118-  سه نفری كه تخلف ورزيدند و بجنگ نرفتند تا حدی كه زمين با تمام وسعتش بر آنها تنگ شد

       و از كار خود بتنگ آمدند و گمان كردند هيچ پناهگاهی از دست خدا ندارند مگر اينكه به خودش پناه ببرند،

       خدا توبه آنها را پذيرفت تا توبه كنند.

       چون خدا توبه پذير مهربان است.     

119-  ای افراد باايمان از نافرمانی دستورهای خدا بترسيد و با افراد راستگو همراه باشيد.      

120-  اهل شهر و اعرابی كه اطرافشان هستند حق ندارند از دستور پيغمبر خدا سرپيچی كنند

       و جان خودشان را بيشتر از جان پيغمبر دوست بدارند.

       اين امر بخاطر اين است كه هر تشنگی و رنج و گرسنگی كه در راه خدا به آنها برسد

       و هر جائی قدم بگذارند كه افراد بی‌ايمان را عصبانی كند و به هر دشمنی كه دست يابند،

       برای آنها عمل صالح نوشته ميشود.

       مسلما خدا پاداش نيكوكاران را ضايع نميكند.        

121-  هر خرج كوچك  و بزرگی كه در راه خدا بكنند و هر سرزمينی را طی كنند برای آنها نوشته ميشود

       تا خدا پاداش آن را بيشتر از عملی كه ميكردند به آنها بدهد.       

122-  شايسته نيست كه افراد باايمان همگی با هم حركت كنند.

       ولی چرا از هر گروه دسته‌ای حركت نكردند تا دين را خوب بفهمند و وقتی پيش قوم خود برگشتند

       آنها را از عواقب كارهای زشتشان برحذر دارند شايد مواظب كار خود باشند.