184-  و از نافرمانی خدائی كه شما و افراد قبل از شما را آفريد بترسيد.    

185-  گفتند تو جادو شده‌ای.    

186-  تو آدمی مثل ما هستی. فكر ميکنيم كه تو دروغگوئی.      

187-  اگر راست ميگوئی تكه‌هائی از آسمان بر سر ما بينداز.      

188-  شعيب گفت خدای من از كارهائی كه ميكنيد بهتر از همه اطلاع دارد.    

189-  بنابراين حرفهای او را باور نكردند.

       لذا دچار عذاب روز ابر آتشبار شدند. واقعاً آن عذاب روزی بزرگ بود.  

190-  در اينكار نشانه‌ای وجود داشت، ولی بيشتر آنها مومن نبودند.     

191-  و خدای تو توانا و مهربان است.     

192-  نزول قرآن از طرف صاحب اختيار تمام افراد بشر است.      

193 تا 195-  جبرئيل آن را به زبان عربی روشن ( واضح ) بر قلب تو نازل كرده تا از هشدار دهندگان باشی. *  

196-  در كتابهای گذشتگان نيز بوده است.     

197-  آيا چون علماء بنی‌اسرائيل آن را ميدانند برای آنها علامتی نيست؟    

198-  اگر آن را بر بعضی از افراد غير عرب نازل ميكرديم.    

199-  و پيغمبر آن را برای آنها ميخواند به آن ايمان نمی‌آوردند.     

200-  ما آن را اينطور وارد قلب افراد گناهكار ميکنيم.    

201-  گناهكاران به آن ايمان نمی‌آورند تا موقعی كه عذاب دردناك را ببينند.    

202-  عذاب ناگهانی بر آنها وارد ميشود و آنها متوجه آمدن آن نمی‌شوند.     

203-  وقتی آمد، ميگويند آيا مهلتی به ما داده ميشود؟    

204-  آيا ميخواهند عذاب ما زودتر سراغ آنها بيايد؟    

205-  بگو اگر ما سالهائی آنها را بهره‌ مند سازيم.     

206-  و عذابی كه به آنها وعده داده شده برای آنها بيايد.