001-   ای مؤمنين، دشمن من و دشمن خودتان را به دوستی نگيريد.       1

        با آنها اظهار دوستی ميكنيد در صورتيكه آنها منكر سخن حقی هستند كه برای شما آمده.

        پيغمبر و شما را بعلت اينكه ايمان داريد كه صاحب اختيارتان (فقط) خداست

        (حاضر نيستيد از کسی جز خدا اطاعت محض و بی چون و چرا بكنيد) از ديارتان اخراج ميكنند.

        اگر برای جهاد در راه من و كسب رضايت من خارج ميشويد، چرا پنهانی با آنها اظهار دوستی ميكنيد؟

        من آنچه را كه پنهان يا آشكار كنيد ميدانم.

        کسی از شما كه با آنها دوستی كند گمراه است.    

002-   اگر بر شما دست يابند، دشمن شما ميشوند و دست و زبانشان را برای آزارتان به بدی ميگشايند و مايلند شما كافر شويد.      

003-   بستگان و اولاد شما برايتان فايده‌ای ندارند. روز قيامت بين شما جدائی ميافتد.  

        خدا تمام اعمالتان را می بيند.      

004-   در كار ابراهيم و كسانيكه با او بودند برای شما سرمشق خوبی است،

        وقتی به قومشان گفتند ما از شما و آنچه غير از خدا می پرستيد بيزاريم.

        ما كار شما را قبول نداريم و بين ما و شما برای هميشه دشمنی و كينه بوجود آمده، مگر اينكه فقط به خدا ايمان بياوريد.

        غير از حرف ابراهيم كه به پدرش گفت برايت از خدا طلب آمرزش ميكنم ولی برای اجابت دعايم ضمانتی از طرف خدا ندارم.

        خدايا، بتو توكل كرده‌ايم و بسوی تو برميگرديم بازگشت همه بسوی توست.      

005-   خدايا، ما را وسيله امتحان كافران قرار نده.

        خدايا، ما را بيامرز، تو قدرتمند حکيمی.

006-   آنها سرمشق خوبی برای کسی هستند كه اميد به خدا و روز آخرت دارد.

        كسيكه قبول نكند، (بداند كه) خدا بی ‌نياز و قابل ستايش است.

007-   شايد خدا بين شما و افرادی از آنها كه دشمنی وجود دارد دوستی ايجاد كند.

        خدا قادر و آمرزنده مهربان است.

008-   خدا شما را از نيکی كردن و عدالت كردن به كسانی كه درباره دين با شما نجنگيدند

        و شما را از سرزمينتان بيرون نكردند، نهی نميكند.

        چون خدا افراد عادل را دوست دارد.      2  

009-   خدا شما را از دوستی با كسانيكه با شما بخاطر دينتان جنگيدند و شما را از سرزمينتان بيرون كردند

        و برای بيرون كردن شما بهم كمك كردند، نهی ميكند.

        كسانيكه با آنها دوستی كنند ظالم هستند.                2

010-   ای مؤمنين، وقتی زنان مهاجر باايمان پيش شما آمدند آنها را بيازمائيد. البته خدا ايمان آنها را بهتر ميداند.

        اگر فهميديد كه ايمان دارند آنها را به كفار برنگردانيد.

        اين زنها برای افراد بی ايمان حلال نيستند و كفار هم برای اينها حلال نيستند

        و مخارجی كه كفار برای اين زنها كرده‌اند به كفار بدهيد.

        و برای شما اشكالی ندارد كه با آنها ازدواج كنيد، وقتيكه مهريه آنها را به آنها بدهيد.

        و عقد كفار را دستآويز قرار ندهيد و شما بايد خرجی كه برای آنها كرده‌ايد از آنها بخواهيد

        و آنها بايد خرجی كه كرده‌اند از شما بخواهند.

        اين حكم خداست كه بين شما حكم ميكند.

        خدا دانا و حكيم است.      

011-   اگر از آنچه خرج زنانتات (که پيش کفار رفته اند) کرده ايد آنها ندادند،

       از پولی که بايد به کفاری که زنانشان پيش شما آمده اند،

       به مسلمانانی که زنانشان پيش کفار رفته اند بدهيد و از نافرمائی خدائيكه به او ايمان داريد بترسيد.