In the Name of God, the Most Gracious, the Most Merciful

دوستان ... تمام نوشته های من همراه آيه ای  يا آيه هائی از قرآن است - دليل آن اين است که من و تمام افراد بشر اشتباه ميکنيم،
ولی هرگز اشتباهی در فرمايشات صاحب اختيار مردم، فرمانروای مردم، و معبود مردم، خداوند بزرگ و يکتا نيست  - حسن زمان زاده

اگر فردی گناهی کرد، آيا امکان دارد که بخشيده شود، يعنی پاک و معصوم شود و خداوند او را بيامرزد؟
آيا امکان دارد آدم گناهکاری به بهشت راه يابد؟
چه نوع از گناهان بخشيده ميشوند؟
آيا گناهی وجود دارد که بخشيده نميشود؟

دو راه در مقابل خودم ميبينم:

  1. به دستورات خداوند بزرگ و يکتا، صاحب اختيار، سرور و خالق تمام مردم جهان و جهانيان،
      فرمانروای هر چه بود و هر چه هست و هر چه خواهد بود، به قرآن مجيد رجوع کنم؟
  2. يا در بدر عقب کتابهای متعددی که بعضی از انسانها (چه مرده، چه زنده) نوشته اند بگردم يا به حرف اين آن، انسان ديگری (چه مرده، چه زنده)
      گوش کنم تا جواب اين سوالات را پيدا کنم؟

     اجازه بدهيد اول، قسمت اول اين دو راهی را بررسی کنيم.
     خداوند بسادگی در قرآن مجيد به ما ميفرمايد اگر گناهی کردی:
             1. از رحمت خدا نااميد نشو
           2. توبه کن
           3. در راه اصلاح اشتباهات و گناهانت تا آنجا که ميتوانی بکوش
     خداوند گناه ترا ميبخشد (به همين سادگی من و شما را خداوند ميبخشد "آيات 53 و 54 سوره زمر").
     افرادی که دين را برای مردم مشگل کرده اند دکان باز کرده اند - بيائيد ببينيم خداوند در اين آيات چه ميفرمايد:
    
     در آيات 53 و 55 سوره زمر خداوند ميفرمايد:
     "بگو ای بندگان من كه بضرر خودتان زياده روی كرده‌ايد،
      از رحمت خدا نااميد نشويد چون خدا همه گناهان را ميبخشد.
      او آمرزنده مهربان است.
      به اطاعت خدا برگرديد (توبه كنيد) و قبل از اينكه عذاب بر شما وارد شود و کسی نتواند شما را ياری كند، تسليم حكم و نظر خدا باشيد.
     قبل از اينكه عذاب بطور ناگهانی و بدون اينكه توجه داشته باشيد سراغ شما بيايد،
     از بهترين چيزی كه از طرف خدا برای شما نازل شده (از قرآن)  پيروی كنيد."

 دوستان، اين من يا بشر ديگری نيست که با شما صحبت ميکند - اين فرمايش خداوند در قرآن مجيد است.
 تک تک ما به همين سادگی توسط تنها آمرزنده، تنها بخشنده، تنها اجابت کننده دعا،
خداوند بزرگ و يکتا بخشيده ميشويم. افرادی که غير اين ميگويند ضد قرآن حرف ميزنند و دکان باز کرده اند.
آيات زياد ديگری در اين مورد در قرآن وجود دارد - من سعی ميکنم تعدادی از آنها را در اختيار شما بگذارم.

     ولی اول اجازه دهيد که مثالی برای شما بزنم - مثال مردی که بروی سپاه مسلمانان که شامل پيغمبر خداوند حضرت محمد (ص)،
     حضرت علی (ع)، و مردانی چون حمزه عموی پيغمبر و بقيه مسمانان بود شمشير کشيد و عده ای از مسلمانان را بخاک و خون کشيد و کشت.
     مردی که باعث شکست سپاه اسلام در جنگ احد شد. اين مرد خالد ابن ولید نام داشت - فرمانده ای از سپاه کفار، مردی که با پيغمبر خدا جنگيد -
     مردی که تعدادی از مسلمين را کشت - اين مرد بعد از اينهمه گناه کبيره، نور حق و حقيقت با شنيدن آيات قرآن در قلبش تابيده شد،
      بخدمت پيغمبر آمد و بخاطر گذشته اش عذرخواهی کرد، از پيغمبر درخواست کرد که برايش از درگاه خداوند بزرگ طلب مغفرت کند،
      دست به درگاه خداوند بزرگ دراز کرد و عذر خواهی و توبه نمود، و شمشيرش را که در گذشته بخون عده ای مسلمان آغشته شده بود
      بهمراه وجود خودش، تقديم پيغمبر خدا کرد تا از آن ببعد در راه اسلام اين شمشير کشيده شود و تا پايان عمرش يکی از خدمتگذاران اسلام ماند.  

      بگذاريد مثال مردی ديگری را برای شما بزنم. فرمانده ای که بدستور ابن زياد راه را بر سيدالشهدا، امام حسين (ع)، و حضرت ابوالفضل (ع)
      و خانواده و يارانش در صحرای سوزان کربلا بست و از پيشروی آنان جلو گيری کرد. مردی که در صدد بود با نوه پيغمبر اسلام
      حضرت محمد (ص) بجنگد و خون او و يارانش را بخاک بريزد. نام اين مرد "حر" بود - زمانی که لشگر کمکی بفرماندهی ابن سعد رسيد،
      حّر لشگر و فرماندهی خود را ول کرد و بسراغ امام حسين رفت و همراه او جنگيد و شهيد شد.
      حر جنگجو و فرمانده سپاه بود، بخوبی ميدانست که امکان ندارد 72 تن بتوانند در مقابل سپاه دشمن دوام بياورند و حتما شکست خواهند خورد.
      با وجود دانستن اين مطلب، به گروه امام حسين (ع) پيوست و در راه اسلام شهيد شد. 
   
       من و شما که در جنگ با مسلمين مسلمانی نکشته ايم - من و شما که با پيغمبر خدا نجنگيده ايم -  من و شما که راه را در صحرای سوزان کربلا
      بر سيدالشهدا، امام حسين (ع) و حضرت ابوالفضل (ع) و خانواده و يارانش نبسته ايم و از پيشروی آنان جلو گيری نکرديم. 
      افراديکه اين اعمال باور نکردنی را کرده اند بعد از توبه بدرگاه خداوند بزرگ و کوشش در راه جبران اعمالشان بخشيده شده اند -
      آيا شما فکر ميکنيد برای بخشيده شدن، من و شما مشگلی خواهيم داشت؟

      حالا که تا اندازه بسيار کمی با دريای بيکران رحمت و بخشايندگی خداوند بزرگ آشنا شديم،
      بيائيد با هم ببينيم خداوند بزرگ و يکتا بما در اين مورد چه ميفرمايد، و بعضی از آيات قرآن را در اين مورد با هم بخوانيم

     در آيات 159 و 160 سوره بقره خداوند ميفرمايد:
    " كسانی كه دلايل روشن و راهنمايی هايی را كه ما نازل كرديم، بعد از اينكه آنرا برای مردم در كتاب بيان كرديم،
      كتمان ميكنند ( بمردم نميگويند) كسانی هستند كه خدا و لعنت كنندگان آنها را لعنت ميكنند.
      مگر كسانی كه توبه كردند و كارهايشان را اصلاح كردند و حقايق را برای مردم بيان كردند، من توبه آنها را می ‌پذيرم.
      من توبه ‌پذير مهربان هستم."

توبه نکردن اين افراد، لعنت خدا و لعنت كنندگان را برايشان به ارمغان مياورد - توبه کردنشان آمرزش خداوند بزرگ و يکتا را.

     در آيه 187 سوره بقره خداوند ميفرمايد:
     "... بنابراين توبه شما را پذيرفت و از شما درگذشت."

    در آيه 222 سوره بقره خداوند ميفرمايد:
    " ... چون خدا توبه كنندگان و پاكان را دوست دارد. "

خداوند ما را خلق کرده، کاملا ميداند که ما در مسير زندگانی گناهانی خواهيم کرد. وقتی ما توبه ميکنيم و کوشش در راه جبران اعمالمان ميکنيم،
يعنی درک کرده ايم و متوجه شده ايم که آن کارمان اشتباه بوده و ديگر تکرارش نميکنيم.
يعنی بعد از اين نتيجه گيری مثبت، ما انسانهای بهتر، فهميده تر و مطلع تری شده ايم - خدا توبه كنندگان و پاكان را دوست دارد

     در آيه 82 سوره آل عمران خداوند ميفرمايد:
     "مگر كسانی كه بعد از آن توبه كردند و كار خود را اصلاح كردند چون خدا آمرزنده مهربان است.

     در آيات 17 و 18 سوره نساء خداوند ميفرمايد:
     "توبه فقط مال كسانی است كه از روی بی‌اطلاعی و نادانی كار بدی ميكنند و پس از متوجه شدن خيلی زود توبه ميكنند.
     خدا توبه چنين افرادی را ميپذيرد. خدا دانا و حكيم است.
     توبه مال كسانی نيست كه كارهای بد ميكنند و چون مرگشان فرا رسيد ميگويند حالا توبه كردم،
     و مال كسانی كه در حال كفر ميميرند نيست. برای آنها عذاب دردناكی آماده كرده‌ايم.

در حال کفر مردن، يعنی مبتلا به عذاب دردناکی که خداوند برای شخص بخاطر اعمالش در اين دنيا آماده کرده شدن -
برداشت شما از آيات بالا چيز ديگريست؟
با دانستن و فهميدن آيات بالا؛ من روز چند شنبه شروع به توبه کردن و اصلاح کردن اشتباهاتم خواهم کرد؟
آيا من هيچ اطلاعی دارم، که تا چند لحظه ديگر زنده ام - چه برسد به چند روز ديگر؟  

    در آيات 26 و 27 سوره نساء خداوند ميفرمايد:
     "خدا ميخواهد برای شما توضيح دهد و شما را به روش كسانی كه قبل از شما بودند هدايت كند و توبه شما را بپذيرد.
      خدا دانا و حكيم است ( دستورهايش از روی حكمت است).
      خدا ميخواهد توبه شما را بپذيرد."

      در آيات 145 و 146 سوره نساء خداوند ميفرمايد:
     "منافقين در پست‌ ترين نقطه جهنم هستند و هرگز ياوری برای آنها پيدا نميكنی.
      مگر اشخاصی كه توبه كردند ( از نفاق دست برداشتند) و كار خود را اصلاح كردند
      و به خدا متوسل شدند و دينشان را برای خدا خالص كردند.
      چنين افرادی جزو مومنين هستند.
      خدا به مومنين پاداش بزرگی ميدهد. "

منافق يعنی دو رو، يعنی کسی که تظاهر به مسلمانی ميکند. ميگويد و تظاهر ميکند که ايمان آورده در صورتی که ايمان ندارد و دروغ ميگويد.
اين فرد را خداوند بزرگ و يکتا در پست ترين نقطه جهنم جا ميدهد - اما اگر همين فرد ملعون گناهکار توبه كرد ( از نفاق دست برداشتند)
و كار خود را اصلاح كرد، و به خدا متوسل شد و دينش را برای خدا خالص كرد،
خداوند او را جزو مومنين قرار ميدهد و پاداش بزرگی باو ميدهد - متوجه معنی اين آيات هستيد؟
متوجه هستيد که به چه صورت ملعون و گناهکاری که قرار بود بدستور خداوند بزرگ و يکتا در پست ترين نقطه جهنم جا گيرد،
چگونه بخشيده شد و جزو مومنين درگاه خداوند قرار گرفت؟

     در آيه 39 سوره مائده خداوند ميفرمايد:
     "كسی كه بعد از ظلمش توبه كرد و كار خود را اصلاح نمود، ( مال را به صاحبش برگرداند )
      خدا توبه او را می‌پذيرد. چون خدا آمرزنده مهربان است."

    در آيه 74 سوره مائده خداوند ميفرمايد:
     " آيا توبه نميكنند و از خدا آمرزش نمی طلبند؟ خدا آمرزنده مهربان است."

آيا من بايد احتياج به توضيح بيشتری داشته باشم؟ آيا وقت آن نشده که توبه کنم و از خداوند بزرگ و يکتا طلب آمرزش کنم؟

    در آيات 54 و 55 سوره انعام خداوند ميفرمايد:
     " که هر كس از شما كه كار بدی از روی نادانی بكند و بعد از آن توبه نمايد و كار خود را اصلاح كند (بداند كه) خدا آمرزنده مهربان است.
      ما آيات را اينطور توضيح ميدهيم تا راه افراد گناهكار معلوم شود."

خداوند ميفرمايد: "راه افراد گناهكار" افرادی که توبه نميکنند و در راه اصلاح اشتباهات و گناهانشان نميکوشند.

    در آيات 65 و 126 سوره انعام خداوند ميفرمايد:
     "نگاه كن كه ما چگونه آيات را توضيح ميدهيم تا آن را بفهمند. "
     " اين راه راست خداوند تو است. ما آيات را برای افرادی كه متوجه ميشوند توضيح داده‌ايم."

بار ديگر خداوند بزرگ و يکتا به من و شما ميفرمايد که قرآن را برای اينکه من و شما آنرا بفهميم ساده، آسان و بدون هيچ رمز و معما در اختيار
ما گذارده، و در ضمن خود خداوند آنرا توضيح داده - خداوند بزرگ و يکتا قرآن را "راه راست خودش ناميده"، اين دکاندارن دينی چه ميگويند؟

     در آيه 153 سوره اعراف خداوند ميفرمايد:
   "خداوند تو افرادی را كه كار بد كردند و بعد از آن توبه نمودند و ايمان آوردند ميآمرزد، چون خدا آمرزنده و مهربان است."

     در آيه 53 سوره انفال خداوند ميفرمايد:
    "خدا نعمتی را كه به دسته‌ای داده تغيير نميدهد تا موقعی كه آنها رفتار خود را تغيير دهند و خدا شنونده دانا است. "

     در آيات 9 و 10 و 11 سوره توبه خداوند ميفرمايد:
      "آيات خدا را به قيمت كمی فروختند و مردم را از راه خدا بازداشتند، كاری كه آنها ميكردند بسيار بد است.
       درباره هيچ فرد باايمانی رعايت خويشاوندی و پيمان را نميكنند، آنها افراد متجاوزی هستند.
       اگر توبه كردند و نماز را بپا داشتند و زكات دادند، برادر دينی شما هستند.
       ما آيات را برای افراد دانا توضيح ميدهيم."

انسانی کثيف، متجاوز، گناهکار و ملعونی که مردم را از راه خدا بازداشته، با توبه كردن و نماز بپا داشتن و زكات دادن، برادر دينی من ميشود.
توجه داريد که خداوند بزرگ و يکتا به چه راحتی آيات را برای ما توضيح ميدهد که راه راست را بشناسيم و بعضی ها هنوز بدنبال اين و آن ...؟

     در آيه 74 سوره توبه خداوند ميفرمايد:
    "...  اگر توبه كنند به نفع آنها است و اگر قبول نكنند، خدا آنها را در دنيا و آخرت عذاب پر دردی ميكند.
       آنها در زمين يار و ياوری ندارند."

انسان گناهکاری که توبه نکرده و آمرزيده نشده، در دنيا و در آخرت عذاب پر دردی دارد و در دنيا و در آخرت هيچ يار و ياوری ندارد.
   
     در آيه 104 سوره توبه خداوند ميفرمايد:
     "آيا ندانسته‌اند كه فقط خدا توبه را از بندگانش قبول ميكند و صدقات را می ‌پذيرد و خدا توبه پذير مهربان است."

     در آيه 112 سوره توبه خداوند ميفرمايد:
      "افراد باايمانی كه توبه ميكنند،
      فقط بندگی خدا را ميكنند ( بنده و مطيع محض و بی‌ چون و چرای دستورهای هيچكس جز خدا نيستند)،
      فقط خدا را بزرگ ميشمارند، سياحت كننده ( يا روزه دار) می باشند، ركوع و سجود ميكنند،
      امر به معروف ( مردم را به كارهای خوب تشويق ) و نهی از منكر (از كارهای بد منع) ميكنند 
      و حدود خدا را حفظ ميكنند. به افراد باايمان بشارت بده. "

     در آيه 118 سوره توبه خداوند ميفرمايد:
      "سه نفری كه تخلف ورزيدند و بجنگ نرفتند تا حدی كه زمين با تمام وسعتش بر آنها تنگ شد
       و از كار خود بتنگ آمدند و گمان كردند هيچ پناهگاهی از دست خدا ندارند مگر اينكه به خودش پناه ببرند،
       خدا توبه آنها را پذيرفت تا توبه كنند. چون خدا توبه پذير مهربان است."
    
به آنهائی که در به در بدنبال پناه دهنده يا پناهگاهی غير از خداوند ميگردند بگوئيد اين آيه را بخوانند و متوجه شوند که
فقط و فقط بايد به خداوند بزرگ و يکتا پناه ببرند. پناهگاه و پناه دهنده ديگری غير از او وجود ندارد.
 
      در آيه 126 سوره توبه خداوند ميفرمايد:
      "آيا متوجه نميشوند كه در هر سال يك يا دو بار مورد امتحان قرار ميگيرند؟
       با وجود آن توبه نميكنند و توجه هم پيدا نميكنند."

"امتحان" - با عزت، علم، قدرت، و مالی که خداوند بزرگ و يکتا بمن عنايت فرموده، من چه ميکنم؟ اين مورد مرا ياد شعری انداخت

     در آيه 3 سوره هود خداوند ميفرمايد:
      "و اينكه از خداوندتان ( برای گناهان گذشته خود) طلب آمرزش كنيد و به سوی او ( به اطاعت از دستورهای او)
       برگرديد ( توبه كنيد) تا شما را از بهره خوبی تا زمان معلومی بهره ‌مند سازد و به هر صاحب فضلی فضلش را بدهد
       و اگر روگردان شويد من بر شما از عذاب روز بزرگ ميترسم."

     در آيه 90 سوره هود خداوند ميفرمايد:
      "از خداوندتان ( بخاطر گناهان گذشته) طلب آمرزش کنيد و به اطاعت از او برگرديد،
       چون خداوند من مهربان و دوستدار توبه کنندگان است."

     در آيه 11 سوره رعد خداوند ميفرمايد:
     "هر كسی تعقيب ‌كنندگانی در جلو و پشت سر دارد كه او را به امر خدا حفظ ميكنند.
       خدا وضع قومی را تغيير نميدهد، مگر اينكه خود آن قوم آنچه مربوط به خودشان است را عوض كنند."

اين من و شما هستيم که با اعمالمان باعث زندگی پاکی در اين دنيا و اقامت در بهشت در آن دنيا ميشويم.
خداوند بزرگ و يکتا در آيه 256 سوره بقره ميفرمايد "در دين اكراهی (اجباری) نيست. راه صحيح از غلط روشن شده"
خداوند بزرگ و يکتا بمن و شما راه درست و راه نادرست را نشان داده و به تک تک ما حق انتخاب داده.

     در آيه 119 سوره نحل خداوند ميفرمايد:
     "كسانی كه از روی نادانی كار خلاف كردند و بعد از آن توبه كردند و كارشان را اصلاح نمودند
      خدا گناهانشان را می آمرزد. خداوند تو آمرزنده مهربان است."

    در آيه 25 سوره اسراء خداوند ميفرمايد:
    "اگر درستكار باشيد خدا آنچه را در دل شما است بخوبی ميداند. او توبه كنندگان را می‌بخشد."

    در آيه 59 و 60 سوره مريم خداوند ميفرمايد:
    "بعد از آنها كسانی جانشين ايشان شدند كه نماز را از بين بردند و پيرو شهوات خود شدند، نتيجه گمراهی خود را خواهند ديد.
      غير از كسانی كه توبه نمودند و ايمان آوردند و كار صحيح كردند، آنها افرادی هستند كه وارد بهشت ميشوند و ذره‌ای به آنها ظلم نميشود."

انسانی کاملا ملعون، گناهکار و کثيف که حتی نماز را از بين برده، وقتی توبه نمود و ايمان آورد و كار صحيح كرد وارد بهشت ميشود.
آيا من بايد به توضيح بيشتری احتياج داشته باشم، يا در به در بدنبال وسيله ای و يا شفيعی بگردم ؟  ببينيد دوری از قرآن با ما چه کرده و چه ميکند.

    در آيه 82 سوره طه خداوند ميفرمايد:
     "من كسی را كه توبه كند و ايمان بياورد و كار صحيح بكند و راه صحيح را بشناسد می ‌آمرزم."

آيا ساده تر، روشن تر و واضح تر از اين موردی را ميتوان بيان کرد -  اميدوارم که متوجه شده باشيد که افرادی که دين خدا را برای مردم
با چيزهائی که بهم بافته اند مشگل کرده اند، به زبان فارسی سليس دکان باز کرده اند و از دوری مردم از قرآن سوء استفاده ميکنند.

      در آيه 5 سوره نور خداوند ميفرمايد:
     "غير از کسانی که بعد از تهمت زدن، توبه کردند و کار خود را اصلاح کردند.
        چون خدا آمرزنده و مهربان است."

     در آيه 10 سوره نور خداوند ميفرمايد:
     "اگر لطف و رحمت خدا شامل حال شما نميشد و خدا توبه پذير حکيم نبود (دچار زحمت ميشديد)."

     در آيات 68 و 69 و 70 و 71 و 72 و 73 سوره فرقان خداوند ميفرمايد:
     "و افراديکه با خدا معبود ديگری را به کمک نميخوانند و انسانی را که خداوند جانش را محترم داشته نميکشند مگر بحق، و زنا نميکنند.
       کسی که چنين کاری کند مجازات کار خود را می بيند.
       عذاب او روز قيامت دو برابر ميشود و هميشه با خواری در آن ميماند.
       مگر کسی که توبه کند و ايمان بياورد و عمل درست بکند.
       آنها کسانی هستند که خدا بديهایشان را تبديل بخوبی ميکند.
       خدا آمرزنده و مهربان است.
       هر کس که توبه کند و (از آن پس) عمل درست انجام دهد، کسی است که توبه اش واقعی است.
       افرادی که شهادت دروغ نميدهند و وقتی با کار بيهوده ای برخورد کنند با بزرگواری از کنار آن رد ميشوند.
       افرادی که وقتی آيات خداوندشان به آنها گفته شود کر و کور با آن برخورد نميکنند. "

لطفا يکبار ديگر اين آيات را بخوانيد، خداوند بزرگ و يکتا "بديهایشان را تبديل بخوبی ميکند". گناهان آن افراد پاک شده و بجای اعمال
بدی که کرده اند، اعمال نيک برايشان نوشته ميشود - بخشندگی و مهربانی در حدی غير قابل تصور برای افرادی که توبه ميکنند - الله اکبر

     در آيه 58 سوره روم خداوند ميفرمايد:
      "برای مردم در اين قرآن هر گونه مثلی زده‌ايم."

    بعد از خواندن قرآن، و فکر کردن در مورد آياتش، اين مورد بشما ثابت ميشود

     در آيه 30 سوره ص خداوند ميفرمايد:
     "ما سليمان را به داود داديم. چه بنده خوبی بود. او توبه ‌كننده بود."

     در آيه 2 و 3  سوره غافر خداوند ميفرمايد:
     "نزول قرآن از طرف خداوند نيرومند و داناست. كه آمرزنده گناه و توبه‌ پذير و مجازاتش شديد و صاحب نعمت است.
        معبودی غير از او نيست. همه پيش او برميگردند."

      در آيه 6 سوره فصلت خداوند به پيامبر ميفرمايد: 
     "بگو من فقط انسانی مثل شما هستم.
     به من وحی ميشود كه معبود شما معبودی يگانه است.
     مستقيما بطرف او برويد و فقط از او طلب آمرزش كنيد.
     وای بر مشركين."

اين دستور واضح، روشن و صريح خداوند است - مستقيما (يعنی بدون احتياج داشتن به واسطه و يا شفيعی) بطرف خداوند برويم
و فقط از خداوند طلب آمرزش كنيم - لحظه ای فکر کنيد، چرا خداوند در جمله بعد ميفرمايد " وای بر مشركين " برداشت شما چيست؟ 

لحظه ای فکر کنيد، آيا مسلمانی در تمام دنيا وجود دارد که به خداپرستی حضرت علی (ع) شک داشته باشد؟ بيائيد ببينيم حضرت علی عليه السلام،
امام مسلمين جهان، سالار شيرمردی که پيروی کردن از روش او در راه خداپرستی، يکتا پرستی، و تسليم مطلق قران مجيد بودن
افتخار زندگی من است، در نامه 31 نهج البلاغه در وصيت به امام حسن چه ميفرمايد:
     "بدان کسی که خزائن آسمان ها و زمين در دست او است به تو اجازه دعا داده و ضامن اجابت آنهم شده.
     (مطابق آيه 186 بقره و 40:60 غافر)
    "وقتی بندگان من درباره من از تو سئوال ميكنند، من به ايشان نزديكم. دعای دعا كننده را وقتی مرا به كمك بخواند اجابت ميكنم."
    "خداوند شما گفت مرا بخوانيد تا دعای شما را اجابت كنم."
    و بتو دستور داده که از او بخواهی تا بتو بدهد، و تقاضای رحم کنی تا بتو رحم کند،
    و بين خودش و تو دربان و پرده داری قرار نداده، و تو را مجبور نکرده که به کسی پناه ببری تا شفيع تو پيش او بشود."

دوراهی شديدا مشگلی است - دستورات صريح خداوند در قرآن و وصيتنامه شاه مردان علی عليه السلام -
و يا نظر عده ای دکاندار دينی که از دوری مردم از قرآن استفاده کرده و مردم را چپاول کرده و ميکنند؟

     خداوند در آيه های 187 و 188 سوره اعراف ميفرمايد:
    "از تو ميپرسند كه قيامت چه وقت برقرار ميشود؟ بگو علم آن فقط پيش خداوند من است.
     و خداوند آن را فقط در وقت خود آشكار ميسازد. قيامت بر آسمانها و زمين سنگين است. ناگهانی سراغ شما می‌آيد.
     از تو ( درباره قيامت) سئوال ميكنند، مثل اينكه تو از آن خبر داری.
     بگو فقط خدا از آن اطلاع دارد، ولی بيشتر مردم اين را نميدانند.
     بگو من مالك نفع و ضرری برای خودم نيستم مگر تا آنجا كه خدا بخواهد.
     اگر غيب ميدانستم نفع بيشتری بدست می‌آوردم و آسيبی به من نميرسيد.
     من فقط بيم دهنده و مژده دهنده افراد باايمان هستم."

     خداوند در آيه 43 تا 46 سوره حاقه ميفرمايد:
    "نزول آن (قرآن) از طرف صاحب اختيار جهانيان است.
    اگر بعضی حرفها را از قول ما ميگفت، ما با دست خودمان او را ميگرفتيم، و شاهرگش را قطع ميكرديم."

پيغمبر (ص) مسلمان و تسليم محض حكم و نظر خدا بود - هرگز حرفی برخلاف قرآن نميزد، و هرگز كاری برخلاف قرآن نميكرد.
پيغمبر خداوند غيب نميدانست و مالك نفع و ضرری برای خودش نبود، و نمی توانست آسيبی را حتی از خودش دور کند.
وقتی پيغمبر خدا، حضرت محمد (ص) قدرتش باين حد است، بقيه افرادی که ما صبح و شب بدرگاهشان استغاثه ميکنيم قدرتشان به چه حد است؟
با دور کردن ما "مسلمانان" از قرآن، اين دکانداران دينی "مثلا هم کيشان ما" بلائی بسر من و شما آورده اند
که هيچ دشمنی در طول تاريخ بسردشمنش نياورده است.

     در آيات 25 و 26 سوره شوری خداوند ميفرمايد:
      "اوست كه توبه بندگانش را ميپذيرد و گناهان را عفو ميكند و كارهائی را كه ميکنند ميداند.
        و دعای افرادی كه ايمان داشتند و كار درست كردند را اجابت ميكند و از فضل خودش به آنها زيادتر ميدهد،
        در صورتيكه افراد بی ايمان عذاب شديدی دارند."

خداوند بمن ميفرمايد که مستقيما بطرف او بروم و بدرگاهش دعا کنم، او دعای مرا اجابت ميکند اگر ايمان داشته باشم و کار درست بکنم.
خداوند بمن ميفرمايد که توبه مرا ميپذيرد و گناهان مرا عفو ميکند و مرا به بهشت وارد ميکند. حضرت علی (ع) در وصيتنامه اش
به امام حسن (ع) ميگويد مستقيما از خود خداوند بخواه و تقاضای رحم کن - خداوند بين خودش و تو دربان و پرده داری قرار نداده -
خداوند تو را مجبور نکرده که به کسی پناه ببری تا شفيع تو پيش او بشود.
گرفتاری من چيست و درجه فهم من در چه حد است اگر اين راهنمائیهای واضح و روشن را نفهمم و هنوز دست بدامن
انسانی (چه مرده، چه زنده) شوم - آن انسان را بخاطر تربيت غلطی که از کودکی آموخته ام و بخاطر دوری از قرآن بخيال خود واسطه کنم -
يا پا فراتر بگذارم و بدرگاه او دعا کنم - و باور داشته باشم که آن انسان (چه مرده، چه زنده) ميتواند صدای مرا بشنود و دعای مرا اجابت کند.
گرفتاری من چيست و درجه فهم من در چه حد است اگر ...؟       لطفا بقسمت "غير از خداوند را بکمک خواندن" در اين سايت مراجعه کنيد.

      در آيات 29-35 سوره ق خداوند ميفرمايد:
      "وعده‌ای كه داده بودم تغيير نميكند و به بندگانم ظلم نميكنم.
        روزی كه به جهنم گوئيم آيا پرشدی، جهنم گويد آيا باز هم هست؟ 
        بهشت برای پرهيزكاران نزديك شده و دور نيست.
        اين وعده‌ايست كه به هر توبه كننده پرهيزكاری داده شده.
        به كسيكه صميمانه از خداوند رحمان ميترسيد و با قلب توبه‌ كننده‌ای آمد.
        گفتيم بسلامت وارد بهشت شويد، اين روز هميشگی است.
        هرچه بخواهند در آن هست و بيشتر از آن پيش ما ميباشد."

اين هم وعده خداوند بزرگ و يکتا - البته يک يک ما آزاديم بجای وعده خالق همه هستی ها، وعده يک دکاندار دينی را بپذيريم، انتخاب با شماست.

      در آيه 8 سوره تحريم خداوند ميفرمايد:
      "ای افراد با ايمان توبه كنيد (به اطاعت از دستورهای خدا برگرديد)، توبه‌ای كامل.
       اميد است خداوندتان گناهان شما را ببخشد و شما را وارد بهشت‌هائی كند كه نهرها در آن روان است.
       در روزی كه خدا، پيغمبر و افرادی را که با او ايمان آورده‌اند خوار نميسازد."

آيا ما يکی از آن افراد هستيم؟ يکی از آن افرادی که خداوند بزرگ و يکتا خوار نميسازد؟

      در آيات 19 و 20 سوره مزمل خداوند ميفرمايد:
      "اين تذكری است.
       کسی كه بخواهد راهی بطرف خداوندش در پيش ميگيرد.
       خداوندت ميداند كه تو و عده ای از آنهائی كه با تو هستند نزديك دو ثلث يا نصف يا ثلث شب را بلند ميشويد.
       خدا شب و روز را مقرر كرده و ميداند كه شما حساب كار شب و روز را نميكنيد.
       لذا توبه شما را قبول كرد، تا آنجا كه ميتوانيد قرآن بخوانيد."

خداوند بزرگ و يکتا به من و شما ميفرمايد "تا آنجا كه ميتوانيد قرآن بخوانيد" افرادی هستند که در مورد کتابهای که بوسيله
انسانی (چه مرده، چه زنده) نوشته شده صحبت ميکنند و اصرار دارند ما آن کتابها را بخوانيم - بار ديگر انتخاب با شماست.
راه ها و چاه ها را خداوند بزرگ و يکتا در قرآن که خودش فرموده "کامل است" يعنی بکمک هيچ بشری (چه مرده، چه زنده)
هيچ احتياجی ندارد و فرموده که "از هيچ چيز در آن فروگذار نکرده" و فرموده که "هر نوع مثلی در آن زده"
و فرموده "آن را برای ما توضيح داده" و فرموده "قرآن را برای اينکه من و شما متوجه شويم آسان کرده" در اختيار ما گذارده -
ولی بعضی ها اصرار دارند راه ديگری بروند. فاضلی گفت

چندی پيش دوستی برای من ايميلی فرستاد و در آن در مورد قسمتی از سايت من "آيا گناهی هست که قابل بخشش نيست؟"
که در آن من اين آيات را ذکر کرده بودم :
در آيه 48 سوره چهارم (سوره نساء) خداوند ميفرمايد:
"خدا شرك بخودش را نمی ‌آمرزد ولی غير از آن را برای كسی كه بخواهد می ‌بخشد.
كسی كه شرك به خدا داشته باشد گناه بزرگی را بهم بافته و مرتكب شده‌ است."
در آيه 116 سوره چهارم (سوره نساء) خداوند ميفرمايد:
"خدا شرک بخودش را نمی بخشد و غير از آنرا برای كسيكه بخواهد ميبخشد.
كسی كه شرک به خدا بياورد مسلماً خيلی گمراه شده است. "

برای من نوشت که تقريبا اکثر اصحاب پيغمبر قبل از اسلام مشرک بودند - من ياد آور شدم که در پائين آن مقاله نوشته شده
بخشی در اين سايت برای اين مورد (شرک) وجود دارد " غير از خداوند را بکمک خواندن "
در اين قسمت آياتی هست که خداوند بزرگ و يکتا به ما ميفرمايد که اگر قبل از مرگمان توبه کنيم (مشرک از دنيا نرويم)
و در راه اصلاح اشتباهات و گناهانمان تا آنجا که ميتوانیم بکوشيم بخشيده ميشويم. - داستان خالد ابن ولید يادتان هست؟

اجازه بدهيد راه دوری نروم، از کسی مايه نگذارم و خودم را مثال بزنم -
اگر من حسن زمان زاده اشتباه کردم، به دلايلی امر و دستور خداوند بزرگ را اجرا نکردم، ولی قبل از اينکه وقتش فرا رسد و بميرم
بدرگاه خداوند بزرگ توبه کردم و تمام کوشش خود را انجام دادم که اشتباهم را جبران کنم، و کارم را تا حدی که قادرم اصلاح کردم
همانطور که خداوند بارها و بارها در قرآن بمن و شما يادآور شده -
اين ذات مقدس، خداوند بزرگ، بخشنده، آمرزنده، و مهربان است و توبه کننده گان را دوست دارد. يعنی بطور کلی،
افراد گناهکار بعد از توبه کردن بدرگاه خداوند بزرگ و کوشش کردن در راه اصلاح عمل نادرستشان بخشده ميشوند و وارد بهشت ميشوند
(به همين سادگی). اين نظر من يا هيچ فرد ديگری نيست - اين فرمايش خداوند بزرگ و يکتا است.  پس من و شما منتظر چه هستيم؟

يادتان باشد که خداوند بما قول داده که همه گناهان من و شما را ميبخشد، اگر قبل از اينکه فرصت از دستمان برود،
توبه کنيم و در راه اصلاح اشتباهات و گناهانمان تا آنجا که ميتوانيم بکوشيم.  (آيه 53 سوره زمر)

بيايد از اين فرصت استفاده کنيم و همگام من و همگامان من شويد و اسلام واقعی و حقيقی يعنی تمام دستورات خداوند را
که همگی در قرآن مجيد است را در اختيار مردم بگذاريم. و نگذاريم نسل آينده مثل نسل های گذشته و تعداد کثيری که امروز خود را مسلمان
مينامند در حالی که از اسلام و توحيد و خداپرستی بواسطه دوری از قرآن بوئی نبرده اند، در گمراهی بمانند.
افرادی که بجای اجرای دستورات خداوند بزرگ از انسانها پيروی ميکنند.
از انسانهائی که بدون استثناء يک يک آنها مثل من و شما سرنوشتشان در دست خداوند بزرگ بوده، هست، و خواهد بود.
افرادی که بجای خداپرستی، از انسان ديگری (چه مرده چه زنده) بت ساخته اند و ميسازند و تمام کوشش آنها اين است که بدانند او چه گفته
و دنباله رو اين بت انسانی هستند - بتی که بهيچ عنوان هيچ نوع کنترل در مورد خودش را هم ندارد، چه برسد در مورد من و شما.
افرادی که دستورات صريح و واضح خداوند را پشت سر ميگذارند - دستوراتی چون:

             "ستايش و بزرگداشت فقط اختصاص به خدا دارد"  سوره 1 آيه 2
             "معبودی غير از خدا وجود ندارد"  سوره 13 آيه 30
             "همگی به رشته الهی ( قرآن) بچسبيد و دچار تفرقه نشويد"  سوره 3 آيه 103
             "خداوند شما گفت مرا بخوانيد تا دعای شما را اجابت كنم."  سوره 40 ، آيه 60
             "و غير از خدا هيچ يار و ياوری برای شما وجود ندارد."  سوره 42 آيه 31
             " کسی را در كنار خدا به كمك نخوانيد "  سوره 72 آيه 18
             "غير از او هرگز پناهی پيدا نميکنی." سوره 18 آيه 27
             "معبود شما معبودی يگانه است.
               مستقيما بطرف او برويد و فقط از او طلب آمرزش كنيد. وای بر مشركين." سوره 41 آيه 6
            "اگر خدا ضرری بتو برساند، هيچكس جز او نميتواند آنرا برطرف كند
              و اگر خيری برايت بخواهد، هيچكس جلوی لطفش را نميتواند بگيرد.
              لطفش را به هر يك از بندگانش كه بخواهد ميكند. او آمرزنده مهربان است." سوره 10 آيه 107
 
برداشت من از اين آيات اين است که قبل از اينکه بميريم و ديگر فرصت توبه کردن و آمرزيده شدن نداشته باشيم،
چه بهتر که از اين فرصت برنگشتنی استفاده کرده و همين امروز بخاطر تک تک گناهان و خطاهايمان توبه کنيم
و در راه جبران اعمال نادرستم بديگران بکوشيم و همانطور که خداوند بزرگ فرموده بدانيم و يقين داشته باشيم که جز خداوند بزرگ و يکتا،
هيچ کسی نميتواند من را ياری کند و بجای تسليم نظريات انسان ديگری بودن، تسليم حکم و نظر خداوند بزرگ باشيم،
و افراد ديگر بخصوص نسل آينده را با قرآن آشنا کنيم - و بجای باور داشتن چرندياتی که عمريست بخورد ما بخاطر دوری از قرآن داده اند،
بدانيم، باور کنيم، و شکی نداشته باشيم که بلاهائی و مصيبتهائی که در اين آيات ذکر شده گريبان گير آنهائی خواهد شد که خداوند بزرگ و يکتا
در اين آيات در موردشان بما هشدار ميدهد.

بيائيد به حالت دوم اين مورد نگاه کنيم:
اگر من بعد از خواندن اين آيات واضح از قرآن و درک دستورات خداوند بزرگ، درک اينهمه آيات روشن هنوز از خواب بيدار نشده باشم و
بجای پيروی کردن از دستورات خداوند بزرگ و يکتا از يک مشت دکاندار دينی که ضد قرآن حرف ميزنند پيروی کنم و باور نداشته باشم که:
    
خداوند، پروردگار، تنها سرور، تنها روزی دهنده، تنها نجات دهنده، تنها شنونده دعا، تنها اجابت کننده دعا، تنها آمرزنده گناه، تنها فرمانروا،
تنها صاحب اختيار، مهربان ترين مهربانان، تنها صاحب عزت، تنها عزت دهنده و تنها عزت گيرنده، نزديکترين يار و ياور، تنها کمک کننده، 
تنها معبود فقط و فقط خداوند بزرگ و يکتاست - معبودی غير از او كه بخشنده و مهربان است وجود نداشته، وجود ندارد،
و هرگز وجود نخواهد داشت - خداوندی که بخشنده ترين بخشنده هاست
(بياد داشته باشيد که هيچ کدام از ما، هيچ انسانی، چيزی ندارد که ببخشد، ما هر چه داريم خداوند بما داده و هر لحظه اراده کند از ما ميگيرد). 

آنوقت اين من هستم که با دستهای خودم الگوی زندگی امروز و فردايم را ريخته ام.
اين من هستم که منزل آخرت را با اعمالم برای خودم انتخاب کرده ام - يادتان باشد که خداوند بزرگ و يکتا به تک تک ما حق انتخاب داده.

بيائيد ببينيم شير مردی والامقام، حضرت علی (ع)، امــيرالمومــنين مظهر مسلمانی و خدا پرستی،
سالار مردی که نامش لرزه به اندام هر جنگجويی ميانداخت، کاتب و مطيع قرآن مجيد، امام مسلمانان جهان،
پدر ارجمند سيدالشهدا امام حسين (ع) و امام حسن (ع) چگونه از خداوند بزرگ و يکتا طلب بخشش ميکند.
بيائيد نيايش کردن بدرگاه خداوند بزرگ و يکتا را از اين شهيد راه توحيد ياد بگيريم،  و از اين ببعد اگر پيرو مکتب علی هستيم،
مثل او، فقط و فقط و به درگاهی که او دعا ميکند دعا کنيم، و فقط و فقط از درگاهی که او طلب بخشش ميکند طلب بخشش کنيم،
و مثل او از صميم قلب باور داشته باشيم که تنها شنونده دعا، تنها اجابت کننده دعا، تنها پناه، تنها يار و ياور، و تنها معبود فقط خداوند يکتا است. 

      " خــــداونــدا ... بيـامـرز آن گـناهـانـم که پـرده پاکـدامنی ها درَد
        خــــداونــدا ... بيـامرز آن گـناهانـم که عـذاب وکـيـفر فـرود آرد
        خــــداونــدا ... بيـامرز آن گـناهانـم که نـعمـتها را دگـرگـون سـازد
        خــــداونــدا ... بيـامرز آن گـناهانـم که اجـابـت دعـا بـاز دارد
        خــــداونــدا ... بيـامرز آن گـناهانـم که بـلا فـرو بـارد
        خــــداونــدا ... بيـامرز آن گـناهانـم که اميد را قطع ميکند
        خــــداونــدا ... بيـامرزهر گـناهی که کـرده ام و هـر خـطـايی که از من سـر زده اسـت."

      "خـــــداونــدا، بخـشـش و بـزرگـواريـت را بـر مـن ارزانـی دار و بـه حق بـزرگـواريـت بـه مـن الـتـفات فـرمـا و بـه حق مـهربـانـيـت
       مـرا نـگه دار و زبـانـم را به يـاد خـود گـويـا و دلـم را بـه دوسـتی ات بـيتـاب گـردان و بـه نـيکی اجـابـتِ خـود بـرمـن مـنـت نِـه و
       لغـزشـم نـا ديـده گـير و گـناهـم بـيامـرز که هـمانا پـرسـتـش خـود را بـر بـندگانـت واجـب کـرده ای، و آنـها را بـه دعـايـت فـرمـا ن داده ای،
       و اجـابـت آن را ضـمانـت کرده ای."

      "خــــداونــدا، بـرای گـناهانـم آمـرزنـده ای و بـرای زشـتی هايـم پـوشـانـنده ای و بـرای کـردار زشـتـم کـسی نـيابـم
       که آن را به کـردار نـيک گـردانـد، مگـر تــو کـه معـبودی جـز تــو نـيـسـت پـاک و مـنـزهـی تــو و بـه سـتـايـشـت مـشـغولـم."

      "ســــرورا... از تــو درخواسـت مـيکنــم به حق ارجمـنديـت که مـبادا بـدی کـردارم، دعــايـم را از اجـابـت تــو بـاز دارد"

      "خـــــداونــدا ... به حـق ارجـمـنـديـت در هـمه حـال نـسـبـت به من مـهـربان بـاش و در هـمـه کـارهـا بر مـن رحـم آور.
      مــعـبودا و پــــروردگـارا ... جـز تـو چـه کـسی را دارم کـه از او درخواسـت کـنم تـا زيـان و گـزنـدم برطـرف سـازد و در کـارم نـيک نـگرد؟"

     "پــــــروردگـارا، گــريـزگـاهـی از کـرده ام نـيـابـم و پـناهگاهـی که در کـار خويـش بـدان روی کـنم نـدارم جـز ايـنکه پـوزشـم بپـذيـری
      و مـرا در عـرصـه رحـمت خـود آوری.
      خـــــداونــدا ... پـوزشـم بـپـذيـر و بـر پـريـشـانـيم رحـم آور و مرا از رشـته سـخـت گـناهـانـم بـرهـان"

     "ای آنـکه بـه آفـريـنـش و يـاد و پـرورش و احـسـان و غـذا دادنـم پـرداخـتی؛
       ايـنک مـرا به هـمان بـزرگـواری و نـيکی پـيشـين خـود که بـر مـن روا داشـتـی بـبخـش."

    "مـــعـبودا و ســرورا... به حق نـيرويی که تـقـدير کردی و فـرمـانی که حتـمی نمودی و بـر هـر کـس رانـدی چـيره شـدی،
     از تـو درخواسـت ميـکنـم کـه در همـين شـب و همـين سـاعـت بـر مـن بـبخـشـی هـر خـطايی که انجـام داده ام و هـر گـناهی که مرتکـب شـده ام
     و هـر زشـت و نـاروا يـی که نـهان نـموده ام و هـر نـادانـی که کـرده ام خـواه مخفی و نهانـش داشـته ام و يـا آشـکار و عيـانـش سـاخته ام
     و هـر کَـژی کـه به نـويـسـندگان گـرانـپايـه ات (يعنی فرشـتگان) فرمان دادی آن را ياد داشـت کـنند"

    "خداوندا، از تـو درخواسـت ميـکـنم کـه بـهره مـرا از هـر چـيزی که فـرو فـرسـتی، و يـا احـسـانـی که بـنـمايـی، يـا نـيکی هـای که پـخـش کـنی،
     يـا رزقـی که بگـسـتری، يا گـناهـی که بـيامـرزی، يا کـژی و خـطايی که بـپوشـانـی، فـراوان کـنی"

   "پــــــروردگـارا ... رو بـسـوی تـو دارم و بـسـوی (مـهربـانئ تـو) دسـت نـياز دراز کـرده ام،
    پـس سـوگنـد بـه عـزّت و شـکوهـت که دعـايـم اجـابـت فـرما و مـرا بـه آرزويـم بـرسـا ن و از فـضـل خـود نـومـيدم مگـردان
    مـرا از گـزنـد دشـمنـانـم خـواه پـريـان و خـواه آدمـيان بـرهـان"

بيائيد با من و همگامان من همراه شويد و با ابلاغ و فرستادن آدرس اين سايت، قرآن مجيد، يعنی بطور کلی تمام دستورات خداوند را
در اختيار همه افراد مخصوصا نسل آينده بگذاريم، و بآنها يادآور شويم که همانطور که خداوند بزرگ دستور فرموده ما بايد تا آنجا که ميتوانيم
قرآن بخوانيم و سعی کنيم که افراد را با دستورات خداوند بزرگ، قرآن مجيد آشنا کنيم تا مورد رحمت و مرحمت خداوند بزرگ قرار بگيريم.

      خداوند در سوره انفال آيه 19 ميفرمايد:  "اگر برگرديد، ما هم بر ميگرديم"
اين نظر من يا هيچ فرد ديگری نيست - اين فرمايش خداوند بزرگ و يکتا است -  پس من و شما منتظر چه هستيم؟

      در آيات 1 و 2 سوره 14 (سوره ابراهيم) خداوند ميفرمايد:
       "قرآن كتابی است كه ما آن را به تو نازل كرديم تا مردم را به اجازه خداوندشان از تاريكی ها خارج كرده
      و به نور و راه خداوند توانای ستوده هدايت كنی. خدائی كه هر چه در آسمانها و زمين است مال اوست.  وای بر منكران از عذاب سخت.

نور خداوند، راه راست، راه خداوند توانا و ستوده، هدايت خداوند بزرگ، قرآن مجيد در دست ماست -
پروردگار يک يک ما را موظف کرده که آنرا بخوانيم، درک کنيم، و دستورات خداوند بزرگ که همگی در قرآن است را اجرا کنيم،
و با اين عمل زندگی آرام و راحتی در اين دنيا، و بهشت برين را در آن دنيا از آن خود کنيم.
البته مثل هر انسان ديگری خداوند به يک يک ما اجازه انتخاب داده است.

لحظه ای فکر کنيد، انسانی که همه گناهانش را خداوند بعد از توبه اش بخشيده ، در چه مرحله ای قرار دارد.
برداشت من اين است که آن فرد در آن لحظه، انسانی آمرزيده، پاک، و بی گناه است - آيا شما برداشت ديگری داريد؟
از هيچ "باصطلاح" وسيله يا ... استفاده نشد، و انسانی گناهکار، بسيار ساده آمرزيده، پاک، و بی گناه شد و خداوند ميفرمايد که او وارد بهشت ميشود.

خداوند دين را برای اين نفرستاده که کار ما را مشگل کند، فقط ما بايد دنباله رو دستورات خداوند (يعنی قرآن مجيد) باشيم و از منابع ديگر اگر
با قرآن کوچکترين مغايرتی دارند دوری کنيم تا بتوانيم راحت و آسوده در اين دنيا زندگی کنيم و در روز رستاخيز که شکی در آن نيست،
همراه مقربان درگاه خداوند در بهشت برين باشيم.

      خداوند ميفرمايد: "قبل از اينكه عذاب بطور ناگهانی و بدون اينكه توجه داشته باشيد سراغ شما بيايد،
                         از بهترين چيزی كه از طرف خدا برای شما نازل شده (از قرآن) پيروی كنيد."
يک يک ما ديده و شنيده ايم که چطور عذاب بر افرادی نازل شده و ميشود - اگر فکر کنيم که اين مصيبت ها برای ديگران است و سراغ ما نميايد،
خودمان را گول زده ايم. برداشت من از اين قسمت اين است که همانطور که خداوند بزرگ دستور فرموده هر چه بيشتر قرآن بخوانيم و
از اين معجزه هميشه پايدار و زنده پيروی کنيم، قبل از اينکه اين فرصت برنگشتنی از دست ما برود و مورد غضب خداوند بزرگ قرار بگيريم.

     خداوند در سوره هود آيه 61 ميفرمايد: " چون خداوند من نزديك است و دعا را اجابت ميكند."

در اين آيه خداوند ميفرمايد: "خداوند من نزديك است؟" در آيه 16 سوره 50 (سوره ق) خداوند ميفرمايد: از رگ گردنتان بشما نزديکتر است -
در آيه 24 سوره 8 (سوره انفال) خداوند ميفرمايد: بين شما و قلبتان قرار ميگيرد. نزديکتر از اين امکان دارد؟ آيا من بايد باز هم بدنبال واسطه ای بگردم؟

     در آيه 60 سوره 40 (سوره مومن) خداوند ميفرمايد:
    "و خداوند شما گفت مرا بخوانيد تا دعای شما را اجابت كنم."

     خداوند در سوره بقره آيه 186 ميفرمايد:
       "وقتی بندگان من درباره من از تو سئوال ميكنند، من به ايشان نزديكم.
        دعای دعا كننده را وقتی مرا به كمك بخواند اجابت ميكنم.
        پس آنها بايد دستورها و نظرهای مرا قبول كنند و به من ايمان بياورند تا هدايت شوند."

     خداوند در آيه سوم سوره اعراف ميفرمايد:
     "از آنچه از خداوندتان به شما نازل شده (از قرآن ) پيروی كنيد، و از اوليائی غير از آن پيروی نكنيد."

آيا من هنوز بايد گيج باشم و ندانم که فقط و فقط بدرگاه که بايد دعا کنم، و فقط و فقط کيست که اجابت کننده دعای من است،
و از چه کتابی بايد پيروی کنم؟ يا هنوز ندانم که تنها وسيله بخشيده شدن و آمرزيده شدن چيست؟
خداوند ميفرمايد "از قرآن پيروی كنيد، و از اوليائی غير از آن پيروی نكنيد" گرفتاری من چيست اگر اين دستور ساده و روشن را نفهمم
و هنوز از اوليائی غير از قرآن پيروی کنم؟ معنی اين کار من بزبان فارسی سليس چيست؟

اينجا من مشگلی دارم و نميفهمم، خداوند در قرآن در سوره 6:38 سوره انعام به من ميفرمايد:
      "ما در (اين) كتاب (در قرآن) چيزی را فروگذار نكرديم"
برداشت من اين است که پروردگار ميفرمايد: قرآن بطور کلی کامل است. يعنی تمام دستورات خداوند بزرگ و يکتا در آن است.
حالا اين کتاب کاملا کامل که خداوند آنرا خودش توضيح داده، و برای اينکه من آنرا براحتی بفهمم آسان در اختيار من قرار داده، در دست من است،
من چه اصراری دارم دستور يک انسان ديگر (چه مرده چه زنده) را اجرا کنم؟ بنظر شما اسم اين کار من چيست؟
لحظه ای صبر کنيد، قبل از اينکه جواب اين سوال مرا بدهيد، بيائيد ببينيم شاه مردان حضرت علی (ع)،
امام مسلمين جهان، پدر بزرگوار سيدالشهدا امام حسين (ع) که هرگز بر خلاف قرآن کاری نميکرد، و هرگز بر خلاف قرآن حرفی نميزد
در اين مورد در خطبه 18 نهج البلاغه چه ميفرمايد:
    " يا خداوند سبحان دين ناقص فرستاده و از ايشان كمك خواسته آن را كامل كنند؟...
      يا آنها شريک خدا هستند و حق دارند نظر خود را بگويند و وظيفه خدا است که آن را قبول کند؟ ...
      يا خداوند سبحان دين را كامل فرستاده و پيغمبر (ص) از رساندن آن بمردم كوتاهی كرده؟"

خداوند در آيه 50 سوره فرقان ميفرمايد: 
"ما قرآن را برای آنها بصورتهای مختلف بيان کرديم تا متوجه شوند.
 ولی بيشتر مردم بخاطر قدرنشناسی از توجه به آن خودداری کردند." 

روزی که خداوند بزرگ و يکتا از من ميپرسد، مگر من برايت همه چيز را در قرآن بطور کاملا واضح و روشن توضيح ندادم؟
مگر در قرآن برای تو راه های مختلف بطور کاملا واضح و روشن تشريح نشده، و گفته نشده که عاقبت هر مسيری تو را به کجا خواهد برد؟
در آن روز جواب بعضی ها اين خواهد بود که چرا ما قرآن را در دست داشتيم ولی راه های ديگری بما نشان داده شد و ما آن راه ها را دنبال کرديم.
                                                                      صد افسوس

مطابق قولی که خداوند بزرگ بما داده، من و شما امروز ميتوانيم با توبه کردن و برگشتن به قرآن و اجرای دستورات خداوند بزرگ و يکتا در قرآن
کاملا آمرزيده شويم - در اين دنيا با رفاه و آسايش زندگی کنيم، و در آن دنيا که شکی در آن نيست با پيغمبران و اهل بيت و ديگر بندگان مقرب
خداوند بزرگ و يکتا در بهشت برين باشيم - چه سعادت بزرگ و چه فرصت طلائی و منحصر بفردی.

لازم ميدانم که آيه 90 سوره آل عمران را در مورد توبه برايتان ذکر کنم - خداوند بزرگ و يکتا در اين آيه ميفرمايد:
       "توبه افرادی كه بعد از ايمان آوردنشان منكر شدند و به انكارشان اضافه كردند، هرگز قبول نميشود. آنها گمراه هستند." 

      آيا امکان دارد که شما، در روز رستاخيز که شکی در آن نيست در پيشگاه خداوند بزرگ و يکتا در بهشت برين در کنار افرادی مثل
      حضرت محمد (ص)، يا حضرت علی (ع)، يا حضرت فاطمه زهرا (ع)، يا سيدالشهدا حضرت امام حسين (ع)، ... بنشينيد و با اين
      مقربان درگاه خداوند بزرگ و يکتا صحبت کنيد؟ همراه و همدم باشيد؟ خداوند بزرگ و يکتا در قرآن ميفرمايد بلی اين امکان وجود دارد.
      پس ما منتظر چه هستيم؟

      مقاله غير از خداوند را بکمک خواندن   و   شيعه يا سنی؟   را که در اين سايت است، برای اگاهی بيشتر شديدا توصيه ميکنم.

  "(خداوندا) فقط بندگی تو را ميکنيم، و فقط از تو کمک ميخواهيم."