَبِيلِي
      وَقَاتَلُواْ وَقُتِلُواْ لأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئَاتِهِمْ وَلأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ ثَوَابًا مِّن عِندِ اللّهِ وَاللّهُ عِندَهُ حُسْنُ الثَّوَابِ 
  
196. مبادا رفت و آمد [و جنب و جوش] كافران در شهرها تو را دستخوش فريب كند.
      لاَ يَغُرَّنَّكَ تَقَلُّبُ الَّذِينَ كَفَرُواْ فِي الْبِلاَدِ 
  
197. [اين] كالاى ناچيز [و برخوردارى اندكى] است‏؛ سپس جايگاهشان دوزخ است، و چه بد قرارگاهى است.
      مَتَاعٌ قَلِيلٌ ثُمَّ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمِهَادُ 
  
198. ولى كسانى كه پرواى پروردگارشان را پيشه ساخته‏اند، باغهايى خواهند داشت كه از زير [درختان] آن نهرها روان است.
      در آنجا جاودانه بمانند.
      [اين] پذيرايى از جانب خداست؛
      و آنچه نزد خداست براى نيكان بهتر است.
      لَكِنِ الَّذِينَ اتَّقَوْاْ رَبَّهُمْ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا نُزُلًا مِّنْ عِندِ اللّهِ وَمَا عِندَ اللّهِ خَيْرٌ لِّلأَبْرَارِ
  
199. و البته از ميان اهل كتاب، كسانى هستند كه به خدا و بدانچه به سوى شما نازل شده،
      و به آنچه به سوى خودشان فرود آمده ايمان دارند؛
      در حالى كه در برابر خدا خاشعند (متواضح هستند)؛
      و آيات خدا را به بهاى ناچيزى نمى‏فروشند.
      اينانند كه نزد پروردگارشان پاداش خود را خواهند داشت.
      آرى خدا زود شمار است.
      وَإِنَّ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَمَن يُؤْمِنُ بِاللّهِ وَمَا أُنزِلَ إِلَيْكُمْ وَمَآ أُنزِلَ إِلَيْهِمْ خَاشِعِينَ لِلّهِ لاَ يَشْتَرُونَ بِآيَاتِ اللّهِ ثَمَنًا قَلِيلًا
      أُوْلَئِكَ لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ إِنَّ اللّهَ سَرِيعُ الْحِسَابِ
  
200. اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد،
      صبر كنيد، و ايستادگى ورزيد، و مرزها را نگهبانى كنيد، و از خدا پروا نماييد (از نافرمانی خدا حذر کنيد)،
      اميد است كه رستگار شويد.
      يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اصْبِرُواْ وَصَابِرُواْ وَرَابِطُواْ وَاتَّقُواْ اللّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ

    1. در آيه هفتم از اين سوره، در ترجمه چاپ شده، و در يکی از سايت ها که بنام اين مترجم است، که نمونه آنرا در اينجا در اختيار شما ميگذارم،
        در آن مطالبی برخلاف فرمايش خداوند در قرآن مجيد در مورد "تاويل قرآن" ذکر شده است:

            "اوست كسى كه اين كتاب [= قرآن] را بر تو فرو فرستاد.
             پاره‏اى از آن آيات محكم [= صريح و روشن] است.
             آنها اساس كتابند؛ و [پاره‏اى] ديگر متشابهاتند [كه تاويل ‏پذيرند].
             اما كسانى كه در دلهايشان انحراف است، براى فتنه‏ جويى و طلب تاويل آن [به دلخواه خود،] از متشابه آن پيروى مى‏كنند.
             با آنكه تاويلش را جز خدا و ريشه ‏داران در دانش كسى نمى‏داند،
             [آنان كه] مى‏گويند ما بدان ايمان آورديم، همه [چه محكم و چه متشابه] از جانب پروردگار ماست،
             و جز خردمندان كسى متذكر نمى‏شود. "
             هُوَ الَّذِيَ أَنزَلَ عَلَيْكَ الْكِتَابَ مِنْهُ آيَاتٌ مُّحْكَمَاتٌ هُنَّ أُمُّ الْكِتَابِ وَأُخَرُ مُتَشَابِهَاتٌ
             فَأَمَّا الَّذِينَ في قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ مَا تَشَابَهَ مِنْهُ ابْتِغَاء الْفِتْنَةِ وَابْتِغَاء تَأْوِيلِهِ وَمَا يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلاَّ اللّهُ وَالرَّاسِخُونَ
             فِي الْعِلْمِ يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ كُلٌّ مِّنْ عِندِ رَبِّنَا وَمَا يَذَّكَّرُ إِلاَّ أُوْلُواْ الألْبَابِ

     بعد از مطالعه تعدادی از ترجمه های ديگری از قرآن، به فارسی و انگليسی متوجه اين موضوع بسيار مهم خواهيد شد که "ريشه ‏داران در دانش"
     و هيچ فرد ديگری، به هيچ عنوان، هيچ چيزی در مورد تاويل قرآن مجيد نميدانند، و علم آن فقط و فقط در اختيار خداوند بزرگ و يکتا است و بس.
     در اينجا ترجمه چهار مترجم نامدار قرآن را به انگليسی در اختيار شما ميگذارم که ترجمه شده که فقط و فقط خداوند است که تاويل قرآن را ميداند.

   2. دليل استفاده از "[= پرهيزنده از آنان]" در اين آيه برای من روشن نيست.

   3. وحی هائی که خداوند به او ميکرد.

   4. با توجه به بقيه اين آيه به نظر ميرسد که خداوند در مورد مردمی که کتاب خدا بدستشان ميرسد (مثل من و شما) و عهدی که با خداوند می بنديم
       "إِيَّاكَ نَعْبُدُ وإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ" به معنی "[بارالها] تنها تو را مى‏پرستيم، و تنها از تو يارى مى‏جوييم." صحبت ميفرمايد،
       و گرنه پيغمبران خدا عهد خدا را پشت‏ سر خود نينداختند.
 

خداوندا، پروردگارا، سرور من، تمنا ميکنم سپاس مرا بخاطر قرآن بپذير