01-  ای پيغمبر، وقتی زنان را طلاق ميدهيد آنها را در پايان عده ‌شان طلاق دهيد و حساب عده را نگهداريد

       و از نافرمانی خدا كه صاحب اختيار شماست بپرهيزيد و آنها را تا پايان عده از خانه‌شان بيرون نکنيد. *

       آنها هم حق رفتن ندارند مگر اينكه كار زشت آشكاری (زنا) كرده باشند.  

       اين حدود الهی است.

       کسی كه از حدود الهی تجاوز كند بخودش ظلم كرده.

       چه ميدانی شايد خدا بعد از اين (عصبانيت و تصميم شما) حالتی بوجود آورد كه طلاق صورت نگيرد.    

02-  ولی وقتی عده تمام شد آنها را بخوبی نگه داريد يا بخوبی از آنها جدا شويد.

      و دو نفر عادل را از خودتان بشهادت بگيريد و شهادت را برای خدا بدهيد.

      اين چيزی است كه مؤمنان بخدا و آخرت، به آن سفارش ميشوند.

      کسی كه از نافرمانی دستورهای خدا بپرهيزد خدا برايش راه نجاتی قرار ميدهد.     

03-  و از جائی كه فكر نميكند به او روزی ميدهد.  

      هر كس به خدا توكل كند، خدا برايش كافی است.

      چون خدا كارش را انجام ميدهد و برای هر چيز اندازه‌ای قرار داده.     

04-  زنانی كه از قاعده شدن نااميدند، اگر شک داريد، عده شان سه ماه است، و زنانی که قاعده نشده اند هم همينطور.

      عده زنان حامله تا وقتی است كه بچه ‌شان را بزايند.

      کسی كه از نافرمانی دستورهای خدا بپرهيزد خدا كارش را آسان ميكند.   

05-  اين حكم خداست كه برايتان نازل كرده.

      کسی كه از نافرمائی دستورهای خدا بپرهيزد خدا گناهانش را بخشيده و اجرش را ميافزايد.