105-  قرآن را بحق نازل كرديم و بحق نازل شد

      و تو را فقط برای بشارت دادن و ترساندن از نتيجه كارها فرستاديم.

106-  قرآن را كم ‌كم نازل كرديم تا آنرا آهسته‌ آهسته بر مردم بخوانی و قطعاً آنرا ما نازل كرديم.*     

107-  بگو چه به آن ايمان بياوريد چه نياوريد، كسانيکه قبلا به آنها علم داده شده،

      وقتی قرآن بر آنها خوانده شود سجده كنان بر خاك می‌افتند.

108-  و ميگويند خدای ما پاك است.

       وعده خدای ما عملی خواهد شد.    

109-  و بخاك می‌افتند و گريه ميکنند و قرآن بر تواضع آنها اضافه ميکند.     

110-  بگو الله بخوانيد يا رحمان، هر كدام را بخوانيد فرقی نميکند.  خدا اسم‌های نيکوئی دارد.

       نمازت را بلند نخوان آهسته هم نخوان، حالتی بين اين دو حالت را پيدا كن.      

111-  و بگو ستايش ( بزرگداشت ) فقط برای خدائی است كه فرزندی ندارد و در فرمانروائی هم شريکی ندارد

      و ضعيف نبوده كه احتياج به مددكاری داشته باشد و او را هر چه بيشتر بزرگ نما.