016-  ما انسان را آفريديم و ميدانيم وجودش او را به چه كارهائی وسوسه ميكند.

      ما از رگ گردن به او نزديكتريم.      

017-  چون دو فرشته ثبت كارش در طرف راست و چپش نشسته‌اند.       

018-  هيچكس حرفی نميزند مگر اينكه مراقبی در كنارش حاضر است.        

019-  وحشت زمان مرگ بحق فرا رسيده. اين همان چيزيست كه از آن ميگريختی.      

020-  در صور دميده شد. اين روز موعود است.        

021-  و با هر كس كه وارد شود سوق دهنده و شاهدی است.         

022-  قبل از اين غافل بودی. پرده از چشمت برداشتيم و چشم تو امروز تيزبين شده.      

023-  فرشته همراهش به او گويد كارهائيكه ميكردی پيش من آماده است.        

024-  هر كافر لجبازی را به جهنم بيندازيد.        

025-  كافری كه مانع كار خير ميشد و متجاوز و دچار ترديد بود.         

026-  كافری كه با خدا معبودی ديگری ميگرفت، پس او را در عذاب شديد بيندازيد.        

027-  فرشته همراهش گويد خداوندا، من او را به سركشی وادار نكردم ولی خودش در گمراهی زيادی بود.        

028-  خدا گويد پيش من بگومگو نكنيد. من قبلاً عذاب را بشما وعده داده بودم.        

029-  وعده‌ای كه داده بودم تغيير نميكند و به بندگانم ظلم نميكنم.         

030-  روزی كه به جهنم گوئيم آيا پرشدی، جهنم گويد آيا باز هم هست؟       

031-  بهشت برای پرهيزكاران نزديك شده و دور نيست.        

032-  اين وعده‌ايست كه به هر توبه كننده پرهيزكاری داده شده.        

033-  به كسيكه صميمانه از خداوند رحمان ميترسيد و با قلب توبه‌ كننده‌ای آمد.       

034-  گفتيم بسلامت وارد بهشت شويد، اين روز هميشگی است.        

035-  هرچه بخواهند در آن هست و بيشتر از آن پيش ما ميباشد.

036-  اقوام بسياری را قبل از اينها هلاك كرديم كه قدرتشان از اينها بيشتر بود.

      در شهرها دنبال راهی برای فرار ميگشتند. آيا راه فراری هست؟           

037-  اين برای كسی كه قلبی دارد يا با حضور قلب گوش ميدهد تذكری است.       

038-  ما آسمانها و زمين و آنچه ميان آنها است را در شش مرحله آفريديم و رنجی بما نرسيد.          2

039-  نسبت به حرفهائی كه ميزنند صبور باش و قبل از طلوع خورشيد و قبل از غروب

       با ستايش خداوندت تسبيح بگو.

040-  و قسمتی از شب و بعد از سجده‌ها نيز تسبيح او را بگو.       

041-  و روزی كه صدا زننده‌ای از جای نزديكی صدا ميزند گوش كن.          

042-  روزی كه فرياد رعد آسا را بحق ميشنوند.

       آنروز، روز خارج شدن از گور است.        

043-  ما زنده ميكنيم و ميميرانيم و بازگشت آنها پيش ما خواهد بود.         

044-  روزی كه زمين شكافته ميشود و بسرعت خارج ميشوند.

       اين روز حشر (جمع كردن مردم) است كه برای ما كار آسانی است.     

045-  ما حرفهائی را كه ميزنند ميدانيم و  تو مجبور كننده آنها نيستی.  

       پس به کسی كه از وعده خدا ميترسد بوسيله قرآن تذكر بده.

پاورقی های اين سوره