29-  ای قوم من، من بخاطر رسالتم مزدی از شما نميخواهم.

     پاداش من با خدا است و من كسانی را كه ايمان آورده‌اند از خود دور نميكنم.

     آنها خداوندشان را ملاقات ميكنند ولی شما را افراد نادانی می ‌بِينم. *       

30-  اگر من آنها را از خود برانم چه كسی مرا در مقابل خدا ياری ميكند؟ آيا متوجه نيستيد؟     

31-  بشما نميگويم كه گنجهای خدا پيش من است غيب هم نميدانم  ** 

     و نميگويم كه من فرشته‌ام و درباره كسانی كه در پيش چشم شما خوار هستند،

     نميگويم كه خدا هرگز به آنها خيری نميرساند.

     خدا از آنچه در دل آنهاست بهتر خبر دارد اگر من آنها را از خود برانم از ستمگران خواهم بود. 

32-  گفتند ای نوح، با ما بحث (بگومگو) كردی و بگومگويت را زياد كردی.

     اگر راست ميگوئی عذابی را كه وعده ميدهی برای ما بياور. 

33-  نوح گفت اگر خدا بخواهد آن را برای شما می‌آورد و شما نميتوانيد جلوی آن را بگيريد.      

34-  اگر خدا بخواهد شما را به اشتباه اندازد،*** اگرچه من بخواهم شما را نصحيت كنم،

     نصيحت كردن من نفعی برای شما ندارد.

     صاحب اختيار شما خداست و پيش او بر‌گردانده ميشويد.     

35-  آيا ميگويند اين حرفها را به هم بافته؟

     بگو اگر من آنها را بهم بافته باشم، گناهش بر عهده من است و من از گناه‌هائی كه شما ميكنيد بری هستم.     

36-  به نوح وحی شد كه غير از آنهائی كه ايمان آورده‌اند كسی از قومت به تو ايمان نميآورد،

     بنابراين از كارهايی كه آنها كرده‌اند غمگين نباش.   

37-  و كشتی را زير نظر و وحی ما بساز و در مورد ستمكاران با من حرف نزن.

     آنها غرق خواهند شد.