47-   علم زمان وقوع قيامت فقط اختصاص به خدا دارد،

      هر ميوه‌ای كه از غلافش (شكوفه‌اش) درمی آيد و هر ماده‌ای كه حامله ميشود و وضع حمل ميكند خدا ميداند.

      روزی كه صدا ميزند و به آنها ميگويد شريكهائی كه برای من تصور ميكرديد كجا هستند،

      ميگويند كه بتو اعلام كرديم شاهدی از ما كه آنها را ديده باشد وجود ندارد.    

48-   و كسانی را كه قبلاً بكمك ميخواندند پيدا نميكنند و فهميدند كه راه فراری ندارند.     

49-   انسان از دعای خير خسته نميشود و اگر آسيبی به او برسد مأيوس و نااميد ميشود.     

50-   اگر پس از ناراحتی‌ای كه به او رسيده رحمتی از خودمان به او بچشانيم،

      ميگويد اين بخاطر خودم است و فكر نميكنم كه قيامت برپا شود و اگر مرا پيش خداوندم برگردانند پيش او پاداش بهتری دارم.

      حتماً افراد بی ‌ايمان را از كارهائی كه ميكردند خبردار ميکنيم و عذاب سختی به آنها ميچشانيم.     

51-   وقتی به انسان نعمتی بدهيم از ما رو برميگرداند و خود را كنار ميكشد

      و وقتی آسيبی به او برسد به دعائی طولانی ميپردازد.  

52-   بگو چه نظری داريد، اگر قرآن از جانب خدا باشد و شما آن را قبول نكرده باشيد،

      چه كسی گمراه ‌تر از كسی است كه (با آن) در مخالفت شديد باشد؟      

53-   نشانه های خودمان را در جهان و در وجود خودشان به آنها نشان ميدهيم تا برای آنها روشن شود كه خدا حق است.

      آيا كافی نيست كه خداوندت شاهد هر چيزی است؟     

54-   بدانيد آنها درباره ديدار خداوندشان دچار شك هستند.*  

      بدانيد كه خدا به هر چيزی احاطه دارد.