150-  وقتی موسی خشمگين و متاسف پيش قومش برگشت، گفت بعد از رفتن من بد جانشينی برای من بوديد.

       آيا در كار خداوندتان عجله كرديد؟

       الواح را انداخت و موهای سر برادرش را گرفت و بطرف خود ميكشيد.

       برادرش گفت: ای پسر مادرم، قوم مرا ضعيف کردند و نزديک بود مرا بکشند.  

       باعث نشو كه دشمنان مرا سرزنش كنند و مرا جزو افراد ظالم قرار مده.      

151-  موسی گفت خداوندا، من و برادرم را بيامرز و ما را مشمول رحمت خود ساز.

       تو بهترين رحمت كننده‌ای.

152-  خشم خداوند و خواری در زندگی دنيا افرادی را كه گوساله را خداوند خود ساختند، فرا ميگيرد.

       ما كسانی را كه افترا می‌زنند اينطور مجازات ميكنيم.   

153-  و خداوند تو افرادی را كه كار بد كردند و بعد از آن توبه نمودند

       و ايمان آوردند ميآمرزد چون خدا آمرزنده و مهربان است.  

154-  وقتی خشم موسی فرو نشست الواح را گرفت و در نوشته‌های آن برای افرادی كه از خداوندشان می‌ترسيدند،

       هدايت و رحمت وجود داشت. 

155-  موسی از بين قومش هفتاد نفر را برای ميعاد ما انتخاب كرد.

       وقتی دچار زمين لرزه شدند موسی گفت خداوندا، اگر ميخواستی قبلا آنها و مرا هلاك ميكردی،

       آيا ما را بعلت كارهائی كه افراد نادان ما كردند هلاك ميكنی؟

       اين فقط امتحان تو است.

       هر كسی را كه بخواهی گمراه ميكنی (مطابق قانونت بی راه ميگذاری) و هر كس را بخواهی هدايت ميكنی. *

       تو ياور مائی؛ ما را بيامرز و بما رحم كن.

       تو بهترين آمرزنده‌ای.