114-  فرمانروای حقيقی خداست که والا و برتر است.  

       قبل از اينکه وحی قرآن تمام شود، در خواندن آن عجله نکن و بگو خدايا علم مرا زياد کن.*      

115-  ما قبلا با آدم عهد بستيم.

       او عهد و پيمان خود را فراموش کرد و ما او را صاحب اراده نيافتيم.    

116-  وقتی را يادآوری کن که به فرشتگان گفتيم به آدم سجده کنيد.

      همه سجده کردند غير از شيطان که از سجده کردن خودداری کرد.     

117-  ما گفتيم ای آدم، اين شيطان دشمن تو و همسرت ميباشد.

       شما را از بهشت بيرون نکند که دچار زحمت ميشوی.    

118-  تو در بهشت نه گرسنه ميمانی نه برهنه.     

119-  و دچار تشنگی و سوزش آفتاب هم نميشوی.     

120-  اما شيطان او را وسوسه کرد و گفت ای آدم،

       آيا ميل داری تو را به درخت زندگی ابدی و فرمانروائی بی پايان راهنمائی کنم؟    

121-  در نتيجه اين وسوسه آدم و همسرش از آن خوردند و آلات جنسی آنها برايشان آشکار شد.

      بنابراين شروع کردند با برگهای بهشت آن را بپوشانند. آدم از فرمان خداوندش سرپيچی کرد و گمراه شد.

122-  بعد خدا او را برگزيد و توبه او را پذيرفت و او را هدايت کرد.    

123-  خدا فرمود: همگی از بهشت پايين برويد. بعضی از شما دشمن بعضی خواهيد بود.

      چون از جانب من هدايتی برای شما بيايد، هر کس از هدايت من پيروی کند گمراه و بدبخت نميشود.

124-  کسی که از تذکر من روگردان شود زندگی سختی خواهد داشت و روز قيامت او را کور محشور (زنده) ميکنيم.

125-  ميگويد خدايا چرا مرا کور محشور (زنده) کردی در صورتيکه من بينا بودم؟