006-  هنگامی كه موسی به قومش گفت نعمت خدا را بر خودتان بياد آوريد آنوقتی كه شما را از فرعونيان نجات داد.

       فرعونيانی كه سخت‌ ترين عذاب را نسبت بشما روا ميداشتند.

       پسران شما را ميكشتند و زنان شما را زنده می ‌گذاشتند.

       در اينكار امتحان بزرگی از طرف خداوندتان وجود داشت. 

007-  آنوقت خداوندتان اعلام كرد كه اگر سپاسگزاری كنيد تعداد و نعمت شما را زياد ميكنم                 3

       و اگر نا شكری كنيد بدانيد عذاب من شديد است.          

008-  و موسی گفت اگر شما و تمام كسانی كه در زمين هستند كافر شويد باز هم خدا بی‌نياز و ستوده است.          

009-  آيا خبر كسانی كه قبل از شما بودند، قوم نوح و عاد و ثمود و كسانی كه بعد از آنها بودند به شما نرسيده؟

       كسی جز خدا از آنها اطلاع ندارد.

       پيغمبرانشان دليلهای روشن برای آنها آوردند ولی آنها ( بعلامت پوزخند) دستهايشان را بطرف دهانشان بردند و گفتند:

       ما ماموريتی كه شما برای آن فرستاده شده‌ايد قبول نداريم و ما از چيزی كه ما را به آن دعوت ميكنيد شديداً در ترديد هستيم.      

010-  پيغمبرانشان گفتند: آيا در وجود خدا كه آفريننده آسمانها و زمين است شكی وجود دارد؟

      خدا شما را دعوت ميكند تا گناهان شما را بيامرزد و تا زمان معينی مرگ شما را عقب بياندازد.

      گفتند: شما افرادی مثل ما هستيد.

      ميخواهيد ما را از پرستش آنچه پدرانمان می ‌پرستيدند باز داريد؟       4

      لذا دليل روشنی ( معجزه‌ای) بياوريد.

011-  پيغمبرانشان به آنها گفتند ما فقط آدمهائی مثل  شما هستيم.  

       ولی خدا بر هر كس از بندگانش كه بخواهد منت ميگذارد.

       سزاوار ما نيست كه بدون اجازهُ خدا برای شما معجزه‌ای بياوريم.

       افراد باايمان بايد فقط به خدا توكل كنند.  

012-  چرا ما به خدا توكل نكنيم، در صورتيكه خدا راه‌های ما را به ما نشان داده است.

       ما بر اذيتی كه به ما ميكنيد صبر ميكنيم.

       توكل كنندگان بايد فقط به خدا توكل كنند.      

013-  كافران به پيغمبرانشان گفتند: شما را از سرزمين خودمان بيرون ميكنيم يا به آئين ما بر ميگرديد.          5

       در نتيجه خداوندشان به پيغمبران وحی كرد كه كسانی را كه ظلم ميکنند حتماً هلاك ميكنيم.     

014-  و شما را بعد از نابودی آنان در زمين سكونت ميدهيم.

       اينكار برای كسانی است كه از مقام من بترسند و از تهديد من هراس داشته باشند.     

015-  پيامبران از خدا طلب فتح كردند و هر زورگوئی كه با وجود شناختن حقيقت با آن مخالفت كرد، نااميد شد و زيان كرد.     

016-  جهنم پيش روی او است و آب چركين به او نوشانده ميشود.     

017-  آن را جرعه جرعه ميخورد و آسان فرو نميبرد.

       مرگ از هر جا به طرف او می‌آيد اما مردنی در كار نيست و پشت آن عذاب سختی دارد.     

018-  كار كسانی كه منكر خداوندشان شدند شبيه خاكستری است كه در روزی طوفانی باد تندی به آن بوزد.

       قادر به بهره‌ وری از كاری كه كرده‌اند نيستند. اين گمراهی زيادی است.

019-  آيا نديدی كه خدا آسمانها و زمين را بحق آفريد؟  

       اگر بخواهد شما را ميبرد و خلق جديدی ميآورد. 

020-  و اينكار برای خدا مشكل نيست.      

021-  در قيامت همه در مقابل خدا ظاهر ميشوند.

       افراد ضعيف به كسانی كه خود را بزرگ می پنداشتند ميگويند: ما پيرو شما بوديم.  

       آيا شما چيزی از عذاب خدا را از ما دور ميكنيد؟

       آنها ميگويند: اگر خدا ما را هدايت كرده بود مسلماً شما را هدايت ميكرديم.

       برای ما مساوی است چه بيتابی كنيم چه صبر نمائيم، راه فراری برای ما وجود ندارد.     

022-  چون كار تمام شد شيطان گفت: خدا وعده درستی به شما داد و من به شما وعده دادم و خلاف كردم.

       من بر شما تسلطی نداشتم جز اينكه از شما دعوت كردم و شما آن را قبول كرديد.  

       بنابراين مرا ملامت نكنيد و خودتان را ملامت كنيد.

       من فرياد رس شما نيستم و شما هم فرياد رس من نيستيد.  

       من اين را كه قبلا مرا شريك خدا ميساختيد قبول ندارم.

       افراد ظالم عذاب دردناكی دارند.      

023-  كسانی را كه ايمان آوردند و كار درست و صحيح كردند،

       وارد بهشت‌هائی ميكنند كه در آنها نهرها جاری است و با اجازه خداوندشان هميشه در آن خواهند بود.

       خوش آمدشان در آن سلام است.  

024-  آيا نديدی خدا چه مثلی زد؟

       كلام پاك مثل درخت پاك است كه ريشه آن ثابت و شاخه آن در آسمان است.

025-  ميوه‌هايش را به اذن خداوندش هر زمان ميدهد.  

      خدا برای مردم مثل ميزند شايد آنها متوجه شوند.     

026-  وضع كلام ناپاك مثل درخت ناپاكی است كه از زمين كنده شده و قراری نداشته باشد.     

027-  خدا مؤمنان را با سخن استوار در دنيا و آخرت پايدار مينمايد و كسانی را كه ظلم ميكنند گمراه ميكند.

       خدا هر كاری را كه بخواهد ميكند.      

028-  آيا كسانی را كه نعمت خدا را به كفر تبديل كردند نديدی كه قومشان را به خانه هلاكت وارد كردند؟     

029-  وارد جهنم ميشوند.  جهنم جای بدی است.     

030-  مانندهائی برای خدا قرار دادند تا مردم را از راه خدا منحرف كنند.

       بگو: از دنيا بهره‌ مند شويد، بازگشت شما به آتش جهنم است.       

031-  به بندگان من كه ايمان آورده‌اند بگو:

       كه نماز را بپا دارند و از آنچه روزی ايشان ساخته‌ايم پنهان و آشكارا انفاق كنند،

       قبل از اينكه روزی برسد كه در آن خريد و فروش و دوستی وجود ندارد.     

032-  خداست كه آسمانها و زمين را خلق كرد و باران را از آسمان نازل كرد و بوسيله آن از ميوه‌ها خوراك شما را بيرون آورد

       و كشتی را مسخر شما ساخت تا به فرمان او در دريا حركت كند و نهرها را مسخر شما ساخت.     

033-  و خورشيد و ماه را كه پيوسته در گردشند مسخر شما كرد و شب و روز را نيز مسخر شما ساخت.       6

034-  خدا به شما هر چه از او خواسته‌ايد داده است.

       اگر بخواهيد نعمت‌های خدا را بشماريد نمی توانيد حساب آن را داشته باشيد.  

       براستی انسان ظالم و قدرنشناس است.   

035-  وقتی را ياد‌آوری كن كه ابراهيم گفت: خداوندا،

       اين سرزمين را امن ساز و من و فرزندانم را از بندگی بت‌ها بركنار دار.   

036-  خداوندا، آنها عده زيادی از مردم را گمراه كرده‌اند.

       هر كس از من پيروی كند از من است و كسی كه از من اطاعت نكرد (حسابش با توست) تو آمرزنده مهربانی.  

037-  خداوندا، من بعضی از فرزندانم را برای اينكه نماز را بپا دارند در دشتی كه زراعت ندارد كنار خانه محترم تو ساكن ساختم.

       پس دلهای مردم را به آنها متمايل ساز و از ميوه‌ها و محصولات روزی آنها ساز، تا سپاسگزاری كنند.      

038-  خداوندا، تو هر چه را پنهان سازيم يا آشكار نمائيم ميدانی. چيزی از آنچه در زمين و آسمان است بر خدا پوشيده نيست.      

039-  ستايش اختصاص به خدا دارد كه در سن پيری اسماعيل و اسحاق را به من داد.  

       چون خداوند من دعا را ميشنود.

040-  خداوندا، من و فرزندان مرا برپا دارندگان نماز گردان.  

       خداوندا، دعايم را بپذير.      

041-  خداوندا، روزی كه حساب برپا ميشود ( روز قيامت)، من و پدر و مادرم و افراد باايمان را بيامرز.     

042-  خيال نكن كه خدا از آنچه ظالم‌ها ميكنند غافل است.

       خدا مجازات آنها را برای روزی كه چشمها در آن خيره ميماند عقب می ‌اندازد. 

    043-  با سرعت سرشان را بلند ميكنند.  چشم به هم نميزنند و دلشان خالی است.          

    044-  مردم را از روزی كه عذاب به سراغشان می‌آيد بترسان.

           ستمكاران ميگويند: خداوندا، عذاب ما را برای مدت كمی عقب بينداز تا دعوت تو را اجابت و از پيغمبران پيروی كنيم.

           آيا قبلا قسم نميخورديد كه شما از بين نميرويد؟          

    045-  در صورتيكه شما در خانه‌های افرادی كه بخود ستم كردند ساكن شديد

           و برای شما روشن شده كه با آنها چه كرديم.

           برای شما مثلهايی زديم.       

    046-  نقشه‌ها كشيدند.  نقشه‌هائی كه كشيدند پيش خدا هست (خدا ميداند).  

           اگر چه از نقشه‌های آنها كوهها از بين برود.  

    047-  خيال نكن كه خدا بر خلاف وعده ای که به پيغمبرانش داده عمل ميکند.  

           چون خدا مسلط و انتقام گير است.              

    048-  روزی كه زمين و آسمانها تبديل به زمين و آسمان ديگری شود و همه در مقابل خدای يگانه قهار حاضر شوند.

    049-  در آن روز گناهكاران را می بينی كه در زنجيرها بهم بسته شده‌اند.          

    050-  لباسشان از قطران است و آتش صورتشان را فرا گرفته است.           

    051-  برای اينكه خدا جزای هر كس را مطابق كاری كه كرده ميدهد.  

          چون خدا خيلی زود حسابرسی ميكند.          

    052-  اين ابلاغی (اعلامی) برای مردم است

           تا بوسيله آن (از عاقبت كار بدشان) ترسانده شوند و بدانند كه خدا معبود يگانه است.

           (كسی كه انسان در مقابل او احساس يا ابراز كوچكی كند

           و از دستورها و نظرهای او بدون چون و چرا پيروی كند غير از خدا وجود ندارد)

           و برای اينكه افراد عاقل متوجه شوند.

پاورقی های اين سوره