166-  آنچه در روز برخورد دو لشكر بشما رسيد به خواست خدا بود تا افراد با ايمان را مشخص و آشکار نمايد.
167-  و افراد منافق را هم آشکار نمايد.
       به آنها گفته شد بياييد در راه خدا بجنگيد يا از خودتان دفاع كنيد.
       گفتند اگر جنگ ميدانستيم دنبال شما می‌آمديم. آنها در آنروز به كفر نزديكتر بودند تا به ايمان.
       با زبان چيزی ميگويند كه قلباً به آن ايمان ندارند.   *
     خدا آنچه را پنهان ميكنند خوب ميداند.   
168-  كسانی كه به جنگ نرفتند به برادرانشان گفتند اگر از ما اطاعت ميكردند كشته نميشدند،
       بگو اگر راست ميگوييد مرگ را از خودتان دور كنيد.       
169-  كسانی را كه در راه خدا كشته شدند مرده نپنداريد. بلكه زنده‌اند و پيش خداوندشان روزی دارند.         
170-  به آنچه خدا از لطف خودش به آنها داده شاد هستند و درباره كسانی كه هنوز به آنها نپيوسته‌اند دلشاد هستند،
       و ميدانند كه ترسی بر آنها نيست و غصه‌ای ندارند.           
171-  به نعمت و لطف خدا و اينكه خدا پاداش افراد باايمان را ضايع نميکند ، خوشحال هستند.  ** 
172-  افراد باايمانی كه بعد از اينكه جراحاتی به آنها وارد شد، باز هم دعوت خدا و رسول را اجابت كردند.
       برای كسانی از آنها كه نيكی كردند و پرهيزكار بودند پاداش بزرگی وجود دارد.       
173-  افرادی كه به آنها گفتند مردم برای جنگ با شما متحد شده‌اند، از آنها بترسيد.
       اين حرف ايمان آنها را زيادتر كرد و گفتند خدا برای ما كافی است و خدا وكيل خوبی است.