01-   ای مؤمنين، دشمن من و دشمن خودتان را به دوستی نگيريد. *

      با آنها اظهار دوستی ميكنيد در صورتيكه آنها منكر سخن حقی هستند كه برای شما آمده.

      پيغمبر و شما را بعلت اينكه ايمان داريد كه صاحب اختيارتان (فقط) خداست

      (حاضر نيستيد از کسی جز خدا اطاعت محض و بی چون و چرا بكنيد) از ديارتان اخراج ميكنند.

      اگر برای جهاد در راه من و كسب رضايت من خارج ميشويد، چرا پنهانی با آنها اظهار دوستی ميكنيد؟

      من آنچه را كه پنهان يا آشكار كنيد ميدانم.

      کسی از شما كه با آنها دوستی كند گمراه است.    

02-   اگر بر شما دست يابند، دشمن شما ميشوند و دست و زبانشان را برای آزارتان به بدی ميگشايند و مايلند شما كافر شويد.      

03-   بستگان و اولاد شما برايتان فايده‌ای ندارند. روز قيامت بين شما جدائی ميافتد.  

      خدا تمام اعمالتان را می بيند.      

04-   در كار ابراهيم و كسانيكه با او بودند برای شما سرمشق خوبی است،

      وقتی به قومشان گفتند ما از شما و آنچه غير از خدا می پرستيد بيزاريم.

      ما كار شما را قبول نداريم و بين ما و شما برای هميشه دشمنی و كينه بوجود آمده، مگر اينكه فقط به خدا ايمان بياوريد.

      غير از حرف ابراهيم كه به پدرش گفت برايت از خدا طلب آمرزش ميكنم ولی برای اجابت دعايم ضمانتی از طرف خدا ندارم.

      خدايا، بتو توكل كرده‌ايم و بسوی تو برميگرديم بازگشت همه بسوی توست.      

05-   خدايا، ما را وسيله امتحان كافران قرار نده.

      خدايا، ما را بيامرز، تو قدرتمند حکيمی.